In een interview, uitgezonden als onderdeel van een speciale Wereld Obesitas Dag-editie van de European Coalition for People Living with Obesity (ECPO) Patient Lounge, bespreken Dr. Andrew Jenkinson, consulent bariatrisch chirurg, en Professor Gerhard Prager van de Medische Universiteit van Wenen, de nieuwe medicijnen en nieuwe soorten chirurgie die specialisten in de gezondheidszorg in staat stellen om behandelingen aan te bieden die beter zijn afgestemd op individuele patiënten.
Dr. Jenkinson, die een van de oorspronkelijke voorstanders was van Obesity the Big Truth, maakt duidelijk dat de verschillende behandelingen zeer snel evolueren en dat mensen niet bang moeten zijn om de mogelijkheden te verkennen. Professor Prager benadrukte ook dat bariatrische chirurgie heel veilig is en dat mensen het ziekenhuis meestal binnen 24 uur kunnen verlaten. Het hebben van verschillende behandelingsopties betekent dat we de ziekte gefaseerd kunnen aanpakken, zei hij.
Bekijk het interview met Dr. Jenkinson
Interview met Dr. Jenkinson
Goedemorgen, allemaal.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben consulent bariatrisch chirurg aan de UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Dit gesprek wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae.
We proberen het bewustzijn van behandelingen tegen obesitas te vergroten.
Dus Gerhard, als je jezelf eerst even voorstelt aan het publiek. - Dank je wel, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben hoogleraar metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen.
En ik ben de voormalige voorzitter van IFSO World en de voormalige voorzitter van IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en natuurlijk zeer betrokken bij dat vakgebied.
En het is mij een groot genoegen om hier vandaag bij jullie te zijn en met Andrew, die een absolute expert op dit gebied is, te discussiëren over de behandelmethoden en opties die we hebben om obesitas te behandelen. - Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling en of de behandeling werkt en of ze echt moeten proberen om calorieën te beperken en op dieet te gaan en naar de sportschool en zo.
Maar onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventies, met name de nieuwe medicijnen en de nieuwe soorten chirurgie, zijn echt in ontwikkeling.
Wat zijn jouw gedachten over de huidige behandelingen en de resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard?
Hartelijk dank.
Dit is natuurlijk een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties voor de behandeling van obesitas.
En dit geeft ons natuurlijk steeds meer mogelijkheden.
Ik denk dat de langste gegevens die we nu hebben over OMM's, medicijnen tegen obesitas, tot vier jaar duren.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook wel een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen bieden, verschillende behandelopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Voor mij is het meer vergelijkbaar met kanker.
We hebben dus verschillende behandelingsopties, we hebben een gefaseerde aanpak van de ziekte, wat betekent dat je kunt beginnen met iets dat bestaat uit diëten of het veranderen van je eetgedrag, lichaamsbeweging, en dan kun je opschalen naar medicijnen om obesitas te behandelen.
En natuurlijk is chirurgie niet de eerste behandelingsoptie voor iedereen, maar misschien wel voor patiënten met ernstigere vormen van obesitas, zoals stadium vier of vijf van obesitas.
Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals je zegt, de mate van obesitas en of, weet je, iemand lijdt aan andere metabolische problemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, waardoor ze hartrisico lopen.
Dus ja, ik denk dat voor iemand die echt lijdt aan een hoge body mass index en misschien diabetes, welke operaties effectief zijn en wat hun veiligheidsprofiel is, moeilijk is.
Over het algemeen is chirurgie extreem, bariatrische chirurgie is extreem veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Mensen hoeven dus echt niet bang te zijn.
Als u chirurgen verbeterde herstelprotocollen toepassen, staat de patiënt binnen 60 minuten na de operatie op en kan hij het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Een operatie is dus uiterst veilig.
Wat zijn de best bestudeerde operatietypes?
Het is duidelijk sleeve gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door een anastomose gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit op de markt, de SADIS, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral voor patiënten met een zeer hoog BMI.
Maar we hebben duidelijk de beste langetermijngegevens over Roux-en-Y gastric bypass.
Ja, en ik denk voor de kijkers die misschien niet bekend zijn met de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, dat het allemaal kijkoperaties zijn.
Dus kleine sneetjes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder verdoving.
Je blijft een nacht in het ziekenhuis, sommige eenheden sturen mensen naar huis naar een soort plaatselijk hotel of zo.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je niet echt een week vrij te nemen.
Als je vanuit huis werkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Herstel is dus geweldig.
En om het in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat het gemiddelde bij mijn patiënten rond de 120, 130 kilo ligt, en ik weet zeker dat u het met die bewaker eens bent, dat deze mensen binnen een jaar na de operatie hun gewicht terugbrengen naar ongeveer 75 kilo.
En het is niet zoals je je voelt nadat je dat gewicht bent kwijtgeraakt door bijvoorbeeld een dieet waarbij je constant hunkert naar eten, het voelt heel natuurlijk voor de patiënt, ze zijn een ander persoon en de strijd is weg.
Er zijn veel vooroordelen tegen obesitas en het wordt niet erkend als een ziekte, maar ik denk dat er onlangs interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in de Lancet Gerhard, kun je daar iets over zeggen?
Ja, de Lancet commissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas die onderscheid maakt tussen preklinische obesitas waarbij je geen schade of nadelen ondervindt van de overmatige vetophoping en klinische obesitas die duidelijk stelt dat het een ziekte is, wat betekent dat je nadelen ondervindt van die overmatige vetophoping.
Dit kan natuurlijk zijn zoals diabetes, gewrichtsproblemen, maar ook psychische problemen of kortademig zijn tijdens het sporten.
Het hangt dus erg van het individu af.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas als ziekte te erkennen en meer en meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmethoden moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties.
Ja, ik bedoel, ik ben het ermee eens.
Dit is het cruciale deel, weet je, erkenning voor regeringen en zelfs artsen, omdat we weten dat we niet goed onderwezen worden over obesitas in de medische school, zelfs nu niet, om te erkennen dat obesitas een metabolische aandoening is die wordt veroorzaakt door dieet- en leefstijlmaatregelen, niet veroorzaakt door een bepaalde populatie hebzucht of luiheid.
En ik denk dat we steeds beter begrijpen dat het metabolische effect van bewerkte en suikerrijke voeding en snacks, de effecten die dat heeft op het blokkeren van onze natuurlijke gewichtsregulerende paden, een ziekte van obesitas veroorzaakt.
En we weten dat sommige mensen dat kunnen, weet je, en het is heel heterogeen, mensen zijn heel verschillend.
Dus sommige mensen kunnen de hele tijd rotzooi eten en in bed blijven liggen zonder aan te komen.
Maar anderen kunnen dat niet, weet je, het is meestal erg familiair.
En ik denk dat deze erkenning van het feit dat het een metabolische ziekte is, en een ziekte net als kanker, zeer heilzaam is, maar of dat zal doordringen in het reguliere denken of niet, is een ander gesprek.
Het is duidelijk dat de pers en de media zeer geïnteresseerd zijn in de nieuwe medicijnen om af te vallen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg in geïnteresseerd zijn, sommige mensen verdragen ze heel goed, sommige mensen niet, mensen maken zich zorgen over de bijwerkingen en de risico's van deze procedures.
Wat zijn jouw ervaringen met die Gerhard?
Ten eerste is de beschikbaarheid niet helemaal vanzelfsprekend.
Sommige medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze kosten nog steeds veel, dus niet iedereen kan het zich veroorloven en onze gezondheidszorg dekt het op dit moment niet.
Bovendien, als je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, maar eerst moet je zeggen dat deze nieuwe medicijnen vrij goed werken onder studieomstandigheden, maar als je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan natuurlijk verschillende redenen hebben. En je noemde al bijwerkingen.
Veel patiënten zijn behoorlijk verstopt en hebben het gevoel dat je daar natuurlijk voor moet zorgen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de kans op kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens waaruit blijkt dat deze medicijnen heel veilig zijn.
De vraag is natuurlijk, hoe lang werken ze?
En je moet ze levenslang nemen.
Als je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is dat wanneer je een grote hoeveelheid gewicht verliest, je spiermassa verliest of dreigt te verliezen, vetvrije lichaamsmassa.
Het is hetzelfde als je een operatie ondergaat.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten in te nemen, te bewegen en ik denk dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken ook moeten aanmoedigen om meer eiwitten in te nemen om het verlies van vetvrije massa te minimaliseren. - En dan denk ik dat een groot onderzoek uit Amerika heeft aangetoond dat mensen binnen een jaar na het stoppen met de medicijnen minstens tweederde van hun gewicht weer aankwamen.
Ik denk dat mensen na twee jaar zwaarder zullen zijn dan voor de medicatie.
Het andere enigszins verontrustende is dat wanneer je weer aankomt, je de neiging hebt om centraal aan te komen, wat veel meer visceraal vet is, dat gevaarlijke vet, waarvan we allemaal weten dat het diabetes en zo veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is jouw ervaring, dat sommige mensen, je weet wel, na sommige soorten bariatrische chirurgie kunnen beginnen met terugkomen in gewicht.
En ik denk dat ze goede agenten zijn, nietwaar, voor die mensen? - Ja, we hadden een IFSO World Consensus Conference met de opinieleiders en onderzoekers en experts uit het veld van internisten.
En we kwamen met een duidelijke aanbeveling.
Als je een terugkerende gewichtstoename hebt, en dat is natuurlijk waarschijnlijker na een sleeve gastrectomie in vergelijking met een Reumagastische bypass, moet je bij de eerste poging de nieuwe OMM's gebruiken.
En de onderzoeken die we nu hebben, laten zien dat je met de nieuwe OMM's tweederde van het herwonnen gewicht kunt verliezen.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, nog verder uitbreiden.
Absoluut waar. - Ja, ik bedoel, ik denk dat de drugs zeker werken voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jaren mee bezig zullen zijn.
Je moet ze waarschijnlijk gaan gebruiken om te helpen bij een soort gewichtsreset en een gewoonte-reset.
Weet je, veel mensen kunnen hun gewoontes niet veranderen omdat eetlust en ingesleten gedrag heel moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt waarbij je eetlust gewoon wordt weggenomen en uitgeschakeld in je hersenen, dan is het veel gemakkelijker om bijvoorbeeld te stoppen met gedachteloos eten 's avonds, iets waar veel mensen moeite mee hebben.
Dus ik denk dat het de slimste manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt dit, dus hoe je ze op een slimme manier kunt gebruiken.
En ik denk dat we steeds meer worden aangemoedigd om ze te gebruiken. - Met metabole chirurgie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadigings- en hongerfactoren, zoals je weet.
En het interessante is dat deze medicijnen na de operatie minstens zo goed werken als zonder operatie.
Het lijkt dus geen grote invloed te hebben op de werking van deze medicijnen als je een operatie hebt gehad.
En ik denk dat dit nog een zeer interessante bevinding is die we op dit moment nog niet helemaal begrijpen. - Ja, ja, precies.
Ik denk dat we bijna geen tijd meer hebben, Gerhard.
Het is altijd een waar genoegen om je te zien.
Je hebt geweldig werk verricht voor de IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrijpen van obesitas.
Heb je nog laatste dingen die je wilt zeggen voor mensen die hiernaar kijken en die lijden of leven met obesitas voor Wereld Obesitas Dag.
Ik denk dat we in 2025 meer opties hebben om deze ziekte te behandelen dan ooit.
En mensen zouden echt op zoek moeten gaan naar deze hulp, naar deze behandeling.
Het platform ECPO biedt natuurlijk geweldige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen.
En ik moedig mensen die lijden aan obesitas aan om behandeling te zoeken.
En ik vind dat je geweldig werk doet met je boek, met je inhoud in sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is me een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het Venetië is dit jaar, toch?
Venetië, het is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Daar ben ik dus erg enthousiast over en ik kijk ernaar uit om jullie daar te zien.
Goed.
Een fijne dag verder.
Hartelijk dank.
Jij ook.
Tot ziens.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben consulent bariatrisch chirurg aan de UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Dit gesprek wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae.
We proberen het bewustzijn van behandelingen tegen obesitas te vergroten.
Dus Gerhard, als je jezelf eerst even voorstelt aan het publiek. - Dank je wel, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben hoogleraar metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen.
En ik ben de voormalige voorzitter van IFSO World en de voormalige voorzitter van IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en natuurlijk zeer betrokken bij dat vakgebied.
En het is mij een groot genoegen om hier vandaag bij jullie te zijn en met Andrew, die een absolute expert op dit gebied is, te discussiëren over de behandelmethoden en opties die we hebben om obesitas te behandelen. - Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling en of de behandeling werkt en of ze echt moeten proberen om calorieën te beperken en op dieet te gaan en naar de sportschool en zo.
Maar onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventies, met name de nieuwe medicijnen en de nieuwe soorten chirurgie, zijn echt in ontwikkeling.
Wat zijn jouw gedachten over de huidige behandelingen en de resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard?
Hartelijk dank.
Dit is natuurlijk een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties voor de behandeling van obesitas.
En dit geeft ons natuurlijk steeds meer mogelijkheden.
Ik denk dat de langste gegevens die we nu hebben over OMM's, medicijnen tegen obesitas, tot vier jaar duren.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook wel een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen bieden, verschillende behandelopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Voor mij is het meer vergelijkbaar met kanker.
We hebben dus verschillende behandelingsopties, we hebben een gefaseerde aanpak van de ziekte, wat betekent dat je kunt beginnen met iets dat bestaat uit diëten of het veranderen van je eetgedrag, lichaamsbeweging, en dan kun je opschalen naar medicijnen om obesitas te behandelen.
En natuurlijk is chirurgie niet de eerste behandelingsoptie voor iedereen, maar misschien wel voor patiënten met ernstigere vormen van obesitas, zoals stadium vier of vijf van obesitas.
Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals je zegt, de mate van obesitas en of, weet je, iemand lijdt aan andere metabolische problemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, waardoor ze hartrisico lopen.
Dus ja, ik denk dat voor iemand die echt lijdt aan een hoge body mass index en misschien diabetes, welke operaties effectief zijn en wat hun veiligheidsprofiel is, moeilijk is.
Over het algemeen is chirurgie extreem, bariatrische chirurgie is extreem veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Mensen hoeven dus echt niet bang te zijn.
Als u chirurgen verbeterde herstelprotocollen toepassen, staat de patiënt binnen 60 minuten na de operatie op en kan hij het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Een operatie is dus uiterst veilig.
Wat zijn de best bestudeerde operatietypes?
Het is duidelijk sleeve gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door een anastomose gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit op de markt, de SADIS, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral voor patiënten met een zeer hoog BMI.
Maar we hebben duidelijk de beste langetermijngegevens over Roux-en-Y gastric bypass.
Ja, en ik denk voor de kijkers die misschien niet bekend zijn met de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, dat het allemaal kijkoperaties zijn.
Dus kleine sneetjes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder verdoving.
Je blijft een nacht in het ziekenhuis, sommige eenheden sturen mensen naar huis naar een soort plaatselijk hotel of zo.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je niet echt een week vrij te nemen.
Als je vanuit huis werkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Herstel is dus geweldig.
En om het in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat het gemiddelde bij mijn patiënten rond de 120, 130 kilo ligt, en ik weet zeker dat u het met die bewaker eens bent, dat deze mensen binnen een jaar na de operatie hun gewicht terugbrengen naar ongeveer 75 kilo.
En het is niet zoals je je voelt nadat je dat gewicht bent kwijtgeraakt door bijvoorbeeld een dieet waarbij je constant hunkert naar eten, het voelt heel natuurlijk voor de patiënt, ze zijn een ander persoon en de strijd is weg.
Er zijn veel vooroordelen tegen obesitas en het wordt niet erkend als een ziekte, maar ik denk dat er onlangs interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in de Lancet Gerhard, kun je daar iets over zeggen?
Ja, de Lancet commissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas die onderscheid maakt tussen preklinische obesitas waarbij je geen schade of nadelen ondervindt van de overmatige vetophoping en klinische obesitas die duidelijk stelt dat het een ziekte is, wat betekent dat je nadelen ondervindt van die overmatige vetophoping.
Dit kan natuurlijk zijn zoals diabetes, gewrichtsproblemen, maar ook psychische problemen of kortademig zijn tijdens het sporten.
Het hangt dus erg van het individu af.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas als ziekte te erkennen en meer en meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmethoden moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties.
Ja, ik bedoel, ik ben het ermee eens.
Dit is het cruciale deel, weet je, erkenning voor regeringen en zelfs artsen, omdat we weten dat we niet goed onderwezen worden over obesitas in de medische school, zelfs nu niet, om te erkennen dat obesitas een metabolische aandoening is die wordt veroorzaakt door dieet- en leefstijlmaatregelen, niet veroorzaakt door een bepaalde populatie hebzucht of luiheid.
En ik denk dat we steeds beter begrijpen dat het metabolische effect van bewerkte en suikerrijke voeding en snacks, de effecten die dat heeft op het blokkeren van onze natuurlijke gewichtsregulerende paden, een ziekte van obesitas veroorzaakt.
En we weten dat sommige mensen dat kunnen, weet je, en het is heel heterogeen, mensen zijn heel verschillend.
Dus sommige mensen kunnen de hele tijd rotzooi eten en in bed blijven liggen zonder aan te komen.
Maar anderen kunnen dat niet, weet je, het is meestal erg familiair.
En ik denk dat deze erkenning van het feit dat het een metabolische ziekte is, en een ziekte net als kanker, zeer heilzaam is, maar of dat zal doordringen in het reguliere denken of niet, is een ander gesprek.
Het is duidelijk dat de pers en de media zeer geïnteresseerd zijn in de nieuwe medicijnen om af te vallen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg in geïnteresseerd zijn, sommige mensen verdragen ze heel goed, sommige mensen niet, mensen maken zich zorgen over de bijwerkingen en de risico's van deze procedures.
Wat zijn jouw ervaringen met die Gerhard?
Ten eerste is de beschikbaarheid niet helemaal vanzelfsprekend.
Sommige medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze kosten nog steeds veel, dus niet iedereen kan het zich veroorloven en onze gezondheidszorg dekt het op dit moment niet.
Bovendien, als je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, maar eerst moet je zeggen dat deze nieuwe medicijnen vrij goed werken onder studieomstandigheden, maar als je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan natuurlijk verschillende redenen hebben. En je noemde al bijwerkingen.
Veel patiënten zijn behoorlijk verstopt en hebben het gevoel dat je daar natuurlijk voor moet zorgen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de kans op kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens waaruit blijkt dat deze medicijnen heel veilig zijn.
De vraag is natuurlijk, hoe lang werken ze?
En je moet ze levenslang nemen.
Als je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is dat wanneer je een grote hoeveelheid gewicht verliest, je spiermassa verliest of dreigt te verliezen, vetvrije lichaamsmassa.
Het is hetzelfde als je een operatie ondergaat.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten in te nemen, te bewegen en ik denk dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken ook moeten aanmoedigen om meer eiwitten in te nemen om het verlies van vetvrije massa te minimaliseren. - En dan denk ik dat een groot onderzoek uit Amerika heeft aangetoond dat mensen binnen een jaar na het stoppen met de medicijnen minstens tweederde van hun gewicht weer aankwamen.
Ik denk dat mensen na twee jaar zwaarder zullen zijn dan voor de medicatie.
Het andere enigszins verontrustende is dat wanneer je weer aankomt, je de neiging hebt om centraal aan te komen, wat veel meer visceraal vet is, dat gevaarlijke vet, waarvan we allemaal weten dat het diabetes en zo veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is jouw ervaring, dat sommige mensen, je weet wel, na sommige soorten bariatrische chirurgie kunnen beginnen met terugkomen in gewicht.
En ik denk dat ze goede agenten zijn, nietwaar, voor die mensen? - Ja, we hadden een IFSO World Consensus Conference met de opinieleiders en onderzoekers en experts uit het veld van internisten.
En we kwamen met een duidelijke aanbeveling.
Als je een terugkerende gewichtstoename hebt, en dat is natuurlijk waarschijnlijker na een sleeve gastrectomie in vergelijking met een Reumagastische bypass, moet je bij de eerste poging de nieuwe OMM's gebruiken.
En de onderzoeken die we nu hebben, laten zien dat je met de nieuwe OMM's tweederde van het herwonnen gewicht kunt verliezen.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, nog verder uitbreiden.
Absoluut waar. - Ja, ik bedoel, ik denk dat de drugs zeker werken voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jaren mee bezig zullen zijn.
Je moet ze waarschijnlijk gaan gebruiken om te helpen bij een soort gewichtsreset en een gewoonte-reset.
Weet je, veel mensen kunnen hun gewoontes niet veranderen omdat eetlust en ingesleten gedrag heel moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt waarbij je eetlust gewoon wordt weggenomen en uitgeschakeld in je hersenen, dan is het veel gemakkelijker om bijvoorbeeld te stoppen met gedachteloos eten 's avonds, iets waar veel mensen moeite mee hebben.
Dus ik denk dat het de slimste manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt dit, dus hoe je ze op een slimme manier kunt gebruiken.
En ik denk dat we steeds meer worden aangemoedigd om ze te gebruiken. - Met metabole chirurgie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadigings- en hongerfactoren, zoals je weet.
En het interessante is dat deze medicijnen na de operatie minstens zo goed werken als zonder operatie.
Het lijkt dus geen grote invloed te hebben op de werking van deze medicijnen als je een operatie hebt gehad.
En ik denk dat dit nog een zeer interessante bevinding is die we op dit moment nog niet helemaal begrijpen. - Ja, ja, precies.
Ik denk dat we bijna geen tijd meer hebben, Gerhard.
Het is altijd een waar genoegen om je te zien.
Je hebt geweldig werk verricht voor de IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrijpen van obesitas.
Heb je nog laatste dingen die je wilt zeggen voor mensen die hiernaar kijken en die lijden of leven met obesitas voor Wereld Obesitas Dag.
Ik denk dat we in 2025 meer opties hebben om deze ziekte te behandelen dan ooit.
En mensen zouden echt op zoek moeten gaan naar deze hulp, naar deze behandeling.
Het platform ECPO biedt natuurlijk geweldige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen.
En ik moedig mensen die lijden aan obesitas aan om behandeling te zoeken.
En ik vind dat je geweldig werk doet met je boek, met je inhoud in sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is me een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het Venetië is dit jaar, toch?
Venetië, het is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Daar ben ik dus erg enthousiast over en ik kijk ernaar uit om jullie daar te zien.
Goed.
Een fijne dag verder.
Hartelijk dank.
Jij ook.
Tot ziens.
Bekijk de volledige Patient Lounge-aflevering
Patiëntenlounge aflevering
Hallo en welkom bij de patiëntenlounge van dit jaar voor Wereld Obesitas Dag in 2025.
Mijn naam is Vicky Mooney en ik ben het komende uur jullie gastheer.
En ik ben een patiënt met obesitas en andere chronische ziekten, maar ik ben ook de uitvoerend directeur voor ECPO, die eigenlijk het beste team op de planeet hebben, zou ik zeggen.
En het is een grote groet van hen allemaal die het vandaag ongelooflijk druk hebben in verschillende landen en verschillende organisaties en op verschillende evenementen voor Wereld Obesitas Dag.
Waarom is het belangrijk dat we het zo druk hebben?
En waarom is het belangrijk dat je het komende uur bij ons blijft en onze patiëntenlounge bekijkt?
We moeten het bewustzijn van obesitas als chronische ziekte vergroten.
En we moeten in heel Europa dringend actie ondernemen op dat gebied.
We moeten die geweldige stemmen van patiëntenverdedigers mobiliseren en versterken uit de obesitasgemeenschap, de zorgverlenersgemeenschap en de NCD-gemeenschap, de gemeenschap van niet-overdraagbare ziekten.
We moeten ze in heel Europa versterken.
We moeten hen hun stem, hun tijd, hun platform geven.
We moeten ook aandringen op krachtige beleidsmaatregelen.
En als ik robuust zeg, bedoel ik dat we als patiënten actie willen.
We willen niet alleen, ja, obesitas is een chronische ziekte.
Daar is onze kleine fantastische plaquette.
We willen het, zoals Suzy zou zeggen, in actie zien komen in de gezondheidszorg.
We willen dat de wachtlijsten korter worden.
We willen dat de behandeling daadwerkelijk wordt uitgevoerd, de beheerplannen.
We willen meer klinieken voor obesitasmanagement in heel Europa.
We willen dat de wachttijden korter worden.
We willen terugbetaling zien.
Dat willen we allemaal zien.
We vragen misschien veel, maar we verdienen het.
We willen natuurlijk ook een einde maken aan vooroordelen, stigma's en discriminatie op het gebied van gewicht, die vandaag de dag helaas nog steeds een prominente plaats innemen in ons beleid, onze gezondheidszorgsystemen, binnen gezinnen en gemeenschappen, en helaas nog steeds aanvaardbaar zijn als verhaal binnen de samenleving.
Dus echt, je hoeft het komende uur niet naar me te luisteren.
Je zult blij zijn om te weten, want wat we nu gaan doen is nu op je scherm te zien.
En je zult zien dat we ons richten op de doelstelling van de World Obesity Federation om systemen te veranderen en gezondere levens te creëren door obesitas samen aan te pakken.
Hoe gaan we dat doen?
We hebben een aantal segmenten.
Ik ben er echt enthousiast over omdat het boek belangrijk is voor het onderwijs en de bewustwording van obesitas als ziekte: “Mam, wat is obesitas?”.”
En bij ons is moeder en patiënt Bernadette uit Ierland, maar ook Ruth, een van onze fantastische zorgprofessionals en ook een patiënt uit IJsland.
We zullen luisteren naar een van de auteurs van het boek, Martha, die 18 jaar oud is en uit Portugal komt, en zij zal een aantal van haar gedachten delen met Constantijn, die onze jeugdleider in Bulgarije is en zelf ook patiënt is.
Zo krijgen we inzicht in die jongere generatie en wat hun gedachten en ervaringen zijn.
Ik ben 47.
Mijn ervaringen zijn heel anders dan die van Marta op haar 18e, of niet?
Dus daar kunnen we ons in verdiepen.
En dan gaan we verder met beleidsverandering.
Welnu, Brussel vorig jaar, en het parlement en de commissie, toen het op Earl of Beesley Day aankwam, was het erg stil.
Zeer.
Het is als tumbleweed stil.
Dus wat we vandaag doen is heel, heel anders.
En ik ga u een kijkje geven in het evenement dat later vandaag plaatsvindt en dat wordt georganiseerd door Parlementsleden Castillo en Iazzo, en waarbij ook de patiëntengemeenschap betrokken is, waar een aantal van mijzelf en mijn collega's zich nu bevinden.
En het is heel, heel spannend voor ons om deze stap te zetten in dit platform en onze stem te laten horen.
Waarom is dat eigenlijk belangrijk?
Nou, ik denk dat het mooie hiervan is dat je Jamie uit Nederland, die ongeveer 30 jaar oud is, en Sven uit IJsland, die 18 jaar oud is, gaat horen praten over hun ervaringen met obesitas.
En dat zal duidelijk maken wat die beleidsverandering eigenlijk voor gevolgen kan hebben voor die generaties in de toekomst en wat die behandeling eigenlijk kan doen. en dat zul je zelf zien in hun opname.
Wat hebben we nog meer nodig?
We moeten praten over behandeling.
Hoe praten we over behandeling?
We hebben een aantal van de beste sprekers uit de chirurgische gemeenschap, uit de IAASO-gemeenschap en natuurlijk patiënten, die vertellen over de verschillende behandelingen die beschikbaar zijn voor obesitas.
Nu hebben we dr.
Gerhard, ik noem hem Gerhard, maar ik zeg officieel Dr.
Gerhard Prager, en hij wordt geïnterviewd door dr.
Andrew Jenkinson, die de hoofdrol speelt in “Obesity, The Big Truth”, heeft een aantal boeken geschreven en ze zitten allebei in de chirurgische gemeenschap.
Maar dan hebben we Susie Burney, die mijn arm en arm meisje is in ECPO.
En Susie had eigenlijk een heel bijzonder gesprek met Jason Halford over farmacotherapie, wat op dit moment een veelbesproken onderwerp is, toch?
Iedereen heeft het over afslankmedicijnen, zoals ze ze noemen, of 'skinny jabs', zoals ze worden genoemd.
Hier in ECPO noemen we ze obesitasmanagementmedicijnen, omdat het niet alleen om het gewicht gaat, maar om alles wat met obesitas te maken heeft.
Susie heeft daarover een geweldig gesprek met Jason en om het geheel af te ronden en ervoor te zorgen dat we alle behandelingen en het beheer van obesitas meerekenen, hebben we Ken Clare die ook zijn gedachten deelt.
En dan gaan we verder met hoe we bewustzijn en educatie vandaag de dag stimuleren.
Wat gebeurt er in Europa?
Dus je krijgt inzichten uit verschillende landen in Europa waar ze een paar seconden delen wat er aan de hand is, of het nu de lancering van het boek “Mam, wat is obesitas?” is.”
in het IJslands, of het nu gaat om NCD-bewustwording in Slowakije of Roemenië, of het nu gaat om persoonlijke evenementen in Duitsland, wat gebeurt er in Portugal, wat vindt er plaats in Frankrijk, wat doen collega's in de Scandinavische landen?
Dus je zult dat allemaal zien en we horen natuurlijk ook van een aantal voorzitters om ons een beetje op te vrolijken voor Royal OBC Day, want het is een verbazingwekkend drukke dag.
Om in contact te komen, moeten jullie de hashtags gebruiken die nu op jullie scherm verschijnen.
Ik ga ze geen naam geven, want ik zal ze eigenlijk verkeerd noemen omdat ze met z'n drieën zijn.
Maar het is echt belangrijk dat je die hashtags gebruikt, zodat het team je opmerkingen kan oppikken, ze opnieuw kan delen, de activiteiten die je doet kan delen, laten we echt en echt samenkomen en vandaag verandering teweegbrengen.
Maak indruk, maak een statement, oké?
Je kunt dat dus doen op alle sociale mediaplatforms.
Als je dit wilt terugkijken, kan dat natuurlijk. Het zal beschikbaar zijn op onze websites en onze sociale mediakanalen terwijl we het natuurlijk opnemen.
En je kunt ook samen met ons diegenen bedanken die eCPO als partners steunen.
En je kunt al onze partners daar op het scherm zien.
Zonder hen zouden we deze producties niet kunnen doen.
We zouden ons team hier in Brussel en de activiteiten in heel Europa niet kunnen ondersteunen.
Dus bedank ze samen met ons.
Goed, dus laten we beginnen.
Om te beginnen hebben we het, zoals ik al zei, over het boek “Mama, wat is obesitas?”.”
En dit is heel persoonlijk voor mij, want in het boek heet het jonge meisje Mia, en dat is vernoemd naar mijn dochter Mia, mijn jonge dochter Mia, die dit jaar 18 wordt.
Laten we eens luisteren naar wat Bernadette en Ruth te delen en te vertellen hadden toen Ierland en IJsland het boek Mum, What is Obesity lanceerden in hun eigen taal.
Hoi, Bernadette, hoe gaat het?
Het gaat goed met me, Ruth.
Hoe gaat het met je?
Ik ben geweldig.
Hartelijk dank.
Ik wilde je wat vragen over het boek Mama, wat is obesitas?
Ja, gisteravond was onze lancering.
We hebben het boek officieel gelanceerd in het Engels voor Ierland, maar ook in de Ierse taal, wat geweldig is omdat het plaatsen in Ierland kan bereiken die niet alle Engelse boeken zouden bereiken.
Maar wat zo belangrijk is, is dat het ouders en kinderen leert waarmee ze leven.
Dat denk ik ook.
En ook om het gesprek te openen over obesitas als chronische ziekte en voor professionals in de gezondheidszorg om iets te hebben dat ze kunnen gebruiken om de dialoog te openen.
En ook voor ouders om met hun kinderen te praten, dat het niet hun schuld is.
Het is niets waar ze zich voor hoeven te schamen.
Maar het is een ziekte die behandeld kan en moet worden.
Dus ik denk dat het heel belangrijk is om het in het IJslands te hebben voor veel mensen die Engels lezen en spreken, maar het is niet onze eerste taal, dus ik denk dat het heel belangrijk is dat ook kinderen het boek kunnen lezen, maar ook hun ouders en zorgverleners, dus ik denk dat het goed is voor verpleegkundigen op school en huisartsen en voor iedereen om een boek te hebben.
Ik heb gelukkig een huisarts die heel begripvol is en altijd op zoek is naar informatie, zoals folders die we maken, tijdschriften die we maken.
Dit boek is dus heel goed voor hem, maar ook voor de andere artsen in de praktijk die misschien niet zo begripvol zijn als hij.
En daarom is het, zoals ik al zei, bij de lancering zo belangrijk voor ons om belanghebbenden van over de hele linie te hebben, de professionals in de gezondheidszorg, degenen die begrijpen wat obesitas is en degenen die dat gaan begrijpen, die nu leren vanwege de wetenschap die we nu kennen.
En dat brengt ons terug bij het boek.
Ik bedoel, het boek is duidelijk gericht op jonge kinderen.
Het is dus niet wetenschappelijk, maar zonder dat het wetenschappelijk is, brengt het wel het punt over van waar dit kind mee kan leven, weet je, en waarom ze niet één van hen moeten worden op school, waarom ze niet gestigmatiseerd moeten worden vanwege de vorm van hun lichaam.
Ik denk dat dit boek echt goed is om een gesprek mee te beginnen, zoals ik al eerder zei, en ik had dit boek graag gehad toen ik nog een kind was.
Ruth, ik ben het met je eens.
Hetzelfde, zoals toen ik een kind was, het was mijn schuld.
Het was de schuld van mijn moeder.
Het was, weet je, dus de link was er en met een boek als dit, denk ik dat het het voor iedereen veel gemakkelijker maakt om te beseffen dat ze met iets leven, zoals astma, psoriasis, weet je, dat het een medisch probleem is dat medische behandeling nodig heeft.
En een chronische ziekte.
De ziekte zegt niets over wat ze zijn.
Ze zijn eerst persoon.
Het is iets dat ze hebben, niet dat ze zijn.
Absoluut.
Daarom is de taal ook zo belangrijk.
En vooral als je met een kind praat, als je ze op jonge leeftijd de juiste taal kunt leren over de ziekte waarmee ze leven, maakt dat het makkelijker om te voorkomen dat ze gestigmatiseerd worden, zelfs in de gezondheidszorg.
Als ze begrijpen wat ze hebben, verbetert dat hopelijk de manier waarop mensen hen aanspreken.
Ja, ik denk dat het kan helpen, weet je, om stigma en vooroordelen te verminderen en meer mensen kunnen leren over wat obesitas is, dat het een ziekte is.
Ja, daar ben ik het mee eens.
Er is nog steeds zoveel in de media waar mensen de verkeerde dingen geloven over deze ziekte omdat we de verkeerde dingen leren en heel vaak door, ik weet het niet, gezondheid en fitness omdat, weet je, het een financiële kwestie is.
Zwaarlijvigheid is anders en zwaarlijvigheid is een echte ziekte.
En ik denk dat we de manier waarop de media deze kwesties aanpakken moeten verbeteren, zelfs tot en met de beelden die ze zouden gebruiken, zoals een foto van een kind in een slecht passende outfit.
Het is zo triest om dat in deze tijd te zien, als dat kind geen keuze heeft over waar het mee moet leven.
En daarom is, zoals ik al zei, dit boek zo belangrijk.
En om het op scholen en in de gezondheidszorg te krijgen.
Dit gaat niet alleen over de lancering van het boek Us, Last Night, You, Today.
OK.
Nee.
Ja.
Het gaat niet alleen om lanceren en het dan laten voor wat het is.
Dit gaat over het uitdragen ervan, zodat mensen ervan leren.
En we kunnen het gesprek openen.
Precies en hoe meer mensen erover praten, hoe minder gestigmatiseerd ze worden, denk ik.
En vooral als we er allemaal bepaalde bewoordingen omheen gebruiken, denk ik dat het een gewoonte wordt voor andere mensen als ze dat horen of als ze het lezen.
En we weten dat er ouders zijn die misschien niet zoals wij zijn, die misschien niet als kind met obesitas hebben geleefd of dat tot op de dag van vandaag nog niet doen.
En ze moeten ook begrijpen wat hun kind is.
Ja.
In plaats van weer te denken dat het de schuld van hun kind is of dat het hun schuld is.
Ja, als ouders.
Ja.
En ik denk dat het boek daarom dat soort ouders kan aanmoedigen om hun kind ook naar de dokter te brengen.
Ja.
Dus ik ben benieuwd welk boek en dat iedereen het leest.
Veel mensen?
Ik weet zeker dat jullie lancering net zo goed zal verlopen als die van ons gisteravond.
Het was een geweldige avond voor iedereen.
Dus veel succes met je lancering.
Hartelijk dank.
En goed om van je te horen.
Nou, heel veel dank aan Bernadette en Ruth voor hun inzichten, hun gesprek.
Gisteravond was ik zelf bij de Ierse boekpresentatie en ik kan je vertellen dat toen ik de leider van de HSE zag, Dawn Lauscha, de onderminister van Volksgezondheid, de ASOI-gemeenschap, de patiëntengemeenschap, al deze vitale en belangrijke mensen in de gemeenschap die we nodig hebben, dr.
Stuart Flint, Het was gewoon opmerkelijk om te zien dat er zoveel mensen kwamen opdagen om de boekpresentatie in Ierland te steunen.
Dus aan de collega's in Reykjavik en in IJsland, Solveig, die onze vorige voorzitter was, wens ik het allerbeste.
Ruth, heel erg bedankt en geniet van je boekpresentatie en ik hoop dat die net zo succesvol verloopt als die in Ierland.
Dit boek zou er niet zijn zonder Marta, een van onze jongeren en een geweldige pleitbezorger voor obesitas met haar eigen stem op slechts 18-jarige leeftijd.
Laten we eens luisteren naar Constantine en Marta en hun gesprek. - Jongens, dit is Constantine en naast mij zit een van mijn gasten van de Voice of Youth podcast, Marta. - Hoi, ik ben Marta.
Ik ben 18 en ik ben hier om mijn ervaring te delen. - Over het delen van je ervaring met obesitas met andere mensen gesproken, Hoe denk je dat obesitas je heeft beïnvloed en wanneer denk je dat het voor jou is begonnen?
Ik ben me altijd al een beetje bewust geweest van obesitas in mijn leven, omdat ik van jongs af aan in contact kwam met de Portugese vereniging APCOE en mijn oma van moederskant had er al mee te maken tijdens haar leven, dus ik was me er altijd van bewust wat het was, maar toen ik me realiseerde dat het ook iets was waar ik mee omging.
Het was ongeveer de eerste klas, tweede klas, ik weet het niet zeker.
Ik was vroeger een vrij actief kind en ik weet het niet, sommige vrienden begonnen me te vragen: “Oh, kun je net zo hard rennen?
Kun je dit doen?
Kun je dat?”
En ik had zoiets van “Ja, waarom vraag je me dat?”.”
En toen begon ik gewoon die twijfels in me mee te dragen en merkte ik dat ik misschien een beetje anders was dan de rest en ja, toen begon ik dingen te associëren en dat is denk ik het moment waarop ik me voor het eerst realiseerde dat er ook iets was waarmee ik te maken had.
Ja, ik heb gemerkt dat school een grote rol speelt omdat je het verschil merkt tussen jou en je vrienden, klasgenoten, enz.
En dat was het eigenlijk ook voor mij.
Dus op school begon ik te merken dat ik anders was, maar het besef van “oh wacht, ik moet echt iets gaan doen” kwam waarschijnlijk pas op de middelbare school, dus tijdens mijn tienerjaren.
Dus toen we het hadden over zelfrealisatie en de invloed van op jonge leeftijd naar school gaan en de verschillen zien, is dit naar mijn mening een heel belangrijke plek voor de ouders om in te grijpen.
Dus vanuit mijn persoonlijke ervaringen had ik altijd de steun van mijn ouders en ze pushten me altijd om het beter te doen, om te bewegen, om fysieke activiteiten te doen, om beter te eten en om mogelijkheden voor mij te vinden om op dit moment met dit mogelijke probleem om te gaan, omdat we niet echt zeker wisten of het een probleem zou worden om met obesitas om te gaan.
Maar ik heb altijd steun gehad, dus het is interessant wat jouw perspectief op dat onderwerp is. - Ik zal zeggen dat het een moeilijk onderwerp voor me is, omdat mijn familie me altijd steunde in de zin dat ze wilden dat ik beter werd en beter ging eten, sporten, ik heb altijd die steun van hen gehad.
Maar er was ook veel vooroordeel over gewicht en stigma, weet je, het was erg geïnternaliseerd.
En dus was het een soort mix van dat, weet je, alsof ze hun best deden, maar het ging gepaard met veel stigma en vooroordelen, die ik uiteindelijk ook een beetje internaliseerde, wat niet echt hielp.
Maar over het algemeen waren ze erg behulpzaam, ze deden hun best.
Dat is heel logisch en ik heb het zelf ook gemerkt.
Ik geef er eigenlijk weinig commentaar op omdat ik tot acceptatie ben gekomen.
Ik heb het geaccepteerd, weet je, ik had zoiets van, je moet er gewoon mee omgaan.
Het is hun generatie, het is hun mening en hun manier van functioneren.
En ik denk dat we daar steeds meer afstand van nemen, wat goed is.
Nee, ja, ik heb het geaccepteerd en ik heb me altijd gerealiseerd dat het niet kwaadaardig was.
Ja, het was, het kwam van een goede plek, weet je, ze deden hun best.
Ze wisten gewoon niet hoe ze ermee om moesten gaan.
Precies.
Daarom zijn we hier om antwoorden en ondersteuning te bieden.
Marta, hoe denk je dat obesitas jou heeft beïnvloed?
Zoals je totale, totale beeld van jezelf, je totale idee van wie je eigenlijk bent?
En denk je dat het je op een of andere manier gevormd heeft?
Absoluut.
Ja.
Ik ben altijd een erg onzeker persoon geweest omdat ik erg onzeker was over hoe ik eruit zag.
En dus had ik zoiets van, ik wilde niet gezien worden, weet je, ik wilde niet dat mensen me opmerkten.
Ik werd erg bang om door andere mensen opgemerkt te worden.
En ja, ik was me erg bewust van hoe ik eruit zag, van hoe ik mezelf presenteerde, en dat kwam uiteindelijk ook op school naar voren.
Ik hield er niet van om presentaties voor de klas te doen, omdat mensen dan naar me keken.
Dat wilde ik niet.
In de gymles had ik er veel last van omdat ik niet alleen de dingen niet kon, maar ze ook niet graag deed.
En mensen keken naar me en ik voelde me beoordeeld, wat waarschijnlijk niet zo veel gebeurde als ik dacht, maar ik voelde me echt beoordeeld.
En ik denk dat ik pas de laatste jaren eindelijk een beetje van die ideologie ben afgestapt. - Je denkt dat mensen er meer om geven dan ze eigenlijk doen. - Ja. - Op die manier. - Ja, het heeft er wel toe geleid dat ik veel angst voor alles heb ontwikkeld.
Dus ja, en jij? - Voor mij veel van hetzelfde.
Eerlijk gezegd vormt obesitas de manier waarop je denkt, zelfs als je denkt dat je ermee om bent gegaan.
Dus laten we zeggen dat je niet langer wordt beschouwd als iemand die leeft met obesitas of jezelf niet langer zo ziet en dat anderen je niet langer zo zien.
Maar de mentaliteit blijft je bij.
Dus de manier waarop je denkt dat het al voorgevormd is, daar kun je niets aan veranderen.
En zoals je al zei, angst zal je volgen.
Op dit moment denk ik dat ik er helemaal klaar mee ben.
Ik ben uit de mentaliteit gegroeid dat ik me zorgen maak over hoe anderen mij zien.
Ik heb...
Ik denk dat het gewoon wat tijd nodig had om op te groeien.
En je begint je echt lekker in je vel te voelen om jezelf te accepteren en dat zelfvertrouwen groeit en groeit en groeit en op een gegeven moment kan het je niets meer schelen.
Maar zelfs als het je niet meer kan schelen, blijven bepaalde gewoontes die je vroeger had hardnekkig.
Dus je denkt nog steeds na over eten in het bijzijn van anderen, bijvoorbeeld.
En je voelt je altijd beschamend als je opgroeit met obesitas om te eten in het bijzijn van anderen omdat, weet je, iedereen met een vinger naar je zal wijzen en je zal uitlachen. - Ik geef er echt om, en ik heb het gevoel dat sommige van mijn vrienden er niet zoveel om geven als om kleren.
‘Want ik was lange tijd niet echt in staat om te dragen wat mijn vrienden droegen of op dezelfde manier te dragen.
En daar denk ik nog steeds vaak aan.
Zelfs als ik ga winkelen, denk ik nog steeds: oh, die jeans vind ik echt leuk.
Misschien werkt het niet.
En ik heb zoiets van, nee, wacht, maar misschien nu wel.
Het is nog steeds iets dat me echt raakt, kleding. - Ja, kleding was er een groot deel van.
Ik herinner me dat ik opgroeide en dat er bijvoorbeeld op school, op de middelbare school, altijd bepaalde trends waren, zoals de manier waarop mensen zich kleden en het is maar net wat op dat moment trendy is.
En ik herinner me dat ik niet in die kleren paste.
Zoals mijn ouders bijvoorbeeld, die wilden ze voor mij kopen, maar ik paste er niet in.
Ik kon nooit een goede jeans vinden.
Ik kon nooit leuke jasjes of wat dan ook vinden.
En het ging er bij mij altijd om, bijvoorbeeld om een broek te kopen, wat me zou passen.
En het ging er nooit om wat ik leuk zou vinden.
Dus toen ik een paar jaar verder was en 90 kilo was afgevallen, en dat was toen ik voor het eerst begon te werken omdat we mijn eigen geld verdienden, gaf ik zoveel geld uit aan kleren omdat ik voor het eerst in mijn leven echt overal in paste.
Dus begon ik te kiezen wat wel en wat niet te kopen.
Dat is heel logisch.
Ja.
Nu ik op de universiteit zit, krijg ik een maandelijkse toelage.
Ik ga wel eens winkelen.
Ik keur het goed.
Oké, dus als we het hebben over leven met obesitas en de manier waarop we ermee omgaan, de manier waarop we onze antwoorden vinden, moeten we het altijd hebben over onze interacties met zorgverleners.
Hoe is jouw mening over HCP's in de loop der jaren veranderd?
Is het veranderd en hoe zou u uw interacties met de artsen beoordelen?
Ik zal zeggen dat ik nooit veel medische hulp heb gehad, maar ik heb er ook niet echt naar gezocht, want toen ik nog heel jong was, had ik mijn kinderarts en hij was een geweldige man, maar toen kreeg hij kanker en stierf hij, en zijn opvolger, ik had een paar afspraken met haar, en weet je, ze namen mijn BMI en zo, en het was altijd boven de ideale waarde, maar het enige antwoord dat mijn ouders kregen, want weet je, ze hadden zoiets van “oh oké, dus misschien moeten we dit aanpakken, wat kunnen we doen?”.”
en ze zeiden “oh, ze is echt jong, ze groeit er wel in, het komt wel goed, maak je geen zorgen, je maakt je te veel zorgen.”
En ik denk dat dat hen ook heeft ontmoedigd om medische hulp te zoeken, want het was gewoon zo van, ze doen niets, ik krijg geen antwoorden, ik probeer wel iets anders.
Ik wil niet zeggen dat ze artsen hebben opgegeven, maar het was gewoon niet iets dat erg aanwezig was in mijn leven.
En ook aan mijn moeders kant van de familie hebben we drie verpleegsters, dus twee van haar broers en een van hun vrouwen.
En ze zeiden ook tegen haar: “Oh, ik denk dat je je een beetje te veel zorgen maakt.
Weet je, misschien, misschien is dat, dat zet veel druk op de situatie.
Maak je niet zoveel zorgen, het komt wel goed met haar.”
Haar niet helemaal afwijzen, maar ook proberen haar zorgen een beetje te verlichten.
Om haar opnieuw te verzekeren.
Ja, precies.
En dus heb ik nooit echt veel medische hulp gehad in die zin.
Ik ben ongeveer twee jaar naar een voedingsdeskundige geweest en zij was een geweldige, geweldige vrouw.
Ze heeft me goed geholpen.
En gedurende al die jaren heb ik altijd psychologische hulp gehad.
Dus ik heb niet echt een mening omdat ik niet veel ervaring heb gehad.
En degene die ik had, was erg onbehulpzaam.
Oké, maar wat ik hier interessant vind, is dat je zegt dat je nooit echt medische hulp hebt gezocht.
Denk je dat jij of je ouders in de eerste plaats verantwoordelijk waren om ernaar te zoeken?
Ik denk het wel.
Ik denk dat het, het zou waarschijnlijk geholpen hebben, maar ik ben er niet zeker van dat in Portugal de middelen aanwezig waren om daadwerkelijk hulp te krijgen.
Oké, dat is een heel ander onderwerp, maar het probleem met wat je zegt is volgens mij dat je denkt dat jij verantwoordelijk was om hulp te zoeken of dat je ouders er verantwoordelijk voor waren. Ik denk dat het een kwestie van niet de minderjarige, in dit geval de adolescent, is nooit verantwoordelijk voor het zoeken van hulp van een zorgprofessional, de verantwoordelijkheid wordt volgens mij gedeeld door je ouders en de zorgprofessionals.
Dus ik denk dat zij degenen zijn die je oplossingen moeten aanbevelen.
Zij zijn degenen die jou moeten benaderen op een, uiteraard de juiste manier om het te doen, op een aardige en niet-schandelijke manier, uiteraard, maar jij was daar nooit verantwoordelijk voor.
En dit is de zelfverwijten waar we het altijd over hebben.
En je bent nog steeds niet van die mentaliteit af, wat gek is na al die tijd.
Het was nooit jouw schuld.
Het was nooit jouw verantwoordelijkheid.
En ja, volgens mij is het een gedeelde verantwoordelijkheid.
En in mijn persoonlijke reis ben ik ook nooit benaderd door een zorgprofessional, door mijn huisarts of wie dan ook in een professionele omgeving of op een professionele manier met advies of oplossingen.
Ik kreeg altijd te horen dat hij er wel in zou groeien.
Hij heeft gewoon wat beweging nodig of wat dan ook.
Dat waren geen oplossingen.
Maar zoals je al zei, op dat moment in Bulgarije, denk ik niet dat mensen veel andere opties hadden.
Er waren geen oplossingen.
In veel gevallen zijn er nog steeds niet genoeg oplossingen voor de mensen.
Maar ja, we willen dat veranderen en streven naar beter.
Dus als we het daarover hebben, wat zou je dan graag zien veranderen?
Bijvoorbeeld niet alleen in Portugal, maar op Europees niveau, laten we het zo bespreken.
Wat betreft programma's, wat betreft mogelijkheden, wat betreft oplossingen voor mensen die worstelen met dezelfde dingen als wij toen. - Ik denk dat er meer informatie beschikbaar zou moeten zijn.
Zoals gemakkelijk, want als je bijvoorbeeld naar de kinderarts gaat, heb je meestal van die kleine pamfletjes en ze hebben verschillende onderwerpen, weet je, misschien soms zoals diabetes, ik weet het niet, zoals waterpokken, gewoon dingen die kinderen kunnen meemaken, weet je, en de ouders kunnen die informatie nodig hebben. - Er is er nooit een voor obesitas. - Ik heb er nog nooit een gezien voor obesitas.
Dus ik denk dat het zou helpen als die informatie meer beschikbaar zou zijn en ook het feit dat het een chronische ziekte is en dat het gewoon niet zo is ja, het is een chronische ziekte het is niet alleen een keuze omdat ik het gevoel heb dat veel mensen nog steeds denken dat het een keuze is het gaat gewoon om wat je eet je dieet en alles en ik denk ook dat een mentaliteitsverandering in de samenleving en bij artsen veel zou helpen ja ik ben het er helemaal mee eens in mijn mening dat we zeker omdat in sommige landen landen is het duidelijk al erkend als een ziekte, maar in Portugal zijn jullie al een stap verder, maar in de meeste landen wordt obesitas nog steeds niet erkend als een ziekte en zelfs als we een stap in de goede richting zouden willen zetten, is dit ons eerste doel en onze eerste absolute noodzaak waar we mee te maken hebben.
Niemand zou er ooit voor kiezen om te leven met datgene waarmee wij hebben moeten leven, niemand zou die beslissing ooit nemen in welke situatie dan ook, niemand zal zichzelf dat aandoen.
Dus als niemand ooit die keuze zal maken.
Hoe kunnen we nog steeds geloven dat het een keuze is?
Ja, maar iets wat ik ook denk is, bijvoorbeeld, als kinderen tekenen van obesitas beginnen te vertonen, hebben hun ouders de informatie niet, dus zullen ze gewoon denken, “Oh, misschien is het wat we haar te eten geven, zoals we het kind te eten geven.
We moeten het dieet van het kind veranderen.
Ze moeten actiever zijn en zo.”
En omdat ze niet weten dat het een chronische ziekte is en niet gewoon een keuze voor een levensstijl, omdat dat is wat de maatschappij ons heeft verteld, weten ze ook niet hoe ze informatie moeten vinden, hulp moeten zoeken, dat soort dingen.
Ja, zeker weten.
Helemaal mee eens.
Het vinden van de juiste informatie is momenteel het grootste probleem omdat we bronnen hebben die niet worden gecontroleerd.
We hebben op grote schaal beschikbare informatie op het internet die feitelijk onjuist is, waarvan we officiële onderzoekers hebben die bewijzen dat het onjuist is, maar nogmaals, het gaat om klikken, het gaat om wat wordt gepusht en wat de meeste views verzamelt.
En op dit moment is de informatie die de meeste views verzamelt niet de juiste informatie.
Maar we zijn weer in beweging, we nemen de juiste stappen en we promoten de juiste onderzoeken, we promoten de juiste informatie.
En ik denk dat ouders over een paar jaar toegang zullen hebben tot meer dan ooit tevoren.
En zij zouden onze belangrijkste focus moeten zijn om mensen te beïnvloeden en om te laten zien dat er meerdere factoren zijn in de problemen met het leven met obesitas voor hun kinderen.
En om verder te gaan met ons gesprek over het vinden van de juiste informatie en niet weten waar je moet zoeken of wat je moet doen, waar je moet beginnen.
Hier kunnen we dus zeker de website van eCPO promoten, de European Coalition for People Living with Obesity.
Je zult daar de broodnodige informatie vinden.
Je zult ook de podcast vinden die we doen en er zijn veel afleveringen waarin jullie, de jongeren, advies geven over wat jullie nodig hadden en wat jullie graag veranderd zouden zien en ja, gewoon wat algemeen goede informatie die ook te vinden is op de Azos website.
Er zijn veel onafhankelijke onderzoeken die niet worden beïnvloed door grote bedrijven of de belangen van andere mensen en er zijn publicaties die de vele aspecten van obesitas en hoe je kunt helpen delen.
Misschien nog een laatste advies van jou aan iemand die momenteel in jouw schoenen staat en het moeilijk heeft.
Ik denk dat iedereen die ermee worstelt, ermee omgaat en hoe ze dit zien helpt en alles, het komt wel goed, je weet dat je nu op een donkere plek bent, het komt wel goed.
Geef niet op en weet je, zoals niet, het is niet zo diep, concentreer je er niet zo op.
Er zijn andere dingen in het leven waar je je beter op kunt richten.
Denk ik. - Laat een ziekte zeker niet de persoon vormen die je bent. - Ja, ja, je hebt een hele persoonlijkheid, een hele mentaliteit, zoek gewoon andere dingen om je op te richten. - Zoek andere dingen om je op te richten en zorg er ook voor dat je je eigen oordeel vormt, je eigen onderzoek doet, de juiste mensen om je heen vindt en weloverwogen beslissingen neemt.
Neem niet zomaar een beslissing voor je toekomst op basis van iets dat je op internet hebt gelezen of iets dat je hebt gehoord.
Doe je eigen onderzoek en neem weloverwogen beslissingen en ja. - Ja. Zorg goed voor jezelf. - Welkom terug en ik kan je nu vertellen dat ik niet zo'n stem zou hebben gehad toen ik Constantine of Marta was, vooral Marta's leeftijd niet.
Dus hulde aan hen beiden voor het feit dat ze geweldige pleitbezorgers zijn voor zichzelf en voor de generaties na hen.
En dank aan Marta voor het werk dat ze voor het boek heeft gedaan.
En het is fantastisch om te zien hoe dat over heel Europa wordt uitgerold.
Nu praten we over, we gaan verder, en we praten over, nou ja, wat hebben we nodig om verandering te zien?
We zijn ons enigszins bewust van het boek.
We zijn al bezig met belangenbehartiging, maar waar liggen kansen om dit op een ander niveau te stimuleren?
En daarom hebben we vandaag dit evenement in het parlement, georganiseerd door Parlementsleden Castillo en Eazo.
Dit evenement wordt van hoog niveau.
U kunt de agenda daar zien, het is een bijeenkomst van leden van het Europees Parlement en het zal, naar ik hoop, voor ons allemaal een stap in de goede richting zijn.
We hopen dat we het momentum creëren dat we nodig hebben, maar hoe ziet die behandeling en het beheer in de gezondheidszorg eruit?
Welk effect heeft het op patiënten?
En hier denk ik dat het echt belangrijk is dat we later terugkoppelen hoe het evenement is verlopen, maar dat je hoort van en luistert naar het gesprek dat Jamie en Sven hadden.
Jamie komt uit Nederland.
Hij werkt daar met de NVOO-groep en hij is 30 jaar oud en gewoon een geweldige en prachtige voorvechter van obesitas.
En hij had een geweldig gesprek met Sven in IJsland, die 18 jaar oud is en behandeld werd voor obesitas en veel succes had als tiener, wat zeer, zeer zeldzaam is.
Laten we eens luisteren naar hoe het gesprek verliep en laten we hopen dat we daar meer van zien na dit beleidsevenement. - Mijn naam is Jamie Wiefeltjes.
Ik ben 30 jaar uit Nederland.
Ik ben bestuurslid van de Nederlandse Vereniging voor Mensen met Overgewicht en Obesitas.
Ik ben een patiënt of iemand die zelf obesitas heeft. - Mijn naam is Sveet en ik kom uit IJsland.
Ik ben 18 jaar oud. - Sinds ik een baby was, ben ik altijd zwaar geweest.
Toen ik vijf jaar oud was, zei mijn dokter dat ik zwaarlijvig was.
Dus dat is een label dat ik al mijn hele leven draag.
En op een bepaalde manier maakte dat de dingen ook moeilijk, want mijn moeder was altijd bezorgd over mijn gewicht.
Ze probeerde altijd een gezond gewicht te behouden, maar toen ik in de puberteit kwam en ik meer mogelijkheden had, ging het de verkeerde kant op, waardoor ik veel aankwam.
Als kind zat ik op een bepaald niveau en was ik altijd groter dan de rest.
Weet je, toen ik begon tot nu, is het iets meer dan twee jaar geleden.
En hoeveel gewicht ben je kwijtgeraakt in die twee jaar?
Ik ben 55 kilo afgevallen. 55 kilo.
Ja, dat is anders voor mij.
Toen ik jonger was, kreeg ik altijd veel negatieve opmerkingen van mensen om me heen en dat is me echt bijgebleven.
Dus zelfs nu, ik ben nu 30 en ik krijg nog steeds het gevoel dat ik te veel ruimte in beslag neem in een kamer.
Als ik iets ga drinken met vrienden en het is een drukke club of zo, dan voel ik me niet op mijn gemak.
Want dan zou ik het gevoel hebben dat ik te groot zou zijn voor de ruimte, ook al is het niet waar, ik begin me steeds comfortabeler te voelen, maar ja, ik ben er niet waar jij bent.
Weet je, ik nam de pesterijen om me te motiveren om door te gaan.
Ik heb zojuist hun ongelijk bewezen.
Nou, dat heb je gedaan.
Wat zie je voor je toekomst?
Zoals, omdat je nu het medicijn gebruikt, en hoe beeld je dat uit in de toekomst?
Ik weet gewoon zeker dat als ik zou stoppen met die medicijnen, ik ze niet meer zou nemen, ik wat zou aankomen.
Maar net zoals obesitas een ziekte is, is voor mij afvallen en op een gezond gewicht blijven en al die dingen een soort levenslange last.
Het is ook iets dat deel uitmaakt van mij, van wie ik ben.
Wat wil je doen met het verhaal dat je hebt en de dingen die je als persoon hebt meegemaakt?
Ik wil jongeren echt inspireren.
Ja, voor mij is het ongeveer hetzelfde.
Ik wil mensen helpen, ze het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan.
En dat hun worsteling niet alleen hun worsteling is en de dingen die ze voelen, dat ze die dingen mogen voelen en dat als ze te horen krijgen dat ze worstelen met gewichtsverlies of met hun ontlasting of met alle ziektes die ermee gepaard gaan, dat het niet hun schuld is, omdat mensen vaak te horen krijgen dat het is dat je meer moet bewegen, dat je minder moet eten en dat dan alles goed komt, maar dat er meestal zoveel verschillende dingen meespelen, zoals medicijngebruik of iets anders.
Dus wat ik echt wil doen is mensen inspireren en op een bepaalde manier hun luisterpartner zijn, zodat ze zich niet alleen voelen.
Ja, ik wil dat gebruiken om al die mensen echt te helpen en dat zijn er veel.
Dus als ik advies zou moeten geven aan mensen die leven met obesitas, dan zou het zijn dat het oké is om niet oké te zijn.
En het is oké om je op een bepaald moment vast te voelen zitten.
Maar het is de drang in jezelf die je moet gebruiken om je mond open te doen en naar je huisarts te gaan of naar je dokter of misschien naar een vriend of iemand en hem of haar deelgenoot te maken van jouw verhaal en jouw strijd.
Je hoeft de wereld niet op je schouders te dragen en maak mensen hier deel van zodat je de hulp krijgt die je verdient.
Vine is heel eenvoudig.
Het is gewoon nooit opgeven.
Dus welkom terug en heel veel dank aan Jamie en Sven voor hun gesprek.
Ik hoop echt dat dit mensen inspireert om zich achter Wereld OBC Dag te scharen en te pleiten voor die behandeling en behandeling die we nodig hebben.
En alleen al het luisteren naar het gesprek tussen de jongens inspireert me zo.
Het zijn geweldige pleitbezorgers.
Het zijn geweldige mensen en ik ben zo blij en dankbaar dat ze deel uitmaken van onze obesitasgemeenschap.
Blijf gebruiken, één ding zal ik zeggen, blijf gebruiken, blijf alle hashtags gebruiken, blijf retweeten en delen en becommentariëren op sociale media.
We hebben helemaal geen negatief commentaar gehad, wat zo goed is om te zien dat het communicatieteam achter de schermen meekijkt.
Maar hoe ziet die behandeling eruit?
Dus we hebben gehoord over de bewustwording, we hebben gehoord over obesitas als chronische ziekte en de boekpresentatie, en we hebben gesproken over de noodzaak van beleidsmaatregelen.
We hebben gesproken en gehoord over Sven en de, neem ik aan, impact die zijn behandeling op hem had als zeer jonge man in IJsland.
Hoe ziet die behandeling eruit?
Laten we eens luisteren naar een paar verschillende segmenten van mijn collega's.
We hebben dus Dr. Gerhard Prager, en je zult zijn titel op het scherm zien en al zijn prachtige werk als een president.
We hebben ook Dr. Andrew Jenkinson, die de leiding heeft over obesitas, de grote waarheid, die je moet bekijken als je het nog niet gezien hebt.
Daar vind je alle feitelijke informatie over obesitas en de gesprekken die hij voert met andere professionals.
Dan horen we van Susie en Jason.
Susie Burnie in Ierland, de vrouw van de patiëntenvleugel en een geweldige collega met wie ik werk, en Jason Halford over de farmacotherapie, omdat onze chirurgen natuurlijk gaan praten over bariatrische chirurgie, maar waar is al het gesprek over de magere prikken of het hete hangijzer, zoals ze zeggen, namelijk obesitas management medicatie, toch?
En dan horen we van de geweldige en enige echte Mr.
Ken Clare, mijn goede vriend en collega die al vele, vele jaren een mentor is, rondt het af en zegt: “Hé, laten we niet vergeten dat we ook endo-bariatrie hebben.
Wat is niet-invasieve chirurgie?”
Ik ben geïntrigeerd.
“Holistisch, wat is het nut van het MDT-team, het multidisciplinaire team?
Waarom hebben we ze nodig?
Waarom hebben we er meer nodig?”
En obesitas.
Dus laten we eens luisteren naar mijn collega's en vrienden en ze allemaal bedanken voor het geven van hun tijd, maar laten we ons ook een beetje laten voorlichten.
Goedemorgen, allemaal.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben consulent bariatrisch chirurg aan de UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Deze conversatie wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae, die probeert het bewustzijn over obesitasbehandelingen te vergroten.
Dus Gerhard, als je jezelf eerst even voorstelt aan het publiek. - Dank je wel, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben hoogleraar metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen en ik ben de voormalige voorzitter van IFSO World en de voormalige voorzitter van IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en natuurlijk zeer betrokken bij dat vakgebied.
En het is mij een groot genoegen om hier vandaag bij jullie te zijn en met Andrew, die een absolute expert is op dit gebied, te discussiëren over de behandelingsmogelijkheden en opties die we hebben bij 3-topicity. - Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling en of de behandeling werkt of dat ze echt moeten proberen om calorieën te beperken en op dieet te gaan en naar de sportschool en zo.
Maar onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventies, en in het bijzonder de nieuwe medicijnen en de nieuwe soorten chirurgie, zijn echt in ontwikkeling.
Wat zijn jouw gedachten over de huidige behandelingen en de resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard? - Dank je wel.
Dit is natuurlijk een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties voor de behandeling van obesitas en dit geeft ons natuurlijk steeds meer mogelijkheden.
Ik denk dat de langste gegevens die we nu hebben over OMM's, medicijnen tegen obesitas, tot vier jaar duren.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook wel een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen bieden, verschillende behandelopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Voor mij is het meer vergelijkbaar met kanker.
Dus met verschillende behandelingsopties hebben we een gefaseerde aanpak van de ziekte, wat betekent dat je misschien begint met iets dat bestaat uit diëten of het veranderen van je eetgedrag, lichaamsbeweging, en dat je vervolgens opschaalt naar medicijnen om obesitas te behandelen.
En natuurlijk is chirurgie niet de eerste behandelingsoptie voor iedereen, maar misschien wel voor patiënten met extreme vormen van obesitas, zoals stadium vier, stadium vijf van obesitas. - Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals je zegt, de mate van obesitas en of, weet je, iemand lijdt aan andere metabole problemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, waardoor ze hartrisico lopen.
Dus ja, ik denk, weet je, voor iemand die echt lijdt, weet je, vrij ernstig met een hoge body mass index en misschien diabetes, welk type operaties zijn effectief en wat is hun veiligheidsprofiel, Gerhard? - Over het algemeen is chirurgie extreem, bariatrische chirurgie is extreem veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Mensen hoeven dus echt niet bang te zijn.
Als chirurgen verbeterde herstelprotocollen toepassen, staan patiënten binnen 60 minuten na de operatie op en kunnen ze het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Een operatie is dus uiterst veilig.
Wat zijn de best bestudeerde operatietypes?
Het is duidelijk sleeve gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door een anastomose gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit op de markt, de SADES, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral voor patiënten met een zeer hoog BMI.
Maar we hebben duidelijk de beste langetermijngegevens over geruïneerde y-gastric pipers. - Ja, en ik denk voor de kijkers die misschien niet goed op de hoogte zijn van de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, het zijn allemaal kijkoperaties.
Dus kleine sneetjes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder verdoving.
Je blijft een nacht in het ziekenhuis, sommige eenheden sturen mensen naar huis naar een soort plaatselijk hotel of zo.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je niet echt een week vrij te nemen.
Als je vanuit huis werkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Herstel is dus geweldig.
En om het in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat mijn patiënten gemiddeld rond de 120, 130 kilo wegen, en ik weet zeker dat jij het daarmee eens bent, Gerhard.
Deze mensen dalen en zetten hun gewicht binnen een jaar na de operatie terug naar ongeveer 75 kilo.
En het is niet zoals je je voelt nadat je bent afgevallen, bijvoorbeeld door een dieet, waarbij je constant naar voedsel hunkert.
Het voelt heel natuurlijk aan voor de patiënt.
Ze zijn een ander persoon en de strijd is weg.
Er zijn veel vooroordelen tegen obesitas en het wordt niet erkend als een ziekte.
Maar ik denk dat er onlangs enkele interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in de Lancet, Gerhard.
Kun je daar even op ingaan? - Ja, de Lancetcommissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen preklinische obesitas, waarbij je geen schade of nadelen ondervindt van de overmatige vetophoping, en klinische obesitas, waarbij duidelijk wordt gesteld dat het een ziekte is, wat betekent dat je nadelen ondervindt van die overmatige vetophoping.
Dit kan natuurlijk zijn, zoals diabetes, gewrichtsproblemen, maar ook psychische problemen of kortademig zijn tijdens het sporten.
Het hangt dus erg van het individu af.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas als ziekte te erkennen en meer en meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmethoden moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties. - Ja, ik bedoel, daar ben ik het mee eens.
Dit is het cruciale onderdeel voor regeringen en zelfs artsen, want zelfs nu wordt ons op de medische opleiding niet goed geleerd wat obesitas is, om te erkennen dat obesitas een metabolische aandoening is die wordt veroorzaakt door dieet- en leefstijlmaatregelen, niet door hebzucht of luiheid van een bepaalde bevolkingsgroep.
En ik denk dat er steeds meer begrip komt voor het metabolische effect van bewerkte en suikerrijke voeding en snacken.
Het zijn de effecten die onze natuurlijke gewichtsregulerende paden blokkeren die de ziekte obesitas veroorzaken.
En we weten dat sommige mensen kunnen eten, en het is heel heterogeen, mensen zijn heel verschillend.
Dus sommige mensen kunnen de hele tijd rotzooi eten en in bed blijven liggen zonder aan te komen, maar anderen niet.
Het is meestal erg familiair.
En ik denk dat deze erkenning van het als een metabolische ziekte en een ziekte net als kanker zeer heilzaam is.
Of dat zal doordringen in het reguliere denken of niet is een ander verhaal.
Het is duidelijk dat de pers en de media zeer geïnteresseerd zijn in de nieuwe medicijnen om af te vallen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg in geïnteresseerd zijn.
Sommige mensen verdragen ze heel goed, andere niet.
Mensen maken zich zorgen over de bijwerkingen en risico's van deze procedures.
Wat zijn jouw ervaringen daarmee, Gerhard?
Ten eerste is de beschikbaarheid niet helemaal vanzelfsprekend.
Sommige medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze kosten nog steeds veel, dus niet iedereen kan het zich veroorloven en onze gezondheidszorg dekt het op dit moment niet.
Als je bovendien naar gegevens uit de echte wereld kijkt, moet je eerst zeggen dat deze nieuwe medicijnen behoorlijk goed werken onder studieomstandigheden.
Maar als je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, dan stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan natuurlijk verschillende redenen hebben.
Je noemde al de bijwerkingen, veel patiënten hebben last van constipatie en voelen dat.
Daar moet je natuurlijk voor zorgen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de kans op kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens waaruit blijkt dat deze medicijnen heel veilig zijn.
De vraag is natuurlijk hoe lang ze werken en of je ze levenslang moet innemen.
Als je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is dat wanneer je een grote hoeveelheid gewicht verliest, je spiermassa verliest of dreigt te verliezen, vetvrije lichaamsmassa.
Het is hetzelfde als je een operatie ondergaat.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten in te nemen, te bewegen en ik denk dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken echt moeten aanmoedigen om ook meer eiwitten in te nemen om het verlies van vetvrije massa te minimaliseren.
En dan denk ik dat een groot onderzoek uit Amerika aantoonde dat mensen binnen een jaar nadat ze van de medicijnen af waren gekomen, minstens tweederde van hun gewicht weer aankwamen.
Ik denk dat mensen na twee jaar zwaarder zullen zijn dan voor de medicatie.
Het andere enigszins verontrustende is dat wanneer je weer aankomt, je de neiging hebt om het gewicht centraal terug te krijgen, wat veel meer visceraal vet is, dat gevaarlijke vet waarvan we allemaal weten dat het diabetes en zo veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is jouw ervaring, sommige mensen, je weet wel, na sommige soorten dus je kunt beginnen om gewicht terug te krijgen.
En ik denk dat het goede agenten waren, nietwaar, voor die mensen? - Ja, we hadden een IFSO World Consensus Conference met de opinieleiders en onderzoekers en experts uit het veld van internisten.
En we kwamen met een duidelijke aanbeveling.
Als je een terugkerende gewichtstoename hebt, en dat is natuurlijk waarschijnlijker na een sleeve gastrectomie in vergelijking met een Roux en myogastric bypass, moet je bij de eerste poging de nieuwe OMM's gebruiken.
En uit studies die we nu hebben, blijkt dat je met de nieuwe OMM's tweederde van het teruggewonnen gewicht kunt verliezen.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, nog verder uitbreiden.
Absoluut waar. - Ja, ik bedoel, ik denk dat de drugs zeker werken voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jaren mee bezig zullen zijn. Je moet er waarschijnlijk aan beginnen met de bedoeling om ze te gebruiken om te helpen met een soort gewichtsreset en gewoonte-reset.
Veel mensen kunnen hun gewoonten niet veranderen omdat eetlust en ingesleten gedrag heel moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt waarbij je eetlust gewoon wordt weggenomen en uitgeschakeld in je hersenen, dan is het veel gemakkelijker om bijvoorbeeld te stoppen met gedachteloos eten 's avonds, iets waar veel mensen moeite mee hebben.
Ik denk dat het de slimste manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt hoe je ze op een slimme manier kunt gebruiken.
En ik denk dat we steeds meer worden aangemoedigd om ze te gebruiken.
Met een metabole operatie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadigings-, hongerfactoren, zoals je weet, en het interessante is dat deze medicijnen na de operatie minstens zo goed werken als zonder operatie.
Het lijkt dus geen grote invloed te hebben op de werking van deze medicijnen als je een operatie hebt gehad.
En ik denk dat dit nog een zeer interessante bevinding is die we op dit moment nog niet helemaal begrijpen. - Ja, ja, precies.
Ik denk dat we bijna geen tijd meer hebben Gerhard.
Het is altijd een waar genoegen om je te zien.
Je hebt geweldig werk verricht voor IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrijpen van obesitas. Heb je nog laatste dingen die je wilt zeggen voor mensen die hiernaar kijken en die lijden of leven met obesitas voor Wereld Obesitas Dag?
Ik denk dat we in 2025 meer opties hebben om deze ziekte te behandelen dan ooit en mensen zouden echt op zoek moeten gaan naar deze hulp voor deze behandeling.
Het platform ECPO biedt natuurlijk geweldige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen en ik moedig mensen die lijden aan obesitas aan om op zoek te gaan naar een behandeling.
En ik vind dat je geweldig werk doet met je boek, met je inhoud in sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is me een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het Venetië is dit jaar, toch?
Venetië is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Daar ben ik dus erg enthousiast over en ik kijk ernaar uit om jullie daar te zien.
Goed.
Een fijne dag verder.
Hartelijk dank.
Dank je wel, Andrew.
Jij ook.
Tot ziens.
Hoi, Jason.
Het is geweldig om met je te praten voor deze patiëntenlounge die ECPO organiseert.
Zo leuk om je te zien.
Hoi, Susie.
Hoe gaat het met je?
Goed.
Goed.
Jason, vandaag gaan we het vanuit het perspectief van de psycholoog hebben over obesitasmedicijnen en het belang hiervan als behandeling voor sommige mensen die met obesitas leven.
Wil je daar met ons over praten?
Ja.
Nou, de obesitasmedicijnen werken of richten zich op de biologie van het eetlustsysteem.
En we weten dat bij mensen met obesitas het eetlustsysteem niet goed werkt.
Voedsel beïnvloedt de eetlust niet zoals het zou moeten.
Deze medicijnen werken dus op dezelfde systemen als voedsel en versterken die signalen naar de hersenen.
Dus hongergevoel uitschakelen, volheid en verzadiging opbouwen, waardoor mensen weer controle krijgen over hun eetgedrag.
Dat is een woord dat we horen in de patiëntengroepen.
Mensen noemen het voedselruis en ze vinden het soms moeilijk om dat voedselruis in hun hoofd uit te leggen.
En als ze deze obesitasbehandelingen gebruiken, denken ze niet constant aan eten.
Het is er niet altijd, die drang naar honger.
Het is echt fascinerend.
Lawaai van voedsel is een interessant concept.
We hebben er de afgelopen 18 maanden veel meer over gehoord.
En het is letterlijk de ervaring van wat een obesogene omgeving is, die voortdurend consumptie stimuleert.
Commercieel gezien wordt consumptie zelfs bewust gestimuleerd, als je denkt aan voedselmarketing.
En als je geen functioneel eetlustopwekkingssysteem hebt, gaat dat lawaai, die druk door je hoofd en leidt het je constant af.
We weten dat mensen die diëten worden afgeleid door dergelijk lawaai.
En als je leeft met obesitas en je hebt al een gecompromitteerd eetlustsysteem, dan heb je een dubbel probleem.
Het is dus een heel interessante manier om te kijken naar bijna ruisonderdrukking, zoals oortelefoons met ruisonderdrukking.
Het is niet voor iedereen weggelegd, maar het is heel interessant dat het stimuleren van dat eetlustsysteem die ruis, die afleiding, kan verminderen.
En ik denk dat we de veronderstellingen in het gesprek moeten brengen, zodat mensen die kunnen hebben.
En omdat we weten dat, weet je, er veel over obesitasmedicijnen wordt gesproken en er altijd wel iets, weet je, besproken wordt.
Maar om hier wat dieper op in te gaan, het gaat er niet alleen om dat ze bedoeld zijn om af te vallen.
Weet je, mensen gaan ervan uit dat we de magere prikken en al het stigma erachter hebben gehoord.
Maar voor veel mensen die deze medicijnen gebruiken, denk ik niet dat ze begrijpen dat het er niet alleen om gaat om een getal op de weegschaal te krijgen.
Ik geef graag mijn eigen voorbeeld.
Voor het eerst in mijn volwassen leven, sinds drie jaar, onderhoud ik mijn lichaam.
Dus ik heb geen stenen gewonnen of verloren.
Maar toch, als iemand op straat naar me zou kijken en een veronderstelling zou maken over mijn lichaamsvorm en -grootte, zou die persoon misschien denken dat ik ongezond ben en dat ik moet gaan afvallen.
Maar toch ben ik het gezondst in mijn volwassen leven.
En ik denk dat er een enorme aanname is dat deze medicijnen alleen voor gewichtsverlies zijn.
Nou, ik zal die eerste twee manieren uitpakken.
Gewichtsverlies is een resultaat van eetlustcontrole.
Maar gewichtsverlies is een middel om gezondheid te bevorderen.
En ik denk dat veel mensen met obesitas graag willen dat hun obesitas en hun discussies over hun medische toestand gaan over gezondheid en niet alleen over gewicht en niet worden gereduceerd tot hun gewicht.
En hun gewicht wordt een getal en hun succesvolle falen wordt daarop beoordeeld.
Maar ook op gewicht blijven.
We weten dat gewichtsbeheersing moeilijk is.
Sommige mensen vallen af en komen dan weer aan.
Ze vallen af, ze komen weer aan, ze komen van verschillende oplossingen of pogingen zelf of door verschillende behandelingsregimes.
En daadwerkelijk op gewicht blijven en de gezondheid op peil houden door op gewicht te blijven is een succesvol therapeutisch resultaat. - Daar hou ik van.
En de kwaliteit van leven is zeker iets wat we vaak horen van patiënten.
En een andere veronderstelling is dat het gewoon je eetlust vermindert, dat je gewoon minder eet.
En ik weet uit eigen ervaring dat dat niet waar is, want als ik uit eten ga en ik ben bijvoorbeeld op een conferentie of ik ben op reis en ik ga uit eten in een restaurant en voor mij, zeg maar als ik een hamburger neem en als dat bewerkt vlees is en ik ben halverwege de hamburger, krijg ik eigenlijk een heel ander gevoel in mijn mond.
Het is alsof er meer speeksel is.
Ik begin me een beetje ziek te voelen.
Ik krijg de hamburger niet op.
Mijn eetlust is er zeker niet.
Maar als ik thuis eet en ik ga naar een slager en ik maak mijn eigen gehaktburger van goede kwaliteit, dan kan ik de hele hamburger eten en me daarna veel beter, vol en verzadigd voelen.
En ik denk dat mensen denken dat het alleen gaat om het verminderen van je eetlust, terwijl het eigenlijk complexer is. - Ja, en het systeem van eetlust is complexer dan alleen honger en verzadiging.
Er zijn beloningsmechanismen die eetgedrag stimuleren, zelfs als er normaal gesproken geen honger is.
En er zijn cognitieve processen zoals remmende controle.
In jouw scenario, in beide gevallen, bij de hamburger met bewerkt vlees en bij de zelfgemaakte hamburger, vlees van hogere kwaliteit, wordt je eetlust onderdrukt. minder eten, je hebt de controle.
Wat interessant is, is dat de verwerkte hamburger, die minder belonend en minder smakelijk is, je eigenlijk een grotere onderdrukking geeft, omdat het je eigenlijk afhoudt van voedsel dat niet belonend is.
Het moet dus heel lonend zijn, zelfs voor jou om een relatief redelijke hoeveelheid te consumeren in de gezonde hamburger.
En dat komt omdat het samenlevingssysteem verbonden is met het beloningssysteem.
En het maatschappelijke systeem kan dat beloningssysteem afzwakken.
Dus voor minder, minder belonende voedingsmiddelen geldt dat je er weinig plezier aan beleeft en relatief minder plezier op zich.
Ja.
En ik denk dat dit iets is wat veel mensen die deze medicijnen gebruiken niet begrijpen.
Helaas moeten we dit bewustzijn vergroten.
Oké.
Dus bij de laatste veronderstelling, om er even kort over te praten, Jason, is er het gevoel dat als je obesitasmedicijnen krijgt voorgeschreven nadat je een bariatrische operatie hebt ondergaan, dat je dan op de een of andere manier gefaald hebt, dat ofwel de operatie zelf niet is blijven werken, ofwel dat je gefaald hebt in je gedrag en dat je, je weet wel, de medicijnen weer nodig hebt.
Wat vind je daarvan?
Ja, mislukking, mislukking is een beladen woord, nietwaar?
En we weten dat bariatrische chirurgie een zeer ingrijpende ingreep is.
En, weet je, er zijn radicalere technieken binnen de bariatrische chirurgie.
Verschillende mensen reageren op verschillende manieren op deze interventies.
Maar zelden leidt dit tot levenslange, blijvende gewichtsvermindering.
Je moet doorgaan met andere dingen en opereren, en opereren is een ingreep.
Medicijnen zijn interventies.
Het is duidelijk dat je gedurende een bepaalde periode drugs gebruikt.
De operatie is eenmalig of er kan een correctie plaatsvinden.
Maar leven met obesitas is levenslang management.
En als je denkt aan levenslang management, zul je gedurende je hele leven een reeks interventies gebruiken, zowel op het gebied van gedrag, voeding, farmacologie als chirurgie, om je obesitas te beheersen.
Dus niemand faalt, maar er is geen genezing mogelijk.
Geen enkele chirurgische ingreep is een remedie.
Geen enkele farmaceutische interventie is een geneesmiddel, zelfs niet als je het gebruikt.
Zeker als je afkickt, is er een rebound omdat je het farmacologische effect verliest.
Dus waar we het over hebben is het gebruik van hulpmiddelen tijdens je hele managementtraject.
Er zullen dus gewichtsschommelingen zijn, maar falen is, zoals ik al zei, een erg beladen woord.
Wat het betekent is dat interventie op dat moment niet voor jou heeft gewerkt.
En daar zullen redenen voor zijn.
Het is veel ingewikkelder. - En ik denk dat dat voor mij samenvat wat de term leven met obesitas betekent.
En mensen weten terecht dat het woord gaat over het niet gebruiken van taal die we liever niet gebruiken, zoals mensen met obesitas.
Maar leven met obesitas is dat beheersen als er verandering op je pad komt.
Dus voor mij gaat de menopauze nu mogelijk een rol spelen in het veranderen van hoe ik nu op mijn behandeling reageer.
Dat is geen mislukking van mijn kant.
Dat is een reactie op mijn behandeling, gebaseerd op hoe mijn lichaam verandert.
En dat is omdat het waar is, de levensloop.
En ik hoop dat we het bewustzijn hierover kunnen vergroten.
Maar waar ik me zorgen over maak, is hoe het zit met mensen die medicijnen gebruiken en misschien geen toezicht hebben?
En ik denk dat de rol van het onder toezicht staan hierin, omdat we horen dat sommige mensen die beginnen en het past niet bij hen, het past niet bij iedereen.
En daar is die aanname weer, dat het zal werken.
En misschien blijven sommige mensen het nemen als ze de bijwerkingen hebben en zich te ziek voelen.
Ik denk dat het echt belangrijk is dat mensen door een zorgverlener in de gaten worden gehouden.
Wat vind je daarvan?
Ik denk dat het in de eerste plaats belangrijk is om uit te leggen wat ze waarschijnlijk kunnen verwachten van de behandeling, zowel wat betreft de effecten ervan, in termen van eetlust en dat soort dingen, maar ook de bijwerkingen en hoe die ervaren zullen worden en hoe daarmee om te gaan.
En het is een feit dat als je samenwerkt met een clinicus, zij de dosis weer kunnen verlagen voordat ze worden verhoogd.
Deze dingen worden over het algemeen getitreerd vanwege de bijwerkingen.
Ze zijn erg krachtig en ongeveer de helft van de mensen haakt af voordat ze de volledige titratie hebben bereikt en dat komt door de bijwerkingen die niet goed worden beheerd.
Maar onthoud ook dat er veel variatie is in de reactie van mensen op deze medicatie.
Sommige mensen lijken heel erg gevoelig te zijn.
Andere mensen lijken helemaal niet zo goed te reageren.
En zonder dat dit wordt uitgelegd, zonder dat dit wordt gecontroleerd, is het problematisch.
Je hebt ondersteuning nodig.
Je hebt die medische ondersteuning nodig.
Je hebt ook die voedingsondersteuning nodig.
Je moet je energie-inname drastisch verminderen en je moet de kwaliteit van je voeding op peil houden.
Je hebt dus duidelijk minder calorieën, maar je moet ook denken aan de micronutriënten.
Je moet aan het eiwit denken.
Je moet ook denken aan dingen als sarcopenie, verlies van vetvrije massa.
Er zijn dus veel dingen waar je aan moet denken.
Dit zijn veel krachtigere medicijnen die nu in de buurt komen van sommige minder invasieve operaties.
En dus moeten we nadenken over de voeding.
We moeten ook nadenken over de psychologie, want net als bij bariatrische chirurgie hebben mensen veel verwachtingen rond gewichtsverlies en wat het hen zal brengen.
En zelfs als je met succes dat gewicht verliest, brengt dat niet noodzakelijk de veranderingen in je leven die je zou verwachten.
En die verwachtingen moeten ook gemanaged worden.
Mensen moeten zich daar ook bewust van zijn.
Gewichtsverlies lost niet alles op.
Het kan zelfs dingen onthullen.
Ik denk dat je dat goed voor ons hebt samengevat, Jason.
En we zien dat mensen hoge aannames hebben, omdat ik denk dat ze met elkaar vergelijken.
Sociale media kunnen daar vaak een probleem voor zijn.
Mensen kunnen zeggen, nou, ik zag dat iemand anders X, Y, Z verloor.
En dit benadrukt echt dat we als individuen allemaal erg complex zijn.
We hebben allemaal verschillende redenen voor onze zwaarlijvigheid en we reageren verschillend op de behandelingen.
Jason, heel erg bedankt voor het gesprek van vandaag.
Ik zou graag blijven kletsen, maar ik denk dat we het nu aan Vicky moeten overlaten.
Hou je goed en we spreken elkaar snel weer.
Bedankt, Vicky.
Bedankt, Susie.
Goedemiddag allemaal, waar u ook naar deze fantastische patiëntenlounge kijkt.
Ik vond het erg leuk om te zien hoe het vorm kreeg en het is mijn taak om de opmerkingen van onze vier eerdere experts over ontwikkelingen in behandeling en management samen te vatten en te beoordelen.
We begonnen met Gerhard uit Wenen en met Andrew uit Londen en zij brachten ons echt deskundig en beknopt de veranderingen en de dingen over die momenteel gebeuren in de bariatrische chirurgie en brachten dat ook in verband met medicijnen voor obesitasmanagement, waarvan we allemaal weten dat ze een groot verschil maken en een grote impact hebben op de manier waarop mensen met obesitas momenteel worden behandeld.
Er werd ook gesproken over nieuwe procedures, SADES, waar we in de toekomst zeker steeds meer over zullen horen.
We werden toen gevolgd door twee experts, onze eigen Susie Birney van ICPO in Ierland en Jason Holford van de Universiteit van Leeds en ze hadden een fantastisch gesprek dat voor mij echt tot op de bodem ging over een deel van de fysiologie, de chemie van de hersenen en de gevoelens rond het innemen van medicijnen om obesitas te beheersen en Susie bracht dat zoals altijd zo duidelijk naar voren door de manier waarop ze sprak over haar ervaringen als iemand die met obesitas leeft.
Het lijdt geen twijfel dat er in de toekomst meer medicijnen aan de horizon zullen verschijnen en dat is geweldig nieuws.
Mensen met obesitas krijgen meer keuze, meer gepersonaliseerde zorg op maat, maar dat brengt ook een probleem met zich mee over de toegang tot zorg en ik denk dat dat iets is waar we het in de toekomst allemaal over zullen hebben.
Ik wil ook wat andere gebieden aansnijden om te proberen wat problemen op te sporen.
Een daarvan gaat over het zich steeds verder ontwikkelende gebied van de endobariatrie.
Veel mensen en zelfs leden van onze lokale steungroep hier in Engeland hebben de verticale sleeve gastroplastiek ondergaan, een procedure die volgens sommigen nieuw is maar al een tijdje niet meer bestaat.
Het wordt gezien als een alternatief voor mensen die een minder invasieve, orgaansparende procedure zonder incisie willen en ik weet zeker dat we daar steeds meer van zullen zien.
Ik denk dat ik ook een paar punten wil aanstippen met betrekking tot de manier waarop de multidisciplinaire teamondersteuning zich ontwikkelt, met name rond psychologie en misschien denkt u, net als ik, dat dat echt belangrijk is in uw zorg en voor mij is dat echt in alle fasen van mijn gezondheidstraject zo belangrijk, van CGT, CAT en nu ook op compassie gebaseerde therapie.
Voor mij ben je nooit te oud of te ver op je reis om daarvan te profiteren.
Het zou verkeerd zijn om de rol van diëtisten en voedingsdeskundigen niet te noemen bij wat we ondergaan en het is interessant dat onze experts het erover hadden dat dit niet alleen belangrijk is bij chirurgische ingrepen, maar ook voor iedereen die een behandeling ondergaat met medicijnen tegen obesitas.
Dus dat is echt belangrijk om te onthouden.
We zijn allemaal activiteitenspecialisten die ons helpen om meer te bewegen en sarcopenie is een probleem dat steeds meer voorkomt in onze gemeenschap en ik denk dat het echt belangrijk is dat mensen dat oppikken.
En het allerbelangrijkste dat ik jullie als laatste wil meegeven is de steun van lotgenotengroepen.
Ik zou de laatste 22 jaar van mijn reis niet hebben doorstaan zonder de steun van mensen zoals ik.
Die steun is altijd vrijwillig gegeven, het is gegeven, alles wat ik heb gegeven heb ik altijd tienvoudig teruggekregen en ik zou iedereen die op dit moment niet naar een steungroep gaat aanraden er een op te zoeken.
Als je hier als professional naar luistert, kijk dan waar de lokale steungroepen zijn en ik heb de afgelopen jaren het geluk gehad dat ik een trainingshandleiding heb ontwikkeld voor steungroepbegeleiders en ik denk dat dat voor mij heel waardevol is geweest in sommige lessen.
Dus ik wil jullie vanavond of vanmiddag achterlaten met de boodschap dat dingen verbeteren, dat er meer keuze komt, dat toegang nog steeds een probleem kan zijn, maar dat we samen obesitas kunnen aanpakken.
Hartelijk dank.
Dus daar heb je het, alles wat je moet weten en waarschijnlijk een heleboel vragen die ik zie op sociale media die we ook moeten beantwoorden en we zullen ervoor zorgen dat we dat doen zoals iemand had voorgesteld.
Heel erg bedankt Claire voor de suggestie van een patiëntenlounge die gewijd is aan de behandeling en het beheer van obesitas, zodat alle aspecten aan bod kunnen komen.
Een volledige 360 over chirurgie, over farmacotherapie, over holistische zorg, over het multidisciplinaire team, over alles wat we moeten weten.
Dus ja, daar gaan we achteraan.
Dus bedankt voor de vraag en de aanbeveling.
Hartelijk dank aan iedereen die een bericht heeft ingesproken.
Ik kan alle commentaren niet bijhouden.
Het team is ermee bezig en ik hoop dat ze op veel van jullie kunnen reageren, want ze hebben het druk met verschillende evenementen en zo.
Maar we wilden nu echt overschakelen en kijken naar wat er in Europa gebeurt.
Laten we eens kijken wat er vandaag de dag in verschillende landen in Europa gebeurt.
Hallo iedereen, mijn naam is Lorenzo.
Ik neem dit op in Boekarest, Roemenië, en ik vertegenwoordig een vereniging die Together Against Obesity heet.
Voor Wereld Obesitas Dag plannen we een aantal activiteiten zoals het versturen van een persbericht naar media met de belangrijkste boodschappen van ECPO voor Wereld Obesitas Dag samen met twee verschillende patiëntenorganisaties uit Roemenië.
Ik zal ook een online webinar organiseren met een arts die gespecialiseerd is in diabetes, stofwisselingsziekten en voeding.
We versturen een nieuwsbrief naar meer dan 70.000 e-mailadressen van mensen die geïnteresseerd zijn in gezondheid en van medische professionals.
En natuurlijk ook een social media campagne in lijn met elke andere vriend van ECBO.
Hartelijk dank en een fijne Wereld Obesitas Dag iedereen. - Hallo, ECBO.
We zijn druk bezig met het opnemen van onze documentaire Deel je verhaal voor Wereld Obesitas Dag.
En we zijn op bezoek bij Adele in De Meurne in Nederland.
Hier is onze cameraman.
Hoi.
En we delen verschillende verhalen vanuit het perspectief van verschillende patiënten om de zorgverleners hun vooroordelen over obesitas te laten zien.
Dus ik hoop dat we je snel zullen zien op Wereld Obesitas Dag. - Hallo.
Ik ben Hanna Vrabcová en ik groet u vanuit Slowakije.
Ik wil jullie voorstellen aan ons project voor Wereld Obesitas Dag, ROC 2025.
We presenteren de vertaling van de WHO-aanbeveling over lichaamsbeweging 2020.
We zullen drie podcasts maken over voorlichting aan patiënten met obesitas.
Op de website CS Dravia wordt gesproken over de impact van obesitas op de gezondheid.
We geven trainingen aan oudere volwassenen over voeding en lichaamsbeweging.
We praten over het stigma en de terminologie waarmee mensen te maken krijgen.
Er zullen nog meer activiteiten zijn.
Tot ziens op Wereldobesitasdag Europa 2025.
Overgewicht samen aanpakken.
Hallo, met Yure Bezita uit Zwitserland.
Ik zal onze actie voor de Wereld 2025 presenteren.
Allereerst presenteren we het boek “Mevrouw, wat is obesitas?”.”
Het wordt gepresenteerd voor de scholen, maar ook voor de kinderarts en het grote publiek.
Ten tweede hebben we ook een rondetafelgesprek met de specialisten en een commissie van uw bezoekers en leden over obesitasmanagement, GLP-1 en een nieuwe video van Uribesitas over traumatische ervaringen van stigmatisering en discriminatie.
En we hebben ook een symposium voor artsen over omgaan met obesitas en stigmatisering.
Dus daar heb je het.
En dank aan onze geweldige collega's.
We konden niet elk land in Europa laten zien, want dat zou natuurlijk al deze patiëntenlounge kosten.
Maar dank aan degenen die echt deelden wat er vandaag of zelfs gisteren in hun eigen land gebeurt, zoals in Ierland of in de komende dagen of de komende maanden.
Want Wereld Obesitas Dag is niet zomaar een dag.
Het is pleiten voor een verandering in levens terwijl we doorgaan, terwijl we het hele jaar doorgaan.
Veel van de programma's die plaatsvinden, zoals in Duitsland met onze collega's daar, zullen een aantal maanden duren.
Dus blijf delen via sociale media.
Ik kan je niet meer aanmoedigen.
Het wordt nu een beetje later en ik moet me omkleden.
Het wordt een beetje grijs buiten.
Er was me hier wat zonneschijn beloofd, maar dat ziet er blijkbaar niet goed uit.
Ik wil jullie echter achterlaten met enkele laatste woorden van onze prachtige nieuwe voorzitter, Deanna Castillo, die gewoon een geweldig persoon en mens is die leeft met obesitas en andere chronische ziekten en die ook zo gepassioneerd is over het stimuleren van verandering en het voortzetten van deze reis.
Dus ze is hier bij ons, ze zal vandaag in het Parlement zijn, maar ze heeft een opname gemaakt voor Royal OBC Day.
Dus dank aan mijn geweldige team, die jullie allemaal kennen, maar in de aftiteling zie je al hun namen.
Ook aan onze partners, zonder wie we deze evenementen niet zouden kunnen produceren en uitvoeren.
We konden het gewoon niet.
Dus allemaal bedankt.
Bedankt voor het luisteren en kijken.
En we zien je bij de volgende Patient Lounge.
En ga alsjeblieft door met het steunen van je pleitbezorgers in je eigen land, zodat we samen obesitas kunnen blijven aanpakken op Well-Obesity Day 2025.
Adios, dag. - Hallo, ik ben Diana Castillo, de nieuwe voorzitter van ECPO.
Ik ben enthousiast over de bijdrage van patiëntenorganisaties die zich bij ons initiatief hebben aangesloten en om te zien hoe ons werk elk jaar op Wereld Obesitas Dag een sterke en duidelijke boodschap blijft uitdragen over informatie, management en het belang van het samen aanpakken van obesitas.
Hartelijk dank en ik wens u een goede Wereld Obesitas Dag 2025.
Mijn naam is Vicky Mooney en ik ben het komende uur jullie gastheer.
En ik ben een patiënt met obesitas en andere chronische ziekten, maar ik ben ook de uitvoerend directeur voor ECPO, die eigenlijk het beste team op de planeet hebben, zou ik zeggen.
En het is een grote groet van hen allemaal die het vandaag ongelooflijk druk hebben in verschillende landen en verschillende organisaties en op verschillende evenementen voor Wereld Obesitas Dag.
Waarom is het belangrijk dat we het zo druk hebben?
En waarom is het belangrijk dat je het komende uur bij ons blijft en onze patiëntenlounge bekijkt?
We moeten het bewustzijn van obesitas als chronische ziekte vergroten.
En we moeten in heel Europa dringend actie ondernemen op dat gebied.
We moeten die geweldige stemmen van patiëntenverdedigers mobiliseren en versterken uit de obesitasgemeenschap, de zorgverlenersgemeenschap en de NCD-gemeenschap, de gemeenschap van niet-overdraagbare ziekten.
We moeten ze in heel Europa versterken.
We moeten hen hun stem, hun tijd, hun platform geven.
We moeten ook aandringen op krachtige beleidsmaatregelen.
En als ik robuust zeg, bedoel ik dat we als patiënten actie willen.
We willen niet alleen, ja, obesitas is een chronische ziekte.
Daar is onze kleine fantastische plaquette.
We willen het, zoals Suzy zou zeggen, in actie zien komen in de gezondheidszorg.
We willen dat de wachtlijsten korter worden.
We willen dat de behandeling daadwerkelijk wordt uitgevoerd, de beheerplannen.
We willen meer klinieken voor obesitasmanagement in heel Europa.
We willen dat de wachttijden korter worden.
We willen terugbetaling zien.
Dat willen we allemaal zien.
We vragen misschien veel, maar we verdienen het.
We willen natuurlijk ook een einde maken aan vooroordelen, stigma's en discriminatie op het gebied van gewicht, die vandaag de dag helaas nog steeds een prominente plaats innemen in ons beleid, onze gezondheidszorgsystemen, binnen gezinnen en gemeenschappen, en helaas nog steeds aanvaardbaar zijn als verhaal binnen de samenleving.
Dus echt, je hoeft het komende uur niet naar me te luisteren.
Je zult blij zijn om te weten, want wat we nu gaan doen is nu op je scherm te zien.
En je zult zien dat we ons richten op de doelstelling van de World Obesity Federation om systemen te veranderen en gezondere levens te creëren door obesitas samen aan te pakken.
Hoe gaan we dat doen?
We hebben een aantal segmenten.
Ik ben er echt enthousiast over omdat het boek belangrijk is voor het onderwijs en de bewustwording van obesitas als ziekte: “Mam, wat is obesitas?”.”
En bij ons is moeder en patiënt Bernadette uit Ierland, maar ook Ruth, een van onze fantastische zorgprofessionals en ook een patiënt uit IJsland.
We zullen luisteren naar een van de auteurs van het boek, Martha, die 18 jaar oud is en uit Portugal komt, en zij zal een aantal van haar gedachten delen met Constantijn, die onze jeugdleider in Bulgarije is en zelf ook patiënt is.
Zo krijgen we inzicht in die jongere generatie en wat hun gedachten en ervaringen zijn.
Ik ben 47.
Mijn ervaringen zijn heel anders dan die van Marta op haar 18e, of niet?
Dus daar kunnen we ons in verdiepen.
En dan gaan we verder met beleidsverandering.
Welnu, Brussel vorig jaar, en het parlement en de commissie, toen het op Earl of Beesley Day aankwam, was het erg stil.
Zeer.
Het is als tumbleweed stil.
Dus wat we vandaag doen is heel, heel anders.
En ik ga u een kijkje geven in het evenement dat later vandaag plaatsvindt en dat wordt georganiseerd door Parlementsleden Castillo en Iazzo, en waarbij ook de patiëntengemeenschap betrokken is, waar een aantal van mijzelf en mijn collega's zich nu bevinden.
En het is heel, heel spannend voor ons om deze stap te zetten in dit platform en onze stem te laten horen.
Waarom is dat eigenlijk belangrijk?
Nou, ik denk dat het mooie hiervan is dat je Jamie uit Nederland, die ongeveer 30 jaar oud is, en Sven uit IJsland, die 18 jaar oud is, gaat horen praten over hun ervaringen met obesitas.
En dat zal duidelijk maken wat die beleidsverandering eigenlijk voor gevolgen kan hebben voor die generaties in de toekomst en wat die behandeling eigenlijk kan doen. en dat zul je zelf zien in hun opname.
Wat hebben we nog meer nodig?
We moeten praten over behandeling.
Hoe praten we over behandeling?
We hebben een aantal van de beste sprekers uit de chirurgische gemeenschap, uit de IAASO-gemeenschap en natuurlijk patiënten, die vertellen over de verschillende behandelingen die beschikbaar zijn voor obesitas.
Nu hebben we dr.
Gerhard, ik noem hem Gerhard, maar ik zeg officieel Dr.
Gerhard Prager, en hij wordt geïnterviewd door dr.
Andrew Jenkinson, die de hoofdrol speelt in “Obesity, The Big Truth”, heeft een aantal boeken geschreven en ze zitten allebei in de chirurgische gemeenschap.
Maar dan hebben we Susie Burney, die mijn arm en arm meisje is in ECPO.
En Susie had eigenlijk een heel bijzonder gesprek met Jason Halford over farmacotherapie, wat op dit moment een veelbesproken onderwerp is, toch?
Iedereen heeft het over afslankmedicijnen, zoals ze ze noemen, of 'skinny jabs', zoals ze worden genoemd.
Hier in ECPO noemen we ze obesitasmanagementmedicijnen, omdat het niet alleen om het gewicht gaat, maar om alles wat met obesitas te maken heeft.
Susie heeft daarover een geweldig gesprek met Jason en om het geheel af te ronden en ervoor te zorgen dat we alle behandelingen en het beheer van obesitas meerekenen, hebben we Ken Clare die ook zijn gedachten deelt.
En dan gaan we verder met hoe we bewustzijn en educatie vandaag de dag stimuleren.
Wat gebeurt er in Europa?
Dus je krijgt inzichten uit verschillende landen in Europa waar ze een paar seconden delen wat er aan de hand is, of het nu de lancering van het boek “Mam, wat is obesitas?” is.”
in het IJslands, of het nu gaat om NCD-bewustwording in Slowakije of Roemenië, of het nu gaat om persoonlijke evenementen in Duitsland, wat gebeurt er in Portugal, wat vindt er plaats in Frankrijk, wat doen collega's in de Scandinavische landen?
Dus je zult dat allemaal zien en we horen natuurlijk ook van een aantal voorzitters om ons een beetje op te vrolijken voor Royal OBC Day, want het is een verbazingwekkend drukke dag.
Om in contact te komen, moeten jullie de hashtags gebruiken die nu op jullie scherm verschijnen.
Ik ga ze geen naam geven, want ik zal ze eigenlijk verkeerd noemen omdat ze met z'n drieën zijn.
Maar het is echt belangrijk dat je die hashtags gebruikt, zodat het team je opmerkingen kan oppikken, ze opnieuw kan delen, de activiteiten die je doet kan delen, laten we echt en echt samenkomen en vandaag verandering teweegbrengen.
Maak indruk, maak een statement, oké?
Je kunt dat dus doen op alle sociale mediaplatforms.
Als je dit wilt terugkijken, kan dat natuurlijk. Het zal beschikbaar zijn op onze websites en onze sociale mediakanalen terwijl we het natuurlijk opnemen.
En je kunt ook samen met ons diegenen bedanken die eCPO als partners steunen.
En je kunt al onze partners daar op het scherm zien.
Zonder hen zouden we deze producties niet kunnen doen.
We zouden ons team hier in Brussel en de activiteiten in heel Europa niet kunnen ondersteunen.
Dus bedank ze samen met ons.
Goed, dus laten we beginnen.
Om te beginnen hebben we het, zoals ik al zei, over het boek “Mama, wat is obesitas?”.”
En dit is heel persoonlijk voor mij, want in het boek heet het jonge meisje Mia, en dat is vernoemd naar mijn dochter Mia, mijn jonge dochter Mia, die dit jaar 18 wordt.
Laten we eens luisteren naar wat Bernadette en Ruth te delen en te vertellen hadden toen Ierland en IJsland het boek Mum, What is Obesity lanceerden in hun eigen taal.
Hoi, Bernadette, hoe gaat het?
Het gaat goed met me, Ruth.
Hoe gaat het met je?
Ik ben geweldig.
Hartelijk dank.
Ik wilde je wat vragen over het boek Mama, wat is obesitas?
Ja, gisteravond was onze lancering.
We hebben het boek officieel gelanceerd in het Engels voor Ierland, maar ook in de Ierse taal, wat geweldig is omdat het plaatsen in Ierland kan bereiken die niet alle Engelse boeken zouden bereiken.
Maar wat zo belangrijk is, is dat het ouders en kinderen leert waarmee ze leven.
Dat denk ik ook.
En ook om het gesprek te openen over obesitas als chronische ziekte en voor professionals in de gezondheidszorg om iets te hebben dat ze kunnen gebruiken om de dialoog te openen.
En ook voor ouders om met hun kinderen te praten, dat het niet hun schuld is.
Het is niets waar ze zich voor hoeven te schamen.
Maar het is een ziekte die behandeld kan en moet worden.
Dus ik denk dat het heel belangrijk is om het in het IJslands te hebben voor veel mensen die Engels lezen en spreken, maar het is niet onze eerste taal, dus ik denk dat het heel belangrijk is dat ook kinderen het boek kunnen lezen, maar ook hun ouders en zorgverleners, dus ik denk dat het goed is voor verpleegkundigen op school en huisartsen en voor iedereen om een boek te hebben.
Ik heb gelukkig een huisarts die heel begripvol is en altijd op zoek is naar informatie, zoals folders die we maken, tijdschriften die we maken.
Dit boek is dus heel goed voor hem, maar ook voor de andere artsen in de praktijk die misschien niet zo begripvol zijn als hij.
En daarom is het, zoals ik al zei, bij de lancering zo belangrijk voor ons om belanghebbenden van over de hele linie te hebben, de professionals in de gezondheidszorg, degenen die begrijpen wat obesitas is en degenen die dat gaan begrijpen, die nu leren vanwege de wetenschap die we nu kennen.
En dat brengt ons terug bij het boek.
Ik bedoel, het boek is duidelijk gericht op jonge kinderen.
Het is dus niet wetenschappelijk, maar zonder dat het wetenschappelijk is, brengt het wel het punt over van waar dit kind mee kan leven, weet je, en waarom ze niet één van hen moeten worden op school, waarom ze niet gestigmatiseerd moeten worden vanwege de vorm van hun lichaam.
Ik denk dat dit boek echt goed is om een gesprek mee te beginnen, zoals ik al eerder zei, en ik had dit boek graag gehad toen ik nog een kind was.
Ruth, ik ben het met je eens.
Hetzelfde, zoals toen ik een kind was, het was mijn schuld.
Het was de schuld van mijn moeder.
Het was, weet je, dus de link was er en met een boek als dit, denk ik dat het het voor iedereen veel gemakkelijker maakt om te beseffen dat ze met iets leven, zoals astma, psoriasis, weet je, dat het een medisch probleem is dat medische behandeling nodig heeft.
En een chronische ziekte.
De ziekte zegt niets over wat ze zijn.
Ze zijn eerst persoon.
Het is iets dat ze hebben, niet dat ze zijn.
Absoluut.
Daarom is de taal ook zo belangrijk.
En vooral als je met een kind praat, als je ze op jonge leeftijd de juiste taal kunt leren over de ziekte waarmee ze leven, maakt dat het makkelijker om te voorkomen dat ze gestigmatiseerd worden, zelfs in de gezondheidszorg.
Als ze begrijpen wat ze hebben, verbetert dat hopelijk de manier waarop mensen hen aanspreken.
Ja, ik denk dat het kan helpen, weet je, om stigma en vooroordelen te verminderen en meer mensen kunnen leren over wat obesitas is, dat het een ziekte is.
Ja, daar ben ik het mee eens.
Er is nog steeds zoveel in de media waar mensen de verkeerde dingen geloven over deze ziekte omdat we de verkeerde dingen leren en heel vaak door, ik weet het niet, gezondheid en fitness omdat, weet je, het een financiële kwestie is.
Zwaarlijvigheid is anders en zwaarlijvigheid is een echte ziekte.
En ik denk dat we de manier waarop de media deze kwesties aanpakken moeten verbeteren, zelfs tot en met de beelden die ze zouden gebruiken, zoals een foto van een kind in een slecht passende outfit.
Het is zo triest om dat in deze tijd te zien, als dat kind geen keuze heeft over waar het mee moet leven.
En daarom is, zoals ik al zei, dit boek zo belangrijk.
En om het op scholen en in de gezondheidszorg te krijgen.
Dit gaat niet alleen over de lancering van het boek Us, Last Night, You, Today.
OK.
Nee.
Ja.
Het gaat niet alleen om lanceren en het dan laten voor wat het is.
Dit gaat over het uitdragen ervan, zodat mensen ervan leren.
En we kunnen het gesprek openen.
Precies en hoe meer mensen erover praten, hoe minder gestigmatiseerd ze worden, denk ik.
En vooral als we er allemaal bepaalde bewoordingen omheen gebruiken, denk ik dat het een gewoonte wordt voor andere mensen als ze dat horen of als ze het lezen.
En we weten dat er ouders zijn die misschien niet zoals wij zijn, die misschien niet als kind met obesitas hebben geleefd of dat tot op de dag van vandaag nog niet doen.
En ze moeten ook begrijpen wat hun kind is.
Ja.
In plaats van weer te denken dat het de schuld van hun kind is of dat het hun schuld is.
Ja, als ouders.
Ja.
En ik denk dat het boek daarom dat soort ouders kan aanmoedigen om hun kind ook naar de dokter te brengen.
Ja.
Dus ik ben benieuwd welk boek en dat iedereen het leest.
Veel mensen?
Ik weet zeker dat jullie lancering net zo goed zal verlopen als die van ons gisteravond.
Het was een geweldige avond voor iedereen.
Dus veel succes met je lancering.
Hartelijk dank.
En goed om van je te horen.
Nou, heel veel dank aan Bernadette en Ruth voor hun inzichten, hun gesprek.
Gisteravond was ik zelf bij de Ierse boekpresentatie en ik kan je vertellen dat toen ik de leider van de HSE zag, Dawn Lauscha, de onderminister van Volksgezondheid, de ASOI-gemeenschap, de patiëntengemeenschap, al deze vitale en belangrijke mensen in de gemeenschap die we nodig hebben, dr.
Stuart Flint, Het was gewoon opmerkelijk om te zien dat er zoveel mensen kwamen opdagen om de boekpresentatie in Ierland te steunen.
Dus aan de collega's in Reykjavik en in IJsland, Solveig, die onze vorige voorzitter was, wens ik het allerbeste.
Ruth, heel erg bedankt en geniet van je boekpresentatie en ik hoop dat die net zo succesvol verloopt als die in Ierland.
Dit boek zou er niet zijn zonder Marta, een van onze jongeren en een geweldige pleitbezorger voor obesitas met haar eigen stem op slechts 18-jarige leeftijd.
Laten we eens luisteren naar Constantine en Marta en hun gesprek. - Jongens, dit is Constantine en naast mij zit een van mijn gasten van de Voice of Youth podcast, Marta. - Hoi, ik ben Marta.
Ik ben 18 en ik ben hier om mijn ervaring te delen. - Over het delen van je ervaring met obesitas met andere mensen gesproken, Hoe denk je dat obesitas je heeft beïnvloed en wanneer denk je dat het voor jou is begonnen?
Ik ben me altijd al een beetje bewust geweest van obesitas in mijn leven, omdat ik van jongs af aan in contact kwam met de Portugese vereniging APCOE en mijn oma van moederskant had er al mee te maken tijdens haar leven, dus ik was me er altijd van bewust wat het was, maar toen ik me realiseerde dat het ook iets was waar ik mee omging.
Het was ongeveer de eerste klas, tweede klas, ik weet het niet zeker.
Ik was vroeger een vrij actief kind en ik weet het niet, sommige vrienden begonnen me te vragen: “Oh, kun je net zo hard rennen?
Kun je dit doen?
Kun je dat?”
En ik had zoiets van “Ja, waarom vraag je me dat?”.”
En toen begon ik gewoon die twijfels in me mee te dragen en merkte ik dat ik misschien een beetje anders was dan de rest en ja, toen begon ik dingen te associëren en dat is denk ik het moment waarop ik me voor het eerst realiseerde dat er ook iets was waarmee ik te maken had.
Ja, ik heb gemerkt dat school een grote rol speelt omdat je het verschil merkt tussen jou en je vrienden, klasgenoten, enz.
En dat was het eigenlijk ook voor mij.
Dus op school begon ik te merken dat ik anders was, maar het besef van “oh wacht, ik moet echt iets gaan doen” kwam waarschijnlijk pas op de middelbare school, dus tijdens mijn tienerjaren.
Dus toen we het hadden over zelfrealisatie en de invloed van op jonge leeftijd naar school gaan en de verschillen zien, is dit naar mijn mening een heel belangrijke plek voor de ouders om in te grijpen.
Dus vanuit mijn persoonlijke ervaringen had ik altijd de steun van mijn ouders en ze pushten me altijd om het beter te doen, om te bewegen, om fysieke activiteiten te doen, om beter te eten en om mogelijkheden voor mij te vinden om op dit moment met dit mogelijke probleem om te gaan, omdat we niet echt zeker wisten of het een probleem zou worden om met obesitas om te gaan.
Maar ik heb altijd steun gehad, dus het is interessant wat jouw perspectief op dat onderwerp is. - Ik zal zeggen dat het een moeilijk onderwerp voor me is, omdat mijn familie me altijd steunde in de zin dat ze wilden dat ik beter werd en beter ging eten, sporten, ik heb altijd die steun van hen gehad.
Maar er was ook veel vooroordeel over gewicht en stigma, weet je, het was erg geïnternaliseerd.
En dus was het een soort mix van dat, weet je, alsof ze hun best deden, maar het ging gepaard met veel stigma en vooroordelen, die ik uiteindelijk ook een beetje internaliseerde, wat niet echt hielp.
Maar over het algemeen waren ze erg behulpzaam, ze deden hun best.
Dat is heel logisch en ik heb het zelf ook gemerkt.
Ik geef er eigenlijk weinig commentaar op omdat ik tot acceptatie ben gekomen.
Ik heb het geaccepteerd, weet je, ik had zoiets van, je moet er gewoon mee omgaan.
Het is hun generatie, het is hun mening en hun manier van functioneren.
En ik denk dat we daar steeds meer afstand van nemen, wat goed is.
Nee, ja, ik heb het geaccepteerd en ik heb me altijd gerealiseerd dat het niet kwaadaardig was.
Ja, het was, het kwam van een goede plek, weet je, ze deden hun best.
Ze wisten gewoon niet hoe ze ermee om moesten gaan.
Precies.
Daarom zijn we hier om antwoorden en ondersteuning te bieden.
Marta, hoe denk je dat obesitas jou heeft beïnvloed?
Zoals je totale, totale beeld van jezelf, je totale idee van wie je eigenlijk bent?
En denk je dat het je op een of andere manier gevormd heeft?
Absoluut.
Ja.
Ik ben altijd een erg onzeker persoon geweest omdat ik erg onzeker was over hoe ik eruit zag.
En dus had ik zoiets van, ik wilde niet gezien worden, weet je, ik wilde niet dat mensen me opmerkten.
Ik werd erg bang om door andere mensen opgemerkt te worden.
En ja, ik was me erg bewust van hoe ik eruit zag, van hoe ik mezelf presenteerde, en dat kwam uiteindelijk ook op school naar voren.
Ik hield er niet van om presentaties voor de klas te doen, omdat mensen dan naar me keken.
Dat wilde ik niet.
In de gymles had ik er veel last van omdat ik niet alleen de dingen niet kon, maar ze ook niet graag deed.
En mensen keken naar me en ik voelde me beoordeeld, wat waarschijnlijk niet zo veel gebeurde als ik dacht, maar ik voelde me echt beoordeeld.
En ik denk dat ik pas de laatste jaren eindelijk een beetje van die ideologie ben afgestapt. - Je denkt dat mensen er meer om geven dan ze eigenlijk doen. - Ja. - Op die manier. - Ja, het heeft er wel toe geleid dat ik veel angst voor alles heb ontwikkeld.
Dus ja, en jij? - Voor mij veel van hetzelfde.
Eerlijk gezegd vormt obesitas de manier waarop je denkt, zelfs als je denkt dat je ermee om bent gegaan.
Dus laten we zeggen dat je niet langer wordt beschouwd als iemand die leeft met obesitas of jezelf niet langer zo ziet en dat anderen je niet langer zo zien.
Maar de mentaliteit blijft je bij.
Dus de manier waarop je denkt dat het al voorgevormd is, daar kun je niets aan veranderen.
En zoals je al zei, angst zal je volgen.
Op dit moment denk ik dat ik er helemaal klaar mee ben.
Ik ben uit de mentaliteit gegroeid dat ik me zorgen maak over hoe anderen mij zien.
Ik heb...
Ik denk dat het gewoon wat tijd nodig had om op te groeien.
En je begint je echt lekker in je vel te voelen om jezelf te accepteren en dat zelfvertrouwen groeit en groeit en groeit en op een gegeven moment kan het je niets meer schelen.
Maar zelfs als het je niet meer kan schelen, blijven bepaalde gewoontes die je vroeger had hardnekkig.
Dus je denkt nog steeds na over eten in het bijzijn van anderen, bijvoorbeeld.
En je voelt je altijd beschamend als je opgroeit met obesitas om te eten in het bijzijn van anderen omdat, weet je, iedereen met een vinger naar je zal wijzen en je zal uitlachen. - Ik geef er echt om, en ik heb het gevoel dat sommige van mijn vrienden er niet zoveel om geven als om kleren.
‘Want ik was lange tijd niet echt in staat om te dragen wat mijn vrienden droegen of op dezelfde manier te dragen.
En daar denk ik nog steeds vaak aan.
Zelfs als ik ga winkelen, denk ik nog steeds: oh, die jeans vind ik echt leuk.
Misschien werkt het niet.
En ik heb zoiets van, nee, wacht, maar misschien nu wel.
Het is nog steeds iets dat me echt raakt, kleding. - Ja, kleding was er een groot deel van.
Ik herinner me dat ik opgroeide en dat er bijvoorbeeld op school, op de middelbare school, altijd bepaalde trends waren, zoals de manier waarop mensen zich kleden en het is maar net wat op dat moment trendy is.
En ik herinner me dat ik niet in die kleren paste.
Zoals mijn ouders bijvoorbeeld, die wilden ze voor mij kopen, maar ik paste er niet in.
Ik kon nooit een goede jeans vinden.
Ik kon nooit leuke jasjes of wat dan ook vinden.
En het ging er bij mij altijd om, bijvoorbeeld om een broek te kopen, wat me zou passen.
En het ging er nooit om wat ik leuk zou vinden.
Dus toen ik een paar jaar verder was en 90 kilo was afgevallen, en dat was toen ik voor het eerst begon te werken omdat we mijn eigen geld verdienden, gaf ik zoveel geld uit aan kleren omdat ik voor het eerst in mijn leven echt overal in paste.
Dus begon ik te kiezen wat wel en wat niet te kopen.
Dat is heel logisch.
Ja.
Nu ik op de universiteit zit, krijg ik een maandelijkse toelage.
Ik ga wel eens winkelen.
Ik keur het goed.
Oké, dus als we het hebben over leven met obesitas en de manier waarop we ermee omgaan, de manier waarop we onze antwoorden vinden, moeten we het altijd hebben over onze interacties met zorgverleners.
Hoe is jouw mening over HCP's in de loop der jaren veranderd?
Is het veranderd en hoe zou u uw interacties met de artsen beoordelen?
Ik zal zeggen dat ik nooit veel medische hulp heb gehad, maar ik heb er ook niet echt naar gezocht, want toen ik nog heel jong was, had ik mijn kinderarts en hij was een geweldige man, maar toen kreeg hij kanker en stierf hij, en zijn opvolger, ik had een paar afspraken met haar, en weet je, ze namen mijn BMI en zo, en het was altijd boven de ideale waarde, maar het enige antwoord dat mijn ouders kregen, want weet je, ze hadden zoiets van “oh oké, dus misschien moeten we dit aanpakken, wat kunnen we doen?”.”
en ze zeiden “oh, ze is echt jong, ze groeit er wel in, het komt wel goed, maak je geen zorgen, je maakt je te veel zorgen.”
En ik denk dat dat hen ook heeft ontmoedigd om medische hulp te zoeken, want het was gewoon zo van, ze doen niets, ik krijg geen antwoorden, ik probeer wel iets anders.
Ik wil niet zeggen dat ze artsen hebben opgegeven, maar het was gewoon niet iets dat erg aanwezig was in mijn leven.
En ook aan mijn moeders kant van de familie hebben we drie verpleegsters, dus twee van haar broers en een van hun vrouwen.
En ze zeiden ook tegen haar: “Oh, ik denk dat je je een beetje te veel zorgen maakt.
Weet je, misschien, misschien is dat, dat zet veel druk op de situatie.
Maak je niet zoveel zorgen, het komt wel goed met haar.”
Haar niet helemaal afwijzen, maar ook proberen haar zorgen een beetje te verlichten.
Om haar opnieuw te verzekeren.
Ja, precies.
En dus heb ik nooit echt veel medische hulp gehad in die zin.
Ik ben ongeveer twee jaar naar een voedingsdeskundige geweest en zij was een geweldige, geweldige vrouw.
Ze heeft me goed geholpen.
En gedurende al die jaren heb ik altijd psychologische hulp gehad.
Dus ik heb niet echt een mening omdat ik niet veel ervaring heb gehad.
En degene die ik had, was erg onbehulpzaam.
Oké, maar wat ik hier interessant vind, is dat je zegt dat je nooit echt medische hulp hebt gezocht.
Denk je dat jij of je ouders in de eerste plaats verantwoordelijk waren om ernaar te zoeken?
Ik denk het wel.
Ik denk dat het, het zou waarschijnlijk geholpen hebben, maar ik ben er niet zeker van dat in Portugal de middelen aanwezig waren om daadwerkelijk hulp te krijgen.
Oké, dat is een heel ander onderwerp, maar het probleem met wat je zegt is volgens mij dat je denkt dat jij verantwoordelijk was om hulp te zoeken of dat je ouders er verantwoordelijk voor waren. Ik denk dat het een kwestie van niet de minderjarige, in dit geval de adolescent, is nooit verantwoordelijk voor het zoeken van hulp van een zorgprofessional, de verantwoordelijkheid wordt volgens mij gedeeld door je ouders en de zorgprofessionals.
Dus ik denk dat zij degenen zijn die je oplossingen moeten aanbevelen.
Zij zijn degenen die jou moeten benaderen op een, uiteraard de juiste manier om het te doen, op een aardige en niet-schandelijke manier, uiteraard, maar jij was daar nooit verantwoordelijk voor.
En dit is de zelfverwijten waar we het altijd over hebben.
En je bent nog steeds niet van die mentaliteit af, wat gek is na al die tijd.
Het was nooit jouw schuld.
Het was nooit jouw verantwoordelijkheid.
En ja, volgens mij is het een gedeelde verantwoordelijkheid.
En in mijn persoonlijke reis ben ik ook nooit benaderd door een zorgprofessional, door mijn huisarts of wie dan ook in een professionele omgeving of op een professionele manier met advies of oplossingen.
Ik kreeg altijd te horen dat hij er wel in zou groeien.
Hij heeft gewoon wat beweging nodig of wat dan ook.
Dat waren geen oplossingen.
Maar zoals je al zei, op dat moment in Bulgarije, denk ik niet dat mensen veel andere opties hadden.
Er waren geen oplossingen.
In veel gevallen zijn er nog steeds niet genoeg oplossingen voor de mensen.
Maar ja, we willen dat veranderen en streven naar beter.
Dus als we het daarover hebben, wat zou je dan graag zien veranderen?
Bijvoorbeeld niet alleen in Portugal, maar op Europees niveau, laten we het zo bespreken.
Wat betreft programma's, wat betreft mogelijkheden, wat betreft oplossingen voor mensen die worstelen met dezelfde dingen als wij toen. - Ik denk dat er meer informatie beschikbaar zou moeten zijn.
Zoals gemakkelijk, want als je bijvoorbeeld naar de kinderarts gaat, heb je meestal van die kleine pamfletjes en ze hebben verschillende onderwerpen, weet je, misschien soms zoals diabetes, ik weet het niet, zoals waterpokken, gewoon dingen die kinderen kunnen meemaken, weet je, en de ouders kunnen die informatie nodig hebben. - Er is er nooit een voor obesitas. - Ik heb er nog nooit een gezien voor obesitas.
Dus ik denk dat het zou helpen als die informatie meer beschikbaar zou zijn en ook het feit dat het een chronische ziekte is en dat het gewoon niet zo is ja, het is een chronische ziekte het is niet alleen een keuze omdat ik het gevoel heb dat veel mensen nog steeds denken dat het een keuze is het gaat gewoon om wat je eet je dieet en alles en ik denk ook dat een mentaliteitsverandering in de samenleving en bij artsen veel zou helpen ja ik ben het er helemaal mee eens in mijn mening dat we zeker omdat in sommige landen landen is het duidelijk al erkend als een ziekte, maar in Portugal zijn jullie al een stap verder, maar in de meeste landen wordt obesitas nog steeds niet erkend als een ziekte en zelfs als we een stap in de goede richting zouden willen zetten, is dit ons eerste doel en onze eerste absolute noodzaak waar we mee te maken hebben.
Niemand zou er ooit voor kiezen om te leven met datgene waarmee wij hebben moeten leven, niemand zou die beslissing ooit nemen in welke situatie dan ook, niemand zal zichzelf dat aandoen.
Dus als niemand ooit die keuze zal maken.
Hoe kunnen we nog steeds geloven dat het een keuze is?
Ja, maar iets wat ik ook denk is, bijvoorbeeld, als kinderen tekenen van obesitas beginnen te vertonen, hebben hun ouders de informatie niet, dus zullen ze gewoon denken, “Oh, misschien is het wat we haar te eten geven, zoals we het kind te eten geven.
We moeten het dieet van het kind veranderen.
Ze moeten actiever zijn en zo.”
En omdat ze niet weten dat het een chronische ziekte is en niet gewoon een keuze voor een levensstijl, omdat dat is wat de maatschappij ons heeft verteld, weten ze ook niet hoe ze informatie moeten vinden, hulp moeten zoeken, dat soort dingen.
Ja, zeker weten.
Helemaal mee eens.
Het vinden van de juiste informatie is momenteel het grootste probleem omdat we bronnen hebben die niet worden gecontroleerd.
We hebben op grote schaal beschikbare informatie op het internet die feitelijk onjuist is, waarvan we officiële onderzoekers hebben die bewijzen dat het onjuist is, maar nogmaals, het gaat om klikken, het gaat om wat wordt gepusht en wat de meeste views verzamelt.
En op dit moment is de informatie die de meeste views verzamelt niet de juiste informatie.
Maar we zijn weer in beweging, we nemen de juiste stappen en we promoten de juiste onderzoeken, we promoten de juiste informatie.
En ik denk dat ouders over een paar jaar toegang zullen hebben tot meer dan ooit tevoren.
En zij zouden onze belangrijkste focus moeten zijn om mensen te beïnvloeden en om te laten zien dat er meerdere factoren zijn in de problemen met het leven met obesitas voor hun kinderen.
En om verder te gaan met ons gesprek over het vinden van de juiste informatie en niet weten waar je moet zoeken of wat je moet doen, waar je moet beginnen.
Hier kunnen we dus zeker de website van eCPO promoten, de European Coalition for People Living with Obesity.
Je zult daar de broodnodige informatie vinden.
Je zult ook de podcast vinden die we doen en er zijn veel afleveringen waarin jullie, de jongeren, advies geven over wat jullie nodig hadden en wat jullie graag veranderd zouden zien en ja, gewoon wat algemeen goede informatie die ook te vinden is op de Azos website.
Er zijn veel onafhankelijke onderzoeken die niet worden beïnvloed door grote bedrijven of de belangen van andere mensen en er zijn publicaties die de vele aspecten van obesitas en hoe je kunt helpen delen.
Misschien nog een laatste advies van jou aan iemand die momenteel in jouw schoenen staat en het moeilijk heeft.
Ik denk dat iedereen die ermee worstelt, ermee omgaat en hoe ze dit zien helpt en alles, het komt wel goed, je weet dat je nu op een donkere plek bent, het komt wel goed.
Geef niet op en weet je, zoals niet, het is niet zo diep, concentreer je er niet zo op.
Er zijn andere dingen in het leven waar je je beter op kunt richten.
Denk ik. - Laat een ziekte zeker niet de persoon vormen die je bent. - Ja, ja, je hebt een hele persoonlijkheid, een hele mentaliteit, zoek gewoon andere dingen om je op te richten. - Zoek andere dingen om je op te richten en zorg er ook voor dat je je eigen oordeel vormt, je eigen onderzoek doet, de juiste mensen om je heen vindt en weloverwogen beslissingen neemt.
Neem niet zomaar een beslissing voor je toekomst op basis van iets dat je op internet hebt gelezen of iets dat je hebt gehoord.
Doe je eigen onderzoek en neem weloverwogen beslissingen en ja. - Ja. Zorg goed voor jezelf. - Welkom terug en ik kan je nu vertellen dat ik niet zo'n stem zou hebben gehad toen ik Constantine of Marta was, vooral Marta's leeftijd niet.
Dus hulde aan hen beiden voor het feit dat ze geweldige pleitbezorgers zijn voor zichzelf en voor de generaties na hen.
En dank aan Marta voor het werk dat ze voor het boek heeft gedaan.
En het is fantastisch om te zien hoe dat over heel Europa wordt uitgerold.
Nu praten we over, we gaan verder, en we praten over, nou ja, wat hebben we nodig om verandering te zien?
We zijn ons enigszins bewust van het boek.
We zijn al bezig met belangenbehartiging, maar waar liggen kansen om dit op een ander niveau te stimuleren?
En daarom hebben we vandaag dit evenement in het parlement, georganiseerd door Parlementsleden Castillo en Eazo.
Dit evenement wordt van hoog niveau.
U kunt de agenda daar zien, het is een bijeenkomst van leden van het Europees Parlement en het zal, naar ik hoop, voor ons allemaal een stap in de goede richting zijn.
We hopen dat we het momentum creëren dat we nodig hebben, maar hoe ziet die behandeling en het beheer in de gezondheidszorg eruit?
Welk effect heeft het op patiënten?
En hier denk ik dat het echt belangrijk is dat we later terugkoppelen hoe het evenement is verlopen, maar dat je hoort van en luistert naar het gesprek dat Jamie en Sven hadden.
Jamie komt uit Nederland.
Hij werkt daar met de NVOO-groep en hij is 30 jaar oud en gewoon een geweldige en prachtige voorvechter van obesitas.
En hij had een geweldig gesprek met Sven in IJsland, die 18 jaar oud is en behandeld werd voor obesitas en veel succes had als tiener, wat zeer, zeer zeldzaam is.
Laten we eens luisteren naar hoe het gesprek verliep en laten we hopen dat we daar meer van zien na dit beleidsevenement. - Mijn naam is Jamie Wiefeltjes.
Ik ben 30 jaar uit Nederland.
Ik ben bestuurslid van de Nederlandse Vereniging voor Mensen met Overgewicht en Obesitas.
Ik ben een patiënt of iemand die zelf obesitas heeft. - Mijn naam is Sveet en ik kom uit IJsland.
Ik ben 18 jaar oud. - Sinds ik een baby was, ben ik altijd zwaar geweest.
Toen ik vijf jaar oud was, zei mijn dokter dat ik zwaarlijvig was.
Dus dat is een label dat ik al mijn hele leven draag.
En op een bepaalde manier maakte dat de dingen ook moeilijk, want mijn moeder was altijd bezorgd over mijn gewicht.
Ze probeerde altijd een gezond gewicht te behouden, maar toen ik in de puberteit kwam en ik meer mogelijkheden had, ging het de verkeerde kant op, waardoor ik veel aankwam.
Als kind zat ik op een bepaald niveau en was ik altijd groter dan de rest.
Weet je, toen ik begon tot nu, is het iets meer dan twee jaar geleden.
En hoeveel gewicht ben je kwijtgeraakt in die twee jaar?
Ik ben 55 kilo afgevallen. 55 kilo.
Ja, dat is anders voor mij.
Toen ik jonger was, kreeg ik altijd veel negatieve opmerkingen van mensen om me heen en dat is me echt bijgebleven.
Dus zelfs nu, ik ben nu 30 en ik krijg nog steeds het gevoel dat ik te veel ruimte in beslag neem in een kamer.
Als ik iets ga drinken met vrienden en het is een drukke club of zo, dan voel ik me niet op mijn gemak.
Want dan zou ik het gevoel hebben dat ik te groot zou zijn voor de ruimte, ook al is het niet waar, ik begin me steeds comfortabeler te voelen, maar ja, ik ben er niet waar jij bent.
Weet je, ik nam de pesterijen om me te motiveren om door te gaan.
Ik heb zojuist hun ongelijk bewezen.
Nou, dat heb je gedaan.
Wat zie je voor je toekomst?
Zoals, omdat je nu het medicijn gebruikt, en hoe beeld je dat uit in de toekomst?
Ik weet gewoon zeker dat als ik zou stoppen met die medicijnen, ik ze niet meer zou nemen, ik wat zou aankomen.
Maar net zoals obesitas een ziekte is, is voor mij afvallen en op een gezond gewicht blijven en al die dingen een soort levenslange last.
Het is ook iets dat deel uitmaakt van mij, van wie ik ben.
Wat wil je doen met het verhaal dat je hebt en de dingen die je als persoon hebt meegemaakt?
Ik wil jongeren echt inspireren.
Ja, voor mij is het ongeveer hetzelfde.
Ik wil mensen helpen, ze het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan.
En dat hun worsteling niet alleen hun worsteling is en de dingen die ze voelen, dat ze die dingen mogen voelen en dat als ze te horen krijgen dat ze worstelen met gewichtsverlies of met hun ontlasting of met alle ziektes die ermee gepaard gaan, dat het niet hun schuld is, omdat mensen vaak te horen krijgen dat het is dat je meer moet bewegen, dat je minder moet eten en dat dan alles goed komt, maar dat er meestal zoveel verschillende dingen meespelen, zoals medicijngebruik of iets anders.
Dus wat ik echt wil doen is mensen inspireren en op een bepaalde manier hun luisterpartner zijn, zodat ze zich niet alleen voelen.
Ja, ik wil dat gebruiken om al die mensen echt te helpen en dat zijn er veel.
Dus als ik advies zou moeten geven aan mensen die leven met obesitas, dan zou het zijn dat het oké is om niet oké te zijn.
En het is oké om je op een bepaald moment vast te voelen zitten.
Maar het is de drang in jezelf die je moet gebruiken om je mond open te doen en naar je huisarts te gaan of naar je dokter of misschien naar een vriend of iemand en hem of haar deelgenoot te maken van jouw verhaal en jouw strijd.
Je hoeft de wereld niet op je schouders te dragen en maak mensen hier deel van zodat je de hulp krijgt die je verdient.
Vine is heel eenvoudig.
Het is gewoon nooit opgeven.
Dus welkom terug en heel veel dank aan Jamie en Sven voor hun gesprek.
Ik hoop echt dat dit mensen inspireert om zich achter Wereld OBC Dag te scharen en te pleiten voor die behandeling en behandeling die we nodig hebben.
En alleen al het luisteren naar het gesprek tussen de jongens inspireert me zo.
Het zijn geweldige pleitbezorgers.
Het zijn geweldige mensen en ik ben zo blij en dankbaar dat ze deel uitmaken van onze obesitasgemeenschap.
Blijf gebruiken, één ding zal ik zeggen, blijf gebruiken, blijf alle hashtags gebruiken, blijf retweeten en delen en becommentariëren op sociale media.
We hebben helemaal geen negatief commentaar gehad, wat zo goed is om te zien dat het communicatieteam achter de schermen meekijkt.
Maar hoe ziet die behandeling eruit?
Dus we hebben gehoord over de bewustwording, we hebben gehoord over obesitas als chronische ziekte en de boekpresentatie, en we hebben gesproken over de noodzaak van beleidsmaatregelen.
We hebben gesproken en gehoord over Sven en de, neem ik aan, impact die zijn behandeling op hem had als zeer jonge man in IJsland.
Hoe ziet die behandeling eruit?
Laten we eens luisteren naar een paar verschillende segmenten van mijn collega's.
We hebben dus Dr. Gerhard Prager, en je zult zijn titel op het scherm zien en al zijn prachtige werk als een president.
We hebben ook Dr. Andrew Jenkinson, die de leiding heeft over obesitas, de grote waarheid, die je moet bekijken als je het nog niet gezien hebt.
Daar vind je alle feitelijke informatie over obesitas en de gesprekken die hij voert met andere professionals.
Dan horen we van Susie en Jason.
Susie Burnie in Ierland, de vrouw van de patiëntenvleugel en een geweldige collega met wie ik werk, en Jason Halford over de farmacotherapie, omdat onze chirurgen natuurlijk gaan praten over bariatrische chirurgie, maar waar is al het gesprek over de magere prikken of het hete hangijzer, zoals ze zeggen, namelijk obesitas management medicatie, toch?
En dan horen we van de geweldige en enige echte Mr.
Ken Clare, mijn goede vriend en collega die al vele, vele jaren een mentor is, rondt het af en zegt: “Hé, laten we niet vergeten dat we ook endo-bariatrie hebben.
Wat is niet-invasieve chirurgie?”
Ik ben geïntrigeerd.
“Holistisch, wat is het nut van het MDT-team, het multidisciplinaire team?
Waarom hebben we ze nodig?
Waarom hebben we er meer nodig?”
En obesitas.
Dus laten we eens luisteren naar mijn collega's en vrienden en ze allemaal bedanken voor het geven van hun tijd, maar laten we ons ook een beetje laten voorlichten.
Goedemorgen, allemaal.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben consulent bariatrisch chirurg aan de UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Deze conversatie wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae, die probeert het bewustzijn over obesitasbehandelingen te vergroten.
Dus Gerhard, als je jezelf eerst even voorstelt aan het publiek. - Dank je wel, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben hoogleraar metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen en ik ben de voormalige voorzitter van IFSO World en de voormalige voorzitter van IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en natuurlijk zeer betrokken bij dat vakgebied.
En het is mij een groot genoegen om hier vandaag bij jullie te zijn en met Andrew, die een absolute expert is op dit gebied, te discussiëren over de behandelingsmogelijkheden en opties die we hebben bij 3-topicity. - Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling en of de behandeling werkt of dat ze echt moeten proberen om calorieën te beperken en op dieet te gaan en naar de sportschool en zo.
Maar onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventies, en in het bijzonder de nieuwe medicijnen en de nieuwe soorten chirurgie, zijn echt in ontwikkeling.
Wat zijn jouw gedachten over de huidige behandelingen en de resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard? - Dank je wel.
Dit is natuurlijk een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties voor de behandeling van obesitas en dit geeft ons natuurlijk steeds meer mogelijkheden.
Ik denk dat de langste gegevens die we nu hebben over OMM's, medicijnen tegen obesitas, tot vier jaar duren.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook wel een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen bieden, verschillende behandelopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Voor mij is het meer vergelijkbaar met kanker.
Dus met verschillende behandelingsopties hebben we een gefaseerde aanpak van de ziekte, wat betekent dat je misschien begint met iets dat bestaat uit diëten of het veranderen van je eetgedrag, lichaamsbeweging, en dat je vervolgens opschaalt naar medicijnen om obesitas te behandelen.
En natuurlijk is chirurgie niet de eerste behandelingsoptie voor iedereen, maar misschien wel voor patiënten met extreme vormen van obesitas, zoals stadium vier, stadium vijf van obesitas. - Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals je zegt, de mate van obesitas en of, weet je, iemand lijdt aan andere metabole problemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, waardoor ze hartrisico lopen.
Dus ja, ik denk, weet je, voor iemand die echt lijdt, weet je, vrij ernstig met een hoge body mass index en misschien diabetes, welk type operaties zijn effectief en wat is hun veiligheidsprofiel, Gerhard? - Over het algemeen is chirurgie extreem, bariatrische chirurgie is extreem veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Mensen hoeven dus echt niet bang te zijn.
Als chirurgen verbeterde herstelprotocollen toepassen, staan patiënten binnen 60 minuten na de operatie op en kunnen ze het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Een operatie is dus uiterst veilig.
Wat zijn de best bestudeerde operatietypes?
Het is duidelijk sleeve gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door een anastomose gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit op de markt, de SADES, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral voor patiënten met een zeer hoog BMI.
Maar we hebben duidelijk de beste langetermijngegevens over geruïneerde y-gastric pipers. - Ja, en ik denk voor de kijkers die misschien niet goed op de hoogte zijn van de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, het zijn allemaal kijkoperaties.
Dus kleine sneetjes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder verdoving.
Je blijft een nacht in het ziekenhuis, sommige eenheden sturen mensen naar huis naar een soort plaatselijk hotel of zo.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je niet echt een week vrij te nemen.
Als je vanuit huis werkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Herstel is dus geweldig.
En om het in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat mijn patiënten gemiddeld rond de 120, 130 kilo wegen, en ik weet zeker dat jij het daarmee eens bent, Gerhard.
Deze mensen dalen en zetten hun gewicht binnen een jaar na de operatie terug naar ongeveer 75 kilo.
En het is niet zoals je je voelt nadat je bent afgevallen, bijvoorbeeld door een dieet, waarbij je constant naar voedsel hunkert.
Het voelt heel natuurlijk aan voor de patiënt.
Ze zijn een ander persoon en de strijd is weg.
Er zijn veel vooroordelen tegen obesitas en het wordt niet erkend als een ziekte.
Maar ik denk dat er onlangs enkele interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in de Lancet, Gerhard.
Kun je daar even op ingaan? - Ja, de Lancetcommissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen preklinische obesitas, waarbij je geen schade of nadelen ondervindt van de overmatige vetophoping, en klinische obesitas, waarbij duidelijk wordt gesteld dat het een ziekte is, wat betekent dat je nadelen ondervindt van die overmatige vetophoping.
Dit kan natuurlijk zijn, zoals diabetes, gewrichtsproblemen, maar ook psychische problemen of kortademig zijn tijdens het sporten.
Het hangt dus erg van het individu af.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas als ziekte te erkennen en meer en meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmethoden moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties. - Ja, ik bedoel, daar ben ik het mee eens.
Dit is het cruciale onderdeel voor regeringen en zelfs artsen, want zelfs nu wordt ons op de medische opleiding niet goed geleerd wat obesitas is, om te erkennen dat obesitas een metabolische aandoening is die wordt veroorzaakt door dieet- en leefstijlmaatregelen, niet door hebzucht of luiheid van een bepaalde bevolkingsgroep.
En ik denk dat er steeds meer begrip komt voor het metabolische effect van bewerkte en suikerrijke voeding en snacken.
Het zijn de effecten die onze natuurlijke gewichtsregulerende paden blokkeren die de ziekte obesitas veroorzaken.
En we weten dat sommige mensen kunnen eten, en het is heel heterogeen, mensen zijn heel verschillend.
Dus sommige mensen kunnen de hele tijd rotzooi eten en in bed blijven liggen zonder aan te komen, maar anderen niet.
Het is meestal erg familiair.
En ik denk dat deze erkenning van het als een metabolische ziekte en een ziekte net als kanker zeer heilzaam is.
Of dat zal doordringen in het reguliere denken of niet is een ander verhaal.
Het is duidelijk dat de pers en de media zeer geïnteresseerd zijn in de nieuwe medicijnen om af te vallen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg in geïnteresseerd zijn.
Sommige mensen verdragen ze heel goed, andere niet.
Mensen maken zich zorgen over de bijwerkingen en risico's van deze procedures.
Wat zijn jouw ervaringen daarmee, Gerhard?
Ten eerste is de beschikbaarheid niet helemaal vanzelfsprekend.
Sommige medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze kosten nog steeds veel, dus niet iedereen kan het zich veroorloven en onze gezondheidszorg dekt het op dit moment niet.
Als je bovendien naar gegevens uit de echte wereld kijkt, moet je eerst zeggen dat deze nieuwe medicijnen behoorlijk goed werken onder studieomstandigheden.
Maar als je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, dan stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan natuurlijk verschillende redenen hebben.
Je noemde al de bijwerkingen, veel patiënten hebben last van constipatie en voelen dat.
Daar moet je natuurlijk voor zorgen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de kans op kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens waaruit blijkt dat deze medicijnen heel veilig zijn.
De vraag is natuurlijk hoe lang ze werken en of je ze levenslang moet innemen.
Als je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is dat wanneer je een grote hoeveelheid gewicht verliest, je spiermassa verliest of dreigt te verliezen, vetvrije lichaamsmassa.
Het is hetzelfde als je een operatie ondergaat.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten in te nemen, te bewegen en ik denk dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken echt moeten aanmoedigen om ook meer eiwitten in te nemen om het verlies van vetvrije massa te minimaliseren.
En dan denk ik dat een groot onderzoek uit Amerika aantoonde dat mensen binnen een jaar nadat ze van de medicijnen af waren gekomen, minstens tweederde van hun gewicht weer aankwamen.
Ik denk dat mensen na twee jaar zwaarder zullen zijn dan voor de medicatie.
Het andere enigszins verontrustende is dat wanneer je weer aankomt, je de neiging hebt om het gewicht centraal terug te krijgen, wat veel meer visceraal vet is, dat gevaarlijke vet waarvan we allemaal weten dat het diabetes en zo veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is jouw ervaring, sommige mensen, je weet wel, na sommige soorten dus je kunt beginnen om gewicht terug te krijgen.
En ik denk dat het goede agenten waren, nietwaar, voor die mensen? - Ja, we hadden een IFSO World Consensus Conference met de opinieleiders en onderzoekers en experts uit het veld van internisten.
En we kwamen met een duidelijke aanbeveling.
Als je een terugkerende gewichtstoename hebt, en dat is natuurlijk waarschijnlijker na een sleeve gastrectomie in vergelijking met een Roux en myogastric bypass, moet je bij de eerste poging de nieuwe OMM's gebruiken.
En uit studies die we nu hebben, blijkt dat je met de nieuwe OMM's tweederde van het teruggewonnen gewicht kunt verliezen.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, nog verder uitbreiden.
Absoluut waar. - Ja, ik bedoel, ik denk dat de drugs zeker werken voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jaren mee bezig zullen zijn. Je moet er waarschijnlijk aan beginnen met de bedoeling om ze te gebruiken om te helpen met een soort gewichtsreset en gewoonte-reset.
Veel mensen kunnen hun gewoonten niet veranderen omdat eetlust en ingesleten gedrag heel moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt waarbij je eetlust gewoon wordt weggenomen en uitgeschakeld in je hersenen, dan is het veel gemakkelijker om bijvoorbeeld te stoppen met gedachteloos eten 's avonds, iets waar veel mensen moeite mee hebben.
Ik denk dat het de slimste manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt hoe je ze op een slimme manier kunt gebruiken.
En ik denk dat we steeds meer worden aangemoedigd om ze te gebruiken.
Met een metabole operatie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadigings-, hongerfactoren, zoals je weet, en het interessante is dat deze medicijnen na de operatie minstens zo goed werken als zonder operatie.
Het lijkt dus geen grote invloed te hebben op de werking van deze medicijnen als je een operatie hebt gehad.
En ik denk dat dit nog een zeer interessante bevinding is die we op dit moment nog niet helemaal begrijpen. - Ja, ja, precies.
Ik denk dat we bijna geen tijd meer hebben Gerhard.
Het is altijd een waar genoegen om je te zien.
Je hebt geweldig werk verricht voor IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrijpen van obesitas. Heb je nog laatste dingen die je wilt zeggen voor mensen die hiernaar kijken en die lijden of leven met obesitas voor Wereld Obesitas Dag?
Ik denk dat we in 2025 meer opties hebben om deze ziekte te behandelen dan ooit en mensen zouden echt op zoek moeten gaan naar deze hulp voor deze behandeling.
Het platform ECPO biedt natuurlijk geweldige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen en ik moedig mensen die lijden aan obesitas aan om op zoek te gaan naar een behandeling.
En ik vind dat je geweldig werk doet met je boek, met je inhoud in sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is me een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het Venetië is dit jaar, toch?
Venetië is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Daar ben ik dus erg enthousiast over en ik kijk ernaar uit om jullie daar te zien.
Goed.
Een fijne dag verder.
Hartelijk dank.
Dank je wel, Andrew.
Jij ook.
Tot ziens.
Hoi, Jason.
Het is geweldig om met je te praten voor deze patiëntenlounge die ECPO organiseert.
Zo leuk om je te zien.
Hoi, Susie.
Hoe gaat het met je?
Goed.
Goed.
Jason, vandaag gaan we het vanuit het perspectief van de psycholoog hebben over obesitasmedicijnen en het belang hiervan als behandeling voor sommige mensen die met obesitas leven.
Wil je daar met ons over praten?
Ja.
Nou, de obesitasmedicijnen werken of richten zich op de biologie van het eetlustsysteem.
En we weten dat bij mensen met obesitas het eetlustsysteem niet goed werkt.
Voedsel beïnvloedt de eetlust niet zoals het zou moeten.
Deze medicijnen werken dus op dezelfde systemen als voedsel en versterken die signalen naar de hersenen.
Dus hongergevoel uitschakelen, volheid en verzadiging opbouwen, waardoor mensen weer controle krijgen over hun eetgedrag.
Dat is een woord dat we horen in de patiëntengroepen.
Mensen noemen het voedselruis en ze vinden het soms moeilijk om dat voedselruis in hun hoofd uit te leggen.
En als ze deze obesitasbehandelingen gebruiken, denken ze niet constant aan eten.
Het is er niet altijd, die drang naar honger.
Het is echt fascinerend.
Lawaai van voedsel is een interessant concept.
We hebben er de afgelopen 18 maanden veel meer over gehoord.
En het is letterlijk de ervaring van wat een obesogene omgeving is, die voortdurend consumptie stimuleert.
Commercieel gezien wordt consumptie zelfs bewust gestimuleerd, als je denkt aan voedselmarketing.
En als je geen functioneel eetlustopwekkingssysteem hebt, gaat dat lawaai, die druk door je hoofd en leidt het je constant af.
We weten dat mensen die diëten worden afgeleid door dergelijk lawaai.
En als je leeft met obesitas en je hebt al een gecompromitteerd eetlustsysteem, dan heb je een dubbel probleem.
Het is dus een heel interessante manier om te kijken naar bijna ruisonderdrukking, zoals oortelefoons met ruisonderdrukking.
Het is niet voor iedereen weggelegd, maar het is heel interessant dat het stimuleren van dat eetlustsysteem die ruis, die afleiding, kan verminderen.
En ik denk dat we de veronderstellingen in het gesprek moeten brengen, zodat mensen die kunnen hebben.
En omdat we weten dat, weet je, er veel over obesitasmedicijnen wordt gesproken en er altijd wel iets, weet je, besproken wordt.
Maar om hier wat dieper op in te gaan, het gaat er niet alleen om dat ze bedoeld zijn om af te vallen.
Weet je, mensen gaan ervan uit dat we de magere prikken en al het stigma erachter hebben gehoord.
Maar voor veel mensen die deze medicijnen gebruiken, denk ik niet dat ze begrijpen dat het er niet alleen om gaat om een getal op de weegschaal te krijgen.
Ik geef graag mijn eigen voorbeeld.
Voor het eerst in mijn volwassen leven, sinds drie jaar, onderhoud ik mijn lichaam.
Dus ik heb geen stenen gewonnen of verloren.
Maar toch, als iemand op straat naar me zou kijken en een veronderstelling zou maken over mijn lichaamsvorm en -grootte, zou die persoon misschien denken dat ik ongezond ben en dat ik moet gaan afvallen.
Maar toch ben ik het gezondst in mijn volwassen leven.
En ik denk dat er een enorme aanname is dat deze medicijnen alleen voor gewichtsverlies zijn.
Nou, ik zal die eerste twee manieren uitpakken.
Gewichtsverlies is een resultaat van eetlustcontrole.
Maar gewichtsverlies is een middel om gezondheid te bevorderen.
En ik denk dat veel mensen met obesitas graag willen dat hun obesitas en hun discussies over hun medische toestand gaan over gezondheid en niet alleen over gewicht en niet worden gereduceerd tot hun gewicht.
En hun gewicht wordt een getal en hun succesvolle falen wordt daarop beoordeeld.
Maar ook op gewicht blijven.
We weten dat gewichtsbeheersing moeilijk is.
Sommige mensen vallen af en komen dan weer aan.
Ze vallen af, ze komen weer aan, ze komen van verschillende oplossingen of pogingen zelf of door verschillende behandelingsregimes.
En daadwerkelijk op gewicht blijven en de gezondheid op peil houden door op gewicht te blijven is een succesvol therapeutisch resultaat. - Daar hou ik van.
En de kwaliteit van leven is zeker iets wat we vaak horen van patiënten.
En een andere veronderstelling is dat het gewoon je eetlust vermindert, dat je gewoon minder eet.
En ik weet uit eigen ervaring dat dat niet waar is, want als ik uit eten ga en ik ben bijvoorbeeld op een conferentie of ik ben op reis en ik ga uit eten in een restaurant en voor mij, zeg maar als ik een hamburger neem en als dat bewerkt vlees is en ik ben halverwege de hamburger, krijg ik eigenlijk een heel ander gevoel in mijn mond.
Het is alsof er meer speeksel is.
Ik begin me een beetje ziek te voelen.
Ik krijg de hamburger niet op.
Mijn eetlust is er zeker niet.
Maar als ik thuis eet en ik ga naar een slager en ik maak mijn eigen gehaktburger van goede kwaliteit, dan kan ik de hele hamburger eten en me daarna veel beter, vol en verzadigd voelen.
En ik denk dat mensen denken dat het alleen gaat om het verminderen van je eetlust, terwijl het eigenlijk complexer is. - Ja, en het systeem van eetlust is complexer dan alleen honger en verzadiging.
Er zijn beloningsmechanismen die eetgedrag stimuleren, zelfs als er normaal gesproken geen honger is.
En er zijn cognitieve processen zoals remmende controle.
In jouw scenario, in beide gevallen, bij de hamburger met bewerkt vlees en bij de zelfgemaakte hamburger, vlees van hogere kwaliteit, wordt je eetlust onderdrukt. minder eten, je hebt de controle.
Wat interessant is, is dat de verwerkte hamburger, die minder belonend en minder smakelijk is, je eigenlijk een grotere onderdrukking geeft, omdat het je eigenlijk afhoudt van voedsel dat niet belonend is.
Het moet dus heel lonend zijn, zelfs voor jou om een relatief redelijke hoeveelheid te consumeren in de gezonde hamburger.
En dat komt omdat het samenlevingssysteem verbonden is met het beloningssysteem.
En het maatschappelijke systeem kan dat beloningssysteem afzwakken.
Dus voor minder, minder belonende voedingsmiddelen geldt dat je er weinig plezier aan beleeft en relatief minder plezier op zich.
Ja.
En ik denk dat dit iets is wat veel mensen die deze medicijnen gebruiken niet begrijpen.
Helaas moeten we dit bewustzijn vergroten.
Oké.
Dus bij de laatste veronderstelling, om er even kort over te praten, Jason, is er het gevoel dat als je obesitasmedicijnen krijgt voorgeschreven nadat je een bariatrische operatie hebt ondergaan, dat je dan op de een of andere manier gefaald hebt, dat ofwel de operatie zelf niet is blijven werken, ofwel dat je gefaald hebt in je gedrag en dat je, je weet wel, de medicijnen weer nodig hebt.
Wat vind je daarvan?
Ja, mislukking, mislukking is een beladen woord, nietwaar?
En we weten dat bariatrische chirurgie een zeer ingrijpende ingreep is.
En, weet je, er zijn radicalere technieken binnen de bariatrische chirurgie.
Verschillende mensen reageren op verschillende manieren op deze interventies.
Maar zelden leidt dit tot levenslange, blijvende gewichtsvermindering.
Je moet doorgaan met andere dingen en opereren, en opereren is een ingreep.
Medicijnen zijn interventies.
Het is duidelijk dat je gedurende een bepaalde periode drugs gebruikt.
De operatie is eenmalig of er kan een correctie plaatsvinden.
Maar leven met obesitas is levenslang management.
En als je denkt aan levenslang management, zul je gedurende je hele leven een reeks interventies gebruiken, zowel op het gebied van gedrag, voeding, farmacologie als chirurgie, om je obesitas te beheersen.
Dus niemand faalt, maar er is geen genezing mogelijk.
Geen enkele chirurgische ingreep is een remedie.
Geen enkele farmaceutische interventie is een geneesmiddel, zelfs niet als je het gebruikt.
Zeker als je afkickt, is er een rebound omdat je het farmacologische effect verliest.
Dus waar we het over hebben is het gebruik van hulpmiddelen tijdens je hele managementtraject.
Er zullen dus gewichtsschommelingen zijn, maar falen is, zoals ik al zei, een erg beladen woord.
Wat het betekent is dat interventie op dat moment niet voor jou heeft gewerkt.
En daar zullen redenen voor zijn.
Het is veel ingewikkelder. - En ik denk dat dat voor mij samenvat wat de term leven met obesitas betekent.
En mensen weten terecht dat het woord gaat over het niet gebruiken van taal die we liever niet gebruiken, zoals mensen met obesitas.
Maar leven met obesitas is dat beheersen als er verandering op je pad komt.
Dus voor mij gaat de menopauze nu mogelijk een rol spelen in het veranderen van hoe ik nu op mijn behandeling reageer.
Dat is geen mislukking van mijn kant.
Dat is een reactie op mijn behandeling, gebaseerd op hoe mijn lichaam verandert.
En dat is omdat het waar is, de levensloop.
En ik hoop dat we het bewustzijn hierover kunnen vergroten.
Maar waar ik me zorgen over maak, is hoe het zit met mensen die medicijnen gebruiken en misschien geen toezicht hebben?
En ik denk dat de rol van het onder toezicht staan hierin, omdat we horen dat sommige mensen die beginnen en het past niet bij hen, het past niet bij iedereen.
En daar is die aanname weer, dat het zal werken.
En misschien blijven sommige mensen het nemen als ze de bijwerkingen hebben en zich te ziek voelen.
Ik denk dat het echt belangrijk is dat mensen door een zorgverlener in de gaten worden gehouden.
Wat vind je daarvan?
Ik denk dat het in de eerste plaats belangrijk is om uit te leggen wat ze waarschijnlijk kunnen verwachten van de behandeling, zowel wat betreft de effecten ervan, in termen van eetlust en dat soort dingen, maar ook de bijwerkingen en hoe die ervaren zullen worden en hoe daarmee om te gaan.
En het is een feit dat als je samenwerkt met een clinicus, zij de dosis weer kunnen verlagen voordat ze worden verhoogd.
Deze dingen worden over het algemeen getitreerd vanwege de bijwerkingen.
Ze zijn erg krachtig en ongeveer de helft van de mensen haakt af voordat ze de volledige titratie hebben bereikt en dat komt door de bijwerkingen die niet goed worden beheerd.
Maar onthoud ook dat er veel variatie is in de reactie van mensen op deze medicatie.
Sommige mensen lijken heel erg gevoelig te zijn.
Andere mensen lijken helemaal niet zo goed te reageren.
En zonder dat dit wordt uitgelegd, zonder dat dit wordt gecontroleerd, is het problematisch.
Je hebt ondersteuning nodig.
Je hebt die medische ondersteuning nodig.
Je hebt ook die voedingsondersteuning nodig.
Je moet je energie-inname drastisch verminderen en je moet de kwaliteit van je voeding op peil houden.
Je hebt dus duidelijk minder calorieën, maar je moet ook denken aan de micronutriënten.
Je moet aan het eiwit denken.
Je moet ook denken aan dingen als sarcopenie, verlies van vetvrije massa.
Er zijn dus veel dingen waar je aan moet denken.
Dit zijn veel krachtigere medicijnen die nu in de buurt komen van sommige minder invasieve operaties.
En dus moeten we nadenken over de voeding.
We moeten ook nadenken over de psychologie, want net als bij bariatrische chirurgie hebben mensen veel verwachtingen rond gewichtsverlies en wat het hen zal brengen.
En zelfs als je met succes dat gewicht verliest, brengt dat niet noodzakelijk de veranderingen in je leven die je zou verwachten.
En die verwachtingen moeten ook gemanaged worden.
Mensen moeten zich daar ook bewust van zijn.
Gewichtsverlies lost niet alles op.
Het kan zelfs dingen onthullen.
Ik denk dat je dat goed voor ons hebt samengevat, Jason.
En we zien dat mensen hoge aannames hebben, omdat ik denk dat ze met elkaar vergelijken.
Sociale media kunnen daar vaak een probleem voor zijn.
Mensen kunnen zeggen, nou, ik zag dat iemand anders X, Y, Z verloor.
En dit benadrukt echt dat we als individuen allemaal erg complex zijn.
We hebben allemaal verschillende redenen voor onze zwaarlijvigheid en we reageren verschillend op de behandelingen.
Jason, heel erg bedankt voor het gesprek van vandaag.
Ik zou graag blijven kletsen, maar ik denk dat we het nu aan Vicky moeten overlaten.
Hou je goed en we spreken elkaar snel weer.
Bedankt, Vicky.
Bedankt, Susie.
Goedemiddag allemaal, waar u ook naar deze fantastische patiëntenlounge kijkt.
Ik vond het erg leuk om te zien hoe het vorm kreeg en het is mijn taak om de opmerkingen van onze vier eerdere experts over ontwikkelingen in behandeling en management samen te vatten en te beoordelen.
We begonnen met Gerhard uit Wenen en met Andrew uit Londen en zij brachten ons echt deskundig en beknopt de veranderingen en de dingen over die momenteel gebeuren in de bariatrische chirurgie en brachten dat ook in verband met medicijnen voor obesitasmanagement, waarvan we allemaal weten dat ze een groot verschil maken en een grote impact hebben op de manier waarop mensen met obesitas momenteel worden behandeld.
Er werd ook gesproken over nieuwe procedures, SADES, waar we in de toekomst zeker steeds meer over zullen horen.
We werden toen gevolgd door twee experts, onze eigen Susie Birney van ICPO in Ierland en Jason Holford van de Universiteit van Leeds en ze hadden een fantastisch gesprek dat voor mij echt tot op de bodem ging over een deel van de fysiologie, de chemie van de hersenen en de gevoelens rond het innemen van medicijnen om obesitas te beheersen en Susie bracht dat zoals altijd zo duidelijk naar voren door de manier waarop ze sprak over haar ervaringen als iemand die met obesitas leeft.
Het lijdt geen twijfel dat er in de toekomst meer medicijnen aan de horizon zullen verschijnen en dat is geweldig nieuws.
Mensen met obesitas krijgen meer keuze, meer gepersonaliseerde zorg op maat, maar dat brengt ook een probleem met zich mee over de toegang tot zorg en ik denk dat dat iets is waar we het in de toekomst allemaal over zullen hebben.
Ik wil ook wat andere gebieden aansnijden om te proberen wat problemen op te sporen.
Een daarvan gaat over het zich steeds verder ontwikkelende gebied van de endobariatrie.
Veel mensen en zelfs leden van onze lokale steungroep hier in Engeland hebben de verticale sleeve gastroplastiek ondergaan, een procedure die volgens sommigen nieuw is maar al een tijdje niet meer bestaat.
Het wordt gezien als een alternatief voor mensen die een minder invasieve, orgaansparende procedure zonder incisie willen en ik weet zeker dat we daar steeds meer van zullen zien.
Ik denk dat ik ook een paar punten wil aanstippen met betrekking tot de manier waarop de multidisciplinaire teamondersteuning zich ontwikkelt, met name rond psychologie en misschien denkt u, net als ik, dat dat echt belangrijk is in uw zorg en voor mij is dat echt in alle fasen van mijn gezondheidstraject zo belangrijk, van CGT, CAT en nu ook op compassie gebaseerde therapie.
Voor mij ben je nooit te oud of te ver op je reis om daarvan te profiteren.
Het zou verkeerd zijn om de rol van diëtisten en voedingsdeskundigen niet te noemen bij wat we ondergaan en het is interessant dat onze experts het erover hadden dat dit niet alleen belangrijk is bij chirurgische ingrepen, maar ook voor iedereen die een behandeling ondergaat met medicijnen tegen obesitas.
Dus dat is echt belangrijk om te onthouden.
We zijn allemaal activiteitenspecialisten die ons helpen om meer te bewegen en sarcopenie is een probleem dat steeds meer voorkomt in onze gemeenschap en ik denk dat het echt belangrijk is dat mensen dat oppikken.
En het allerbelangrijkste dat ik jullie als laatste wil meegeven is de steun van lotgenotengroepen.
Ik zou de laatste 22 jaar van mijn reis niet hebben doorstaan zonder de steun van mensen zoals ik.
Die steun is altijd vrijwillig gegeven, het is gegeven, alles wat ik heb gegeven heb ik altijd tienvoudig teruggekregen en ik zou iedereen die op dit moment niet naar een steungroep gaat aanraden er een op te zoeken.
Als je hier als professional naar luistert, kijk dan waar de lokale steungroepen zijn en ik heb de afgelopen jaren het geluk gehad dat ik een trainingshandleiding heb ontwikkeld voor steungroepbegeleiders en ik denk dat dat voor mij heel waardevol is geweest in sommige lessen.
Dus ik wil jullie vanavond of vanmiddag achterlaten met de boodschap dat dingen verbeteren, dat er meer keuze komt, dat toegang nog steeds een probleem kan zijn, maar dat we samen obesitas kunnen aanpakken.
Hartelijk dank.
Dus daar heb je het, alles wat je moet weten en waarschijnlijk een heleboel vragen die ik zie op sociale media die we ook moeten beantwoorden en we zullen ervoor zorgen dat we dat doen zoals iemand had voorgesteld.
Heel erg bedankt Claire voor de suggestie van een patiëntenlounge die gewijd is aan de behandeling en het beheer van obesitas, zodat alle aspecten aan bod kunnen komen.
Een volledige 360 over chirurgie, over farmacotherapie, over holistische zorg, over het multidisciplinaire team, over alles wat we moeten weten.
Dus ja, daar gaan we achteraan.
Dus bedankt voor de vraag en de aanbeveling.
Hartelijk dank aan iedereen die een bericht heeft ingesproken.
Ik kan alle commentaren niet bijhouden.
Het team is ermee bezig en ik hoop dat ze op veel van jullie kunnen reageren, want ze hebben het druk met verschillende evenementen en zo.
Maar we wilden nu echt overschakelen en kijken naar wat er in Europa gebeurt.
Laten we eens kijken wat er vandaag de dag in verschillende landen in Europa gebeurt.
Hallo iedereen, mijn naam is Lorenzo.
Ik neem dit op in Boekarest, Roemenië, en ik vertegenwoordig een vereniging die Together Against Obesity heet.
Voor Wereld Obesitas Dag plannen we een aantal activiteiten zoals het versturen van een persbericht naar media met de belangrijkste boodschappen van ECPO voor Wereld Obesitas Dag samen met twee verschillende patiëntenorganisaties uit Roemenië.
Ik zal ook een online webinar organiseren met een arts die gespecialiseerd is in diabetes, stofwisselingsziekten en voeding.
We versturen een nieuwsbrief naar meer dan 70.000 e-mailadressen van mensen die geïnteresseerd zijn in gezondheid en van medische professionals.
En natuurlijk ook een social media campagne in lijn met elke andere vriend van ECBO.
Hartelijk dank en een fijne Wereld Obesitas Dag iedereen. - Hallo, ECBO.
We zijn druk bezig met het opnemen van onze documentaire Deel je verhaal voor Wereld Obesitas Dag.
En we zijn op bezoek bij Adele in De Meurne in Nederland.
Hier is onze cameraman.
Hoi.
En we delen verschillende verhalen vanuit het perspectief van verschillende patiënten om de zorgverleners hun vooroordelen over obesitas te laten zien.
Dus ik hoop dat we je snel zullen zien op Wereld Obesitas Dag. - Hallo.
Ik ben Hanna Vrabcová en ik groet u vanuit Slowakije.
Ik wil jullie voorstellen aan ons project voor Wereld Obesitas Dag, ROC 2025.
We presenteren de vertaling van de WHO-aanbeveling over lichaamsbeweging 2020.
We zullen drie podcasts maken over voorlichting aan patiënten met obesitas.
Op de website CS Dravia wordt gesproken over de impact van obesitas op de gezondheid.
We geven trainingen aan oudere volwassenen over voeding en lichaamsbeweging.
We praten over het stigma en de terminologie waarmee mensen te maken krijgen.
Er zullen nog meer activiteiten zijn.
Tot ziens op Wereldobesitasdag Europa 2025.
Overgewicht samen aanpakken.
Hallo, met Yure Bezita uit Zwitserland.
Ik zal onze actie voor de Wereld 2025 presenteren.
Allereerst presenteren we het boek “Mevrouw, wat is obesitas?”.”
Het wordt gepresenteerd voor de scholen, maar ook voor de kinderarts en het grote publiek.
Ten tweede hebben we ook een rondetafelgesprek met de specialisten en een commissie van uw bezoekers en leden over obesitasmanagement, GLP-1 en een nieuwe video van Uribesitas over traumatische ervaringen van stigmatisering en discriminatie.
En we hebben ook een symposium voor artsen over omgaan met obesitas en stigmatisering.
Dus daar heb je het.
En dank aan onze geweldige collega's.
We konden niet elk land in Europa laten zien, want dat zou natuurlijk al deze patiëntenlounge kosten.
Maar dank aan degenen die echt deelden wat er vandaag of zelfs gisteren in hun eigen land gebeurt, zoals in Ierland of in de komende dagen of de komende maanden.
Want Wereld Obesitas Dag is niet zomaar een dag.
Het is pleiten voor een verandering in levens terwijl we doorgaan, terwijl we het hele jaar doorgaan.
Veel van de programma's die plaatsvinden, zoals in Duitsland met onze collega's daar, zullen een aantal maanden duren.
Dus blijf delen via sociale media.
Ik kan je niet meer aanmoedigen.
Het wordt nu een beetje later en ik moet me omkleden.
Het wordt een beetje grijs buiten.
Er was me hier wat zonneschijn beloofd, maar dat ziet er blijkbaar niet goed uit.
Ik wil jullie echter achterlaten met enkele laatste woorden van onze prachtige nieuwe voorzitter, Deanna Castillo, die gewoon een geweldig persoon en mens is die leeft met obesitas en andere chronische ziekten en die ook zo gepassioneerd is over het stimuleren van verandering en het voortzetten van deze reis.
Dus ze is hier bij ons, ze zal vandaag in het Parlement zijn, maar ze heeft een opname gemaakt voor Royal OBC Day.
Dus dank aan mijn geweldige team, die jullie allemaal kennen, maar in de aftiteling zie je al hun namen.
Ook aan onze partners, zonder wie we deze evenementen niet zouden kunnen produceren en uitvoeren.
We konden het gewoon niet.
Dus allemaal bedankt.
Bedankt voor het luisteren en kijken.
En we zien je bij de volgende Patient Lounge.
En ga alsjeblieft door met het steunen van je pleitbezorgers in je eigen land, zodat we samen obesitas kunnen blijven aanpakken op Well-Obesity Day 2025.
Adios, dag. - Hallo, ik ben Diana Castillo, de nieuwe voorzitter van ECPO.
Ik ben enthousiast over de bijdrage van patiëntenorganisaties die zich bij ons initiatief hebben aangesloten en om te zien hoe ons werk elk jaar op Wereld Obesitas Dag een sterke en duidelijke boodschap blijft uitdragen over informatie, management en het belang van het samen aanpakken van obesitas.
Hartelijk dank en ik wens u een goede Wereld Obesitas Dag 2025.