Tijdens een interview, uitgezonden als onderdeel van een speciale editie van de European Coalition for People Living with Obesity (ECPO) Patient Lounge ter gelegenheid van Wereld Obesitasdag, bespreken Dr. Andrew Jenkinson, consultatief bariatrisch chirurg, en Professor Gerhard Prager van de Medische Universiteit van Wenen de nieuwe medicijnen en nieuwe soorten chirurgie die zorgverleners in staat stellen meer op maat gemaakte behandelingen aan te bieden, het best geschikt voor individuele patiënten.
Dr. Jenkinson, die een van de oorspronkelijke voorstanders was van Obesitas De Grote Waarheid, merkt op dat verschillende behandelingen zich zeer snel ontwikkelen en dat mensen niet bang moeten zijn om de opties te verkennen. Professor Prager benadrukte ook dat bariatrische chirurgie zeer veilig is en dat mensen het ziekenhuis meestal binnen 24 uur kunnen verlaten. Het hebben van verschillende behandelingsopties betekent dat we een gefaseerde aanpak van de ziekte kunnen hanteren, zei hij.
Bekijk het interview met Dr. Jenkinson
Interview met Dr. Jenkinson
Goedemorgen allemaal.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om de obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben een consultatief bariatrisch chirurg aan UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Dit gesprek wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae.
We proberen de bekendheid van obesitasbehandelingen te vergroten.
Dus Gerhard, zou jij jezelf eerst willen voorstellen aan het publiek. – Dank je, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben hoogleraar metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen.
En ik ben de gewezen voorzitter van IFSO World en de vorige voorzitter van het IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en uiteraard sterk betrokken bij dat vakgebied.
En het is mijn grote genoegen om vandaag hier met u te zijn en met Andrew, die een absolute expert is op dit gebied, de behandelingsmodaliteiten en opties te bespreken die we hebben om obesitas te behandelen. - Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling, of de behandeling werkt, en of ze echt calorieën moeten beperken, moeten diëten en naar de sportschool moeten gaan en dergelijke.
Naar mijn mening werken die dingen, die interventies, niet zo goed. Maar, weet je, onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventie, met name de nieuwe medicijnen en ook de nieuwe soorten chirurgie, evolueren echt.
Wat zijn uw gedachten over de huidige behandelingen en resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard?
Dank u wel.
Dit is, uiteraard, een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties in de behandeling van obesitas.
En dit levert ons, natuurlijk, steeds meer mogelijkheden op.
Ik denk dat de langste data die we nu hebben van OMM's, medicijnen voor obesitasmanagement, tot vier jaar is.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen aanbieden, verschillende behandelingsopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Het zit in mijn hoofd, meer vergelijkbaar met kanker.
Dus met verschillende behandelingsopties hebben we een gefaseerde aanpak van de ziekte, wat betekent dat u kunt beginnen met iets als diëten of het veranderen van uw eetgedrag, sporten, en vervolgens kunt u opgeschaald worden naar medicijnen voor obesitasmanagement.
En natuurlijk is chirurgie niet voor iedereen de eerste behandelingsoptie, maar misschien wel voor patiënten met extremere vormen van obesitas, zoals obesitas stadium vier, stadium vijf.
Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals u al zei, de mate van obesitas en of iemand lijdt aan andere stofwisselingsproblemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, die de cardiovasculaire risico's vergroten.
Dus ja, ik denk, weet je, voor iemand die echt lijdt, weet je, behoorlijk erg met een hoge body mass index, en misschien diabetes, wat voor operaties zijn effectief, en wat is hun veiligheidsprofiel?.
Over het algemeen is chirurgie extreem, is bariatrische chirurgie extreem veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Dus mensen hoeven echt niet bang te zijn.
Als chirurgen enhanced recovery-protocollen toepassen, staat de patiënt binnen 60 minuten na de operatie op en kan het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Dus chirurgie is extreem veilig.
Wat zijn de best bestudeerde soorten chirurgie?
Het betreft duidelijk sleeve-gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door one anastomosis gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit beschikbaar, de SADIS, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral bij patiënten met een zeer hoge BMI.
Maar wij hebben duidelijk de beste gegevens over de lange termijn voor de Roux-en-Y gastric bypass.
Ja, en ik denk dat voor de kijkers die misschien niet bekend zijn met de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, dat het allemaal sleutelgatoperaties zijn.
Dus kleine snedes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder narcose.
U verblijft één nacht in het ziekenhuis, sommige afdelingen sturen mensen zelfs naar een soort lokaal hotel of zoiets.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je eigenlijk geen week vrij te nemen.
Als je thuiswerkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Dus herstel is geweldig.
En om dat in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat mijn patiënten gemiddeld rond de, weet je wel, 120, 130 kilogram wegen, en ik weet zeker dat je dat met me eens bent, deze mensen zullen binnen een jaar na de operatie afvallen en hun gewicht weer instellen op ongeveer 75 kilogram.
En het is niet zo dat je je voelt zoals wanneer je bijvoorbeeld bent afgevallen door te diëten, waarbij je constant trek hebt, het voelt heel natuurlijk voor de patiënt, ze zijn een ander persoon en de strijd is verdwenen.
Er is veel vooroordelen tegen obesitas en het wordt niet echt erkend als een ziekte, maar ik denk dat er recentelijk interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in The Lancet, Gerhard, kun je daar iets meer over vertellen?
Ja, de Lancetcommissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen preklinische obesitas, waarbij er geen schade of nadelen zijn van de overmatige vetophoping, en klinische obesitas, die duidelijk stelt dat het een ziekte is, wat betekent dat er enige nadelen zijn van die overmatige vetophoping.
Dit kan natuurlijk zijn zoals diabetes, gewrichtsproblemen, ook psychische problemen of kortademigheid bij inspanning.
Dus het hangt erg af van het individu.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas te erkennen als een ziekte en steeds meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmodaliteiten moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties.
Ja, ik ben het ermee eens.
Dit is het cruciale punt, weet je, dat overheden en zelfs artsen moeten erkennen, want we weten dat we op de medische opleiding zelfs nu nog niet goed worden onderwezen over obesitas, om te erkennen dat obesitas een stofwisselingsziekte is die wordt veroorzaakt door dieet- en levensstijlmaatregelen, en niet door de hebzucht of luiheid van een bepaalde bevolkingsgroep.
En ik denk dat er een groter begrip is dat het de metabole effecten van bewerkt en suikerrijk voedsel en snacken zijn, het zijn de effecten die dat heeft op het blokkeren van onze natuurlijke gewichtsregulatiepaden die leiden tot de ziekte obesitas.
En we weten dat sommigen dat kunnen, weet je, en het is erg heterogeen, mensen zijn erg verschillend.
Sommige mensen kunnen de hele tijd rotzooi eten en, weet je, in bed blijven liggen en niet aankomen.
Maar anderen kunnen dat niet, weet je, het is nogal familiair.
En ik denk dat deze erkenning ervan als een stofwisselingsziekte, en een ziekte net als kanker, zeer gunstig is, of dat nu mainstream denkwijzen zal bereiken of niet, is een ander gesprek.
Nu zijn de pers en de media uiteraard erg erg geïnteresseerd in de nieuwe afslankmedicijnen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg geïnteresseerd in zijn, sommige mensen verdragen ze erg goed, anderen niet. Mensen maken zich zorgen over de bijwerkingen en de risico's van deze procedures.
Wat zijn uw ervaringen daarmee, Gerhard?
Nummer één, de beschikbaarheid is niet geheel gegeven.
Sommige van de medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze zijn nog steeds erg duur, dus niet iedereen kan het betalen en ons openbare gezondheidszorgsysteem dekt het momenteel niet.
Bovendien, als je naar echte gegevens kijkt, maar eerst moet gezegd worden dat deze nieuwe medicijnen onder studieverhoudingen behoorlijk goed werken, maar als je naar echte gegevens kijkt, stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan uiteraard verschillende oorzaken hebben. En je noemde al bijwerkingen.
Veel patiënten zijn nogal verstopt en vinden dat je daar natuurlijk iets aan moet doen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de mogelijkheid van kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens dat deze medicijnen erg veilig zijn.
De vraag is natuurlijk, hoe lang werken ze?
En u moet ze levenslang innemen.
Wanneer je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is wanneer je flink wat gewicht verliest, je spiermassa, magere lichaamsmassa, verliest of dreigt te verliezen.
Het is hetzelfde als je een operatie hebt.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten te nemen, te sporten en om te denken dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken echt moeten aanmoedigen om ook een hogere eiwitinname te hebben om het verlies van spiermassa te minimaliseren. – En dan denk ik dat een grote studie uit Amerika aantoonde dat binnen een jaar na het stoppen met de medicijnen, mensen minstens tweederde van het gewicht zouden aankomen.
Nou, ik denk, weet je, als je naar twee jaar kijkt, zullen mensen zwaarder zijn dan voor de medicatie.
Het andere dat een beetje zorgwekkend is, is dat wanneer je weer aankomt, je dat vaak centraal doet, wat veel visceraal vet is, dat gevaarlijke vet dat, zoals we allemaal weten, diabetes en dergelijke veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is uw ervaring, sommige mensen, weet u, na bepaalde soorten bariatrische chirurgie kunnen weer aankomen.
En ik denk dat ze goeie agenten zijn, toch, voor die mensen? – Ja, we hadden een IFSO World Consensus Conference met de opinion leaders en onderzoekers en experts van de internisten-kant in het veld.
En daar kwamen we met een duidelijke aanbeveling uit.
Wanneer u een terugkerende gewichtstoename heeft, wat natuurlijk waarschijnlijker is na een sleeve gastrectomie dan na een gastric bypass, en dit bij de eerste poging, dan moet u de nieuwe OMM's gebruiken.
En de studies die we nu hebben, laten zien dat je twee derde van het teruggewonnen gewicht kunt verliezen met de nieuwe OMM's.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen opnieuw onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, vergroten.
Zeker waar. – Ja, ik bedoel, ik denk dat de medicatie, ze werken zeker voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jarenlang op zullen zitten.
Je zou er waarschijnlijk aan mee moeten doen met het oog op het gebruik ervan om te helpen met een soort gewicht reset en een gewoonte reset.
Weet je, veel mensen kunnen hun gewoontes niet veranderen omdat, weet je, de eetlust en ingesleten gedragingen, heel moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt dat je eetlust gewoon wegneemt en in je hersenen uitzet, dan is het bijvoorbeeld veel makkelijker om te stoppen met gedachteloos eten in de avond, waar veel mensen moeite mee hebben om te stoppen.
Dus ik denk dat het de slimme manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt dit, dus hoe ze op de slimme manier te gebruiken.
En ik denk dat dat steeds meer de manier zal zijn waarop we worden aangemoedigd om ze te gebruiken. – Met metabole chirurgie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadiging, hongerfactoren, zoals je weet.
En het interessante is dat deze medicijnen minstens zo goed werken als zonder operatie na de operatie.
Dus het lijkt niet veel invloed te hebben, als je een operatie hebt gehad, hoe deze medicijnen werken.
En ik denk dat dit een andere zeer interessante bevinding is die we momenteel nog niet volledig begrijpen. – Ja, ja, precies.
Ik denk dat we waarschijnlijk de tijd opraken, Gerhard.
Het is altijd een heel prettig genoegen om u te zien.
U heeft geweldig werk geleverd voor IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrip van obesitas.
Zijn er nog slotwoorden die u wilt meegeven aan mensen die hiermee kampen of leven voor Wereld Obesitas Dag?.
Ik denk dat we in 2025 meer behandelingsopties voor deze ziekte hebben dan ooit tevoren.
En mensen moeten echt op zoek gaan naar deze hulp, naar deze behandeling.
Het platform ECPO biedt uiteraard prachtige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen.
En ik moedig mensen die lijden aan obesitas aan om behandeling te zoeken.
En ik denk dat u fantastisch werk doet met uw boek, met uw inhoud op sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het dit jaar Venetië is, toch?
Venetië, het is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Dus ik ben erg enthousiast en ik kijk ernaar uit om je daar te zien.
Goed.
Een fijne dag gewenst.
Dank u wel.
Jij ook.
Tot ziens.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om de obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben een consultatief bariatrisch chirurg aan UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Dit gesprek wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae.
We proberen de bekendheid van obesitasbehandelingen te vergroten.
Dus Gerhard, zou jij jezelf eerst willen voorstellen aan het publiek. – Dank je, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben hoogleraar metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen.
En ik ben de gewezen voorzitter van IFSO World en de vorige voorzitter van het IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en uiteraard sterk betrokken bij dat vakgebied.
En het is mijn grote genoegen om vandaag hier met u te zijn en met Andrew, die een absolute expert is op dit gebied, de behandelingsmodaliteiten en opties te bespreken die we hebben om obesitas te behandelen. - Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling, of de behandeling werkt, en of ze echt calorieën moeten beperken, moeten diëten en naar de sportschool moeten gaan en dergelijke.
Naar mijn mening werken die dingen, die interventies, niet zo goed. Maar, weet je, onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventie, met name de nieuwe medicijnen en ook de nieuwe soorten chirurgie, evolueren echt.
Wat zijn uw gedachten over de huidige behandelingen en resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard?
Dank u wel.
Dit is, uiteraard, een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties in de behandeling van obesitas.
En dit levert ons, natuurlijk, steeds meer mogelijkheden op.
Ik denk dat de langste data die we nu hebben van OMM's, medicijnen voor obesitasmanagement, tot vier jaar is.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen aanbieden, verschillende behandelingsopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Het zit in mijn hoofd, meer vergelijkbaar met kanker.
Dus met verschillende behandelingsopties hebben we een gefaseerde aanpak van de ziekte, wat betekent dat u kunt beginnen met iets als diëten of het veranderen van uw eetgedrag, sporten, en vervolgens kunt u opgeschaald worden naar medicijnen voor obesitasmanagement.
En natuurlijk is chirurgie niet voor iedereen de eerste behandelingsoptie, maar misschien wel voor patiënten met extremere vormen van obesitas, zoals obesitas stadium vier, stadium vijf.
Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals u al zei, de mate van obesitas en of iemand lijdt aan andere stofwisselingsproblemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, die de cardiovasculaire risico's vergroten.
Dus ja, ik denk, weet je, voor iemand die echt lijdt, weet je, behoorlijk erg met een hoge body mass index, en misschien diabetes, wat voor operaties zijn effectief, en wat is hun veiligheidsprofiel?.
Over het algemeen is chirurgie extreem, is bariatrische chirurgie extreem veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Dus mensen hoeven echt niet bang te zijn.
Als chirurgen enhanced recovery-protocollen toepassen, staat de patiënt binnen 60 minuten na de operatie op en kan het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Dus chirurgie is extreem veilig.
Wat zijn de best bestudeerde soorten chirurgie?
Het betreft duidelijk sleeve-gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door one anastomosis gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit beschikbaar, de SADIS, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral bij patiënten met een zeer hoge BMI.
Maar wij hebben duidelijk de beste gegevens over de lange termijn voor de Roux-en-Y gastric bypass.
Ja, en ik denk dat voor de kijkers die misschien niet bekend zijn met de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, dat het allemaal sleutelgatoperaties zijn.
Dus kleine snedes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder narcose.
U verblijft één nacht in het ziekenhuis, sommige afdelingen sturen mensen zelfs naar een soort lokaal hotel of zoiets.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je eigenlijk geen week vrij te nemen.
Als je thuiswerkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Dus herstel is geweldig.
En om dat in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat mijn patiënten gemiddeld rond de, weet je wel, 120, 130 kilogram wegen, en ik weet zeker dat je dat met me eens bent, deze mensen zullen binnen een jaar na de operatie afvallen en hun gewicht weer instellen op ongeveer 75 kilogram.
En het is niet zo dat je je voelt zoals wanneer je bijvoorbeeld bent afgevallen door te diëten, waarbij je constant trek hebt, het voelt heel natuurlijk voor de patiënt, ze zijn een ander persoon en de strijd is verdwenen.
Er is veel vooroordelen tegen obesitas en het wordt niet echt erkend als een ziekte, maar ik denk dat er recentelijk interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in The Lancet, Gerhard, kun je daar iets meer over vertellen?
Ja, de Lancetcommissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen preklinische obesitas, waarbij er geen schade of nadelen zijn van de overmatige vetophoping, en klinische obesitas, die duidelijk stelt dat het een ziekte is, wat betekent dat er enige nadelen zijn van die overmatige vetophoping.
Dit kan natuurlijk zijn zoals diabetes, gewrichtsproblemen, ook psychische problemen of kortademigheid bij inspanning.
Dus het hangt erg af van het individu.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas te erkennen als een ziekte en steeds meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmodaliteiten moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties.
Ja, ik ben het ermee eens.
Dit is het cruciale punt, weet je, dat overheden en zelfs artsen moeten erkennen, want we weten dat we op de medische opleiding zelfs nu nog niet goed worden onderwezen over obesitas, om te erkennen dat obesitas een stofwisselingsziekte is die wordt veroorzaakt door dieet- en levensstijlmaatregelen, en niet door de hebzucht of luiheid van een bepaalde bevolkingsgroep.
En ik denk dat er een groter begrip is dat het de metabole effecten van bewerkt en suikerrijk voedsel en snacken zijn, het zijn de effecten die dat heeft op het blokkeren van onze natuurlijke gewichtsregulatiepaden die leiden tot de ziekte obesitas.
En we weten dat sommigen dat kunnen, weet je, en het is erg heterogeen, mensen zijn erg verschillend.
Sommige mensen kunnen de hele tijd rotzooi eten en, weet je, in bed blijven liggen en niet aankomen.
Maar anderen kunnen dat niet, weet je, het is nogal familiair.
En ik denk dat deze erkenning ervan als een stofwisselingsziekte, en een ziekte net als kanker, zeer gunstig is, of dat nu mainstream denkwijzen zal bereiken of niet, is een ander gesprek.
Nu zijn de pers en de media uiteraard erg erg geïnteresseerd in de nieuwe afslankmedicijnen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg geïnteresseerd in zijn, sommige mensen verdragen ze erg goed, anderen niet. Mensen maken zich zorgen over de bijwerkingen en de risico's van deze procedures.
Wat zijn uw ervaringen daarmee, Gerhard?
Nummer één, de beschikbaarheid is niet geheel gegeven.
Sommige van de medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze zijn nog steeds erg duur, dus niet iedereen kan het betalen en ons openbare gezondheidszorgsysteem dekt het momenteel niet.
Bovendien, als je naar echte gegevens kijkt, maar eerst moet gezegd worden dat deze nieuwe medicijnen onder studieverhoudingen behoorlijk goed werken, maar als je naar echte gegevens kijkt, stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan uiteraard verschillende oorzaken hebben. En je noemde al bijwerkingen.
Veel patiënten zijn nogal verstopt en vinden dat je daar natuurlijk iets aan moet doen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de mogelijkheid van kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens dat deze medicijnen erg veilig zijn.
De vraag is natuurlijk, hoe lang werken ze?
En u moet ze levenslang innemen.
Wanneer je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is wanneer je flink wat gewicht verliest, je spiermassa, magere lichaamsmassa, verliest of dreigt te verliezen.
Het is hetzelfde als je een operatie hebt.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten te nemen, te sporten en om te denken dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken echt moeten aanmoedigen om ook een hogere eiwitinname te hebben om het verlies van spiermassa te minimaliseren. – En dan denk ik dat een grote studie uit Amerika aantoonde dat binnen een jaar na het stoppen met de medicijnen, mensen minstens tweederde van het gewicht zouden aankomen.
Nou, ik denk, weet je, als je naar twee jaar kijkt, zullen mensen zwaarder zijn dan voor de medicatie.
Het andere dat een beetje zorgwekkend is, is dat wanneer je weer aankomt, je dat vaak centraal doet, wat veel visceraal vet is, dat gevaarlijke vet dat, zoals we allemaal weten, diabetes en dergelijke veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is uw ervaring, sommige mensen, weet u, na bepaalde soorten bariatrische chirurgie kunnen weer aankomen.
En ik denk dat ze goeie agenten zijn, toch, voor die mensen? – Ja, we hadden een IFSO World Consensus Conference met de opinion leaders en onderzoekers en experts van de internisten-kant in het veld.
En daar kwamen we met een duidelijke aanbeveling uit.
Wanneer u een terugkerende gewichtstoename heeft, wat natuurlijk waarschijnlijker is na een sleeve gastrectomie dan na een gastric bypass, en dit bij de eerste poging, dan moet u de nieuwe OMM's gebruiken.
En de studies die we nu hebben, laten zien dat je twee derde van het teruggewonnen gewicht kunt verliezen met de nieuwe OMM's.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen opnieuw onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, vergroten.
Zeker waar. – Ja, ik bedoel, ik denk dat de medicatie, ze werken zeker voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jarenlang op zullen zitten.
Je zou er waarschijnlijk aan mee moeten doen met het oog op het gebruik ervan om te helpen met een soort gewicht reset en een gewoonte reset.
Weet je, veel mensen kunnen hun gewoontes niet veranderen omdat, weet je, de eetlust en ingesleten gedragingen, heel moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt dat je eetlust gewoon wegneemt en in je hersenen uitzet, dan is het bijvoorbeeld veel makkelijker om te stoppen met gedachteloos eten in de avond, waar veel mensen moeite mee hebben om te stoppen.
Dus ik denk dat het de slimme manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt dit, dus hoe ze op de slimme manier te gebruiken.
En ik denk dat dat steeds meer de manier zal zijn waarop we worden aangemoedigd om ze te gebruiken. – Met metabole chirurgie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadiging, hongerfactoren, zoals je weet.
En het interessante is dat deze medicijnen minstens zo goed werken als zonder operatie na de operatie.
Dus het lijkt niet veel invloed te hebben, als je een operatie hebt gehad, hoe deze medicijnen werken.
En ik denk dat dit een andere zeer interessante bevinding is die we momenteel nog niet volledig begrijpen. – Ja, ja, precies.
Ik denk dat we waarschijnlijk de tijd opraken, Gerhard.
Het is altijd een heel prettig genoegen om u te zien.
U heeft geweldig werk geleverd voor IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrip van obesitas.
Zijn er nog slotwoorden die u wilt meegeven aan mensen die hiermee kampen of leven voor Wereld Obesitas Dag?.
Ik denk dat we in 2025 meer behandelingsopties voor deze ziekte hebben dan ooit tevoren.
En mensen moeten echt op zoek gaan naar deze hulp, naar deze behandeling.
Het platform ECPO biedt uiteraard prachtige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen.
En ik moedig mensen die lijden aan obesitas aan om behandeling te zoeken.
En ik denk dat u fantastisch werk doet met uw boek, met uw inhoud op sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het dit jaar Venetië is, toch?
Venetië, het is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Dus ik ben erg enthousiast en ik kijk ernaar uit om je daar te zien.
Goed.
Een fijne dag gewenst.
Dank u wel.
Jij ook.
Tot ziens.
Bekijk de volledige Patient Lounge aflevering
Patiëntenruimte aflevering
Hallo en welkom in de patiëntenlounge van de Wereld Obesitas Dag 2025.
Ik ben Vicky Mooney en ik zal uw gastheer zijn voor het komende uur.
En ik ben een patiënt met obesitas en andere chronische ziekten, maar ik ben ook de uitvoerend directeur van ECPO, dat eigenlijk het beste team ter wereld heeft, zou ik zeggen.
En een dikke hallo van iedereen die het op het moment ongelooflijk druk heeft vandaag, druk bezig in verschillende landen en verschillende organisaties en op verschillende evenementen voor Wereld Obesitas Dag.
Waarom is het eigenlijk zo belangrijk dat we zo druk zijn?
En waarom is het belangrijk dat u dit volgende uur bij ons blijft en onze patiëntenlounge in de gaten houdt?
Nou, we moeten het bewustzijn rond obesitas als chronische ziekte vergroten.
En we moeten de dringende actie in heel Europa hiervoor aanwakkeren.
We moeten die geweldige stemmen van patiëntadvocaten uit de obesitasgemeenschap, de gemeenschap van mantelzorgers en de gemeenschap van NCD, non-communicabele ziekten, mobiliseren en versterken.
We moeten ze in heel Europa promoten.
We moeten hen hun stem, hun tijd, hun platform geven.
We moeten ook aandringen op krachtige beleidsmaatregelen.
En als ik zeg robuust, bedoel ik dat we als patiënten actie willen ondernemen.
We willen niet, ja, obesitas is een chronische ziekte.
Daar is ons fantastische kleine bordje.
We willen het zien, zoals Suzy zou zeggen, uitgevoerd in het zorgsysteem.
We willen dat de wachtlijsten omlaag gaan.
We willen de behandeling die daadwerkelijk is ingevoerd zien, de beheerplannen.
We willen meer obesitasbehandelcentra in heel Europa zien.
We willen zien dat de wachttijden worden verkort.
We willen een vergoeding zien.
We willen dat allemaal zien.
We vragen misschien veel, maar we verdienen het wel.
We willen natuurlijk ook gewichtsdiscriminatie, stigma en vooringenomenheid uitroeien, wat helaas nog steeds heel prominent aanwezig is in dit moderne tijdperk in ons beleid, onze gezondheidszorgsystemen, binnen families en gemeenschappen, en helaas nog steeds acceptabel is als een verhaal binnen de samenleving.
Dus echt en waar, je hoeft me het komende uur niet te luisteren.
Je zult blij zijn te horen, want wat we nu hebben komt op je scherm.
En u zult zien dat we ons richten op het veranderen van systemen en gezondere levens door obesitas samen aan te pakken, volgens de World Obesity Federation.
Oké, hoe gaan we dat doen?
We hebben een aantal segmenten.
Ik ben er erg enthousiast over omdat we het belang van het boek voor onderwijs en bewustwording over obesitas als ziekte hebben, wat “Mama, wat is obesitas?” is.”
En bij ons zullen zijn moeder en patiënt Bernadette uit Ierland, maar we hebben ook Ruth, een van onze fantastische zorgverleners en ook een patiënt uit IJsland.
We luisteren naar een van de auteurs van het boek, Martha, die 18 jaar oud is uit Portugal, en ze deelt enkele van haar gedachten met Constantine, die onze jeugdleider in Bulgarije is en ook patiënt.
Dus krijgen we inzicht in die jongere generatie en wat hun gedachten en ervaringen zijn.
Ik ben 47.
Mijn ervaringen zijn heel anders dan die van Marta op 18-jarige leeftijd, of toch niet?
Zodat we daar dieper op in kunnen gaan.
En dan gaan we verder met beleidswijziging.
Nu, Brussel vorig jaar, en het parlement en de commissie, toen het ging om de Dag van de Graaf van Beesley, was het heel stil.
Heel.
Het is hier doodstil.
Dus wat we vandaag doen is heel, heel anders.
En ik geef u een inkijkje in het evenement dat later vandaag plaatsvindt, dat georganiseerd wordt door de Europarlementariërs Castillo en Iazzo, en waaraan de patiëntengemeenschap deelneemt, waar een aantal van mijzelf en mijn collega's zich nu bevinden.
En het is erg, erg spannend voor ons om deze stap te zetten op dit platform en onze stem te laten horen.
En waarom is dat eigenlijk belangrijk?
Wel, ik denk dat het geweldige aan dit is dat je straks zult horen van Jamie uit Nederland, die ongeveer 30 jaar oud is, en Sven uit IJsland, die 18 jaar oud is, over hun ervaringen met obesitas.
En dat zal benadrukken wat die beleidswijziging werkelijk kan betekenen voor die generaties in de toekomst en wat die behandeling werkelijk kan doen. en dat zult u zelf zien in hun opname.
Wat hebben we nog meer nodig?
We moeten het over de behandeling hebben.
Hoe praten we over behandelingen?
Nou, hallo, we hebben enkele van de beste sprekers uit de chirurgische gemeenschap, uit de IAASO-gemeenschap en natuurlijk patiënten, die vertellen over de verschillende beschikbare behandelingen voor obesitas.
Nu hebben we Dr.
Gerhard, ik noem hem Gerhard, maar officieel zal ik zeggen Dr.
Gerhard Prager, en hij wordt geïnterviewd door Dr.
Andrew Jenkinson, die de leiding heeft over “Obesity, The Big Truth”, heeft een aantal boeken geschreven, beide binnen de chirurgische gemeenschap, en ze zullen daar een gesprek over hebben.
Maar dan hebben we Susie Burney, die mijn rechterhand is bij ECPO.
En Susie had inderdaad een heel bijzondere conversatie met Jason Halford over farmacotherapie, wat momenteel een hot topic is, toch?
Iedereen heeft het over afslankmedicijnen, zoals ze ze noemen, of skinny jabs, zoals ze zijn gedoopt.
Hier bij ECPO noemen we ze medicijnen voor obesitasmanagement, omdat het niet alleen om het gewicht gaat, maar om alles wat bij obesitas komt kijken.
Dus Susie heeft een geweldig gesprek gaande met Jason daarover, en om het af te ronden en ervoor te zorgen dat we inclusief zijn voor alle behandelingen en het management van obesitas, deelt Ken Clare ook zijn gedachten.
En dan gaan we verder met hoe we vandaag de bekendheid en educatie bevorderen.
Wat gebeurt er in Europa?
Dus u krijgt inzichten uit diverse landen in Europa waar zij gedurende enkele seconden delen wat er gaande is, of het nu de lancering van het boek “Mam, wat is obesitas?” betreft.”
in het IJslands, of het nu gaat om het vergroten van het bewustzijn voor NCD's in Slowakije of Roemenië, of het nu gaat om evenementen ter plaatse in Duitsland, wat er in Portugal gebeurt, wat er in Frankrijk plaatsvindt, wat doen collega's uit de Scandinavische landen?
Dus je zult dat allemaal zien en we zullen uiteraard ook van enkele van de presidenten horen om ons een beetje een boost te geven voor Royal OBC Day, want het is een ongelooflijk drukke dag.
Om contact op te nemen, vragen we je nu de hashtags te gebruiken die nu op je scherm verschijnen.
Ik ga ze niet noemen, want dan zou ik ze waarschijnlijk verkeerd noemen, want het zijn er drie.
Maar het is echt belangrijk dat je die hashtags daadwerkelijk gebruikt, zodat het team je opmerkingen kan oppikken, ze opnieuw kan delen, de activiteiten die je doet, die ook kan herdelen, laten we echt en waarachtig samenkomen en vandaag verandering teweegbrengen.
Maak indruk, maak een statement, oké?
Dus je kunt dat doen op alle sociale mediaplatforms.
Als je dit terug wilt kijken, kan dat natuurlijk, het zal beschikbaar zijn op onze websites en onze social media kanalen aangezien we het opnemen natuurlijk.
En u kunt ons ook vergezellen in het bedanken van hen die eCPO steunen als partners.
En u kunt al onze partners op het scherm daar zien.
Zonder hen zouden we deze producties eigenlijk niet kunnen doen.
We zouden ons team hier in Brussel en onze activiteiten in heel Europa niet kunnen ondersteunen.
Dus daarom, daarom, daarom, sluit u zich alstublieft bij ons aan om hen te bedanken.
Oké, laten we beginnen.
Allereerst hebben we het, zoals ik al zei, over het boek “Mama, wat is obesitas?”.”
En dit is behoorlijk persoonlijk voor mij, want in het boek heette het jonge meisje Mia, en dat was vernoemd naar mijn dochter Mia, mijn jonge dochter Mia, die dit jaar 18 wordt.
Laten we dus luisteren naar wat Bernadette en Ruth te delen en te bespreken hadden toen Ierland en IJsland een boek, "Mama, wat is obesitas", lanceerden in hun moedertalen.
Hallo Bernadette, hoe gaat het met je?
Het gaat goed met me, Ruth.
Hoe gaat het?
Het gaat goed met mij.
Dank u wel.
Ik wilde je iets vragen over het boek, Mam, Wat is obesitas?
Ja, we hebben gisteravond gelanceerd.
We hebben het boek officieel gelanceerd in het Engels voor Ierland, maar ook in het Iers, wat geweldig is omdat het plaatsen in Ierland kan bereiken waar niet alle Engelse boeken zouden komen.
Maar het belang hiervan is het feit dat het ouders, het het kinderen leert waarmee ze leven.
Dat denk ik ook.
En ook om de dialoog te openen over obesitas als chronische ziekte en voor zorgprofessionals om iets te hebben waarmee ze, weet je, het gesprek kunnen aangaan.
En ook voor ouders om met hun kinderen te praten, dat het niet hun schuld is.
Het is niets waar ze zich voor hoeven te schamen.
Maar het is een ziekte die behandeld kan worden en behandeld moet worden.
Dus ik denk dat het echt belangrijk is om het in ons, in het IJslands te hebben, weet je, want veel mensen lezen en spreken wel Engels, maar het is niet onze moedertaal, dus ik denk dat het echt belangrijk is dat ook kinderen het boek kunnen lezen, maar ook met hun, weet je, ouders en zorgverleners, dus ik denk dat het, weet je, goed is voor schoolverpleegkundigen en, weet je, huisartsen en iedereen om een boek te hebben.
Ik heb geluk dat ik een huisarts heb die erg begripvol is en die altijd informatie bij me zoekt, zoals folders die we zouden maken, tijdschriften die we maken.
Dus dit boek zal zo goed voor hem zijn, maar ook voor de rest van de artsen in de praktijk die misschien niet zo begripvol zijn als hij.
En daarom, zoals ik al zei, is het bij de lancering zo belangrijk dat we belanghebbenden van alle kanten hebben, de gezondheidsprofessionals, degenen die obesitas begrijpen, weet u, en degenen die dat begrip ontwikkelen, die nu leren vanwege de wetenschap die we nu kennen.
En daarmee komen we terug bij het boek.
Ik bedoel, vanzelfsprekend is het boek gericht op jonge kinderen.
Dus het is niet wetenschappelijk, maar zonder wetenschappelijk te zijn, brengt het wel over wat dit kind kan meemaken, weet je, en waarom ze niet zo behandeld mogen worden op school, waarom ze niet gestigmatiseerd mogen worden vanwege de vorm van hun lichaam.
Ik denk dat dit boek echt goed is om een gesprek op gang te brengen, zoals ik al eerder zei, en ik had dit boek geweldig gevonden toen ik een kind was.
Ruth, ik ben het met je eens.
Hetzelfde, net als toen ik een kind was, het was mijn schuld.
Het was de schuld van mijn moeder.
Het was, weet je, dus de link was er en met zo'n boek maakt het het denk ik zo veel makkelijker voor iedereen om te beseffen dat ze met iets leven, zoals ze met astma leven, zoals ze met psoriasis leven, weet je, dat het een medisch probleem is dat medische behandeling nodig heeft.
En een chronische ziekte.
De ziekte is niets wat ze zijn.
Ze zijn eerst persoon.
Het is iets dat ze hebben, niet iets dat ze zijn.
Absoluut.
Daarom is de taal ook zo belangrijk.
En vooral als je met een kind praat, als je ze op jonge leeftijd de juiste taal kunt bijbrengen over een ziekte waarmee ze leven, maakt het het gemakkelijker om later niet te accepteren dat ze gestigmatiseerd worden, zelfs in de gezondheidszorg.
Als ze begrijpen wat ze hebben, dan verbetert het soort van, hopelijk, hoe mensen met hen omgaan.
Ja, ik denk dat het kan helpen, weet je, om stigma en vooroordelen te verminderen en meer mensen kunnen leren wat obesitas is, dat het een ziekte is.
Ja, daar ben ik het mee eens.
Er is nog steeds zoveel in de media waar mensen de verkeerde dingen geloven over deze ziekte omdat we de verkeerde dingen leren en heel vaak door, ik weet het niet, gezondheid en fitness omdat, weet je, het een financieel probleem is.
Terwijl obesitas anders is en obesitas een werkelijke ziekte is.
En ik denk dat we daar moeten verbeteren hoe de media deze kwesties zouden aanpakken, zelfs tot de beelden die ze zouden gebruiken, zoals een foto van een kind in een slechtzittende outfit.
Het is zo triest om te zien dat in deze tijd, wanneer dat kind geen keuze heeft, waarmee het leeft.
En daarom, zoals ik al zei, is dit boek, nogmaals, zo belangrijk.
En om het in scholen te krijgen, om het in zorginstellingen te krijgen.
Dit gaat niet alleen over de lancering van het boek, Us, Last Night, You, Today.
Oké.
Nee.
Ja.
Het gaat niet alleen om lanceren en het dan laten gebeuren.
Dit gaat erom dat we het voortzetten, zodat mensen ervan leren.
En we kunnen het gesprek openen.
Precies en hoe meer mensen erover praten, hoe minder gestigmatiseerd het wordt.
En zeker als we er allemaal bepaalde bewoordingen omheen gebruiken, dan wordt het denk ik een gewoonte voor andere mensen als ze dat horen of lezen.
En we weten dat er ouders zijn die misschien niet op ons lijken, die als kind misschien niet met obesitas hebben geleefd of die dat tot op de dag van vandaag niet hebben.
En ze moeten ook begrijpen wat hun kind is.
Ja.
Liever, opnieuw, dan te denken dat het de schuld van hun kind is of dat het hun schuld is.
Ja, als ouders.
Ja.
En ik denk dat het boek die ouder ertoe zou kunnen aanzetten om ook hun kind medische hulp te laten zoeken.
Ja.
Dus, ik kijk ernaar uit om te zien welk boek en dat iedereen het leest.
Veel mensen?
Ik weet zeker dat je lancering net zo goed zal gaan als de onze gisteravond.
Het was een prachtige avond voor iedereen.
Dus, heel veel succes met je lancering.
Dank u wel.
En fijn om van je te horen.
Nou, een enorme dankjewel aan Bernadette en Ruth voor hun inzichten, hun gesprek.
Ik was gisteravond zelf bij de lancering van het Ierse boek, en ik kan je nu vertellen dat de leiding van de HSE, Dawn Lauscha, de staatssecretaris van Volksgezondheid, de ASOI-gemeenschap, de patiëntengemeenschap, al deze vitale en belangrijke mensen in de gemeenschap die we nodig hebben, Dr.
Stuart Flint, Het was buitengewoon om te zien hoeveel mensen er op kwamen dagen om de boekenlancering in Ierland te steunen.
Dus aan collega's in Reykjavik en op IJsland, Solveig, die onze voormalige president was, wens ik jullie allemaal het allerbeste.
Ruth, heel erg bedankt, en veel succes met je boeklancering, en ik hoop dat die net zo succesvol wordt als die van Ierland.
Dit boek zou hier niet zijn zonder Marta, die een van onze jongeren is, en een geweldige pleitbezorger voor obesitas met haar eigen stem op slechts 18-jarige leeftijd.
Dus laten we luisteren naar Constantine en Marta en hun gesprek. – Jongens, dit is Constantine en naast mij is een van mijn gasten van de Voice of Youth podcast, Marta. – Hoi, ik ben Marta.
Ik ben 18 en ik ben hier om mijn ervaring te delen. – Over het delen van je ervaring met obesitas met anderen, hoe denk je dat obesitas je heeft beïnvloed en wanneer denk je dat het allemaal voor jou begon?
Ik ben me altijd wel bewust geweest van obesitas in mijn leven omdat ik al vrij jong omging met de Portugese Vereniging, APCOE, en mijn grootmoeder van moederskant er haar leven lang mee te maken had, dus ik was me er altijd van bewust wat het was, maar persoonlijk realiseerde ik me toen dat het ook iets was waar ik mee te maken had.
Het was ongeveer in groep 3, groep 4, ik weet het niet helemaal zeker.
Ik was vroeger behoorlijk actief en ik weet niet, een aantal vrienden begonnen me gewoon te vragen, zoals: “Oh, kun je zo snel rennen?
Kun jij dit doen?
Kun je dat?”
En ik dacht: “Ja, waarom vraag je me dat?”
En toen begon ik die twijfels gewoon bij me te dragen en begon ik te merken dat ik misschien een beetje anders was dan de rest en ja, toen begon ik dingen te associëren en toen realiseerde ik me voor het eerst dat er iets was waar ik ook mee te maken had.
Ja, ik heb gemerkt dat school een grote rol speelt omdat je het verschil merkt tussen jezelf en je vrienden, klasgenoten, enzovoort.
En dat was het voor mij ook eigenlijk.
Dus school was de tijd dat ik begon te merken dat ik anders was, maar het besef van “oh wacht, ik moet hier echt iets aan doen” kwam bij mij waarschijnlijk op de middelbare school, dus tijdens de tienerjaren.
Dus zoals we zelfrealisatie en de invloed van op jonge leeftijd naar school gaan en de verschillen zien bespraken, is dit naar mijn mening een zeer belangrijke rol voor de ouders.
Vanuit mijn persoonlijke ervaringen had ik altijd de steun van mijn ouders en zij pushten me altijd om beter te doen, om te sporten, om fysieke activiteiten te ondernemen, om beter te eten en om kansen voor mij te vinden om met dit mogelijke probleem om te gaan, omdat we destijds niet echt zeker waren of het een probleem zou zijn om met obesitas om te gaan.
Maar ik heb altijd de steun gehad, dus het is interessant hoe jij erover denkt. – Ik zal zeggen dat het een behoorlijk lastig onderwerp voor me is, omdat mijn familie me altijd steunde in de zin dat ze wilden dat ik beter werd en, weet je, beter zou eten, meer zou bewegen. Die steun heb ik altijd van hen gehad.
Maar er was ook veel gewichtsgerelateerd vooroordeel en stigma, weet je, het was erg geïnternaliseerd.
En dus was het een soort mix daarvan, weet je, alsof ze hun best deden, maar het ging gepaard met veel stigma en vooroordelen, die ik uiteindelijk ook een beetje heb geïnternaliseerd, wat niet echt hielp.
Maar over het algemeen waren ze erg ondersteunend, ze deden hun best.
Dat is logisch en ik heb het zelf ook gemerkt.
Ik reageer er niet veel op omdat ik het heb geaccepteerd.
Ik heb het geaccepteerd, je weet wel, ik dacht, je moet er gewoon mee omgaan.
Het is hun generatie, het is hun mening en hun manier van functioneren.
En ik denk dat we ervan af bewegen, wat goed is.
Nee, ja, ik heb het geaccepteerd en ik heb altijd ingezien dat het niet kwaadwillend was.
Ja, dat was zo, het kwam uit een goed hart, weet je, ze deden hun best.
Ze waren rechtvaardig, ze wisten eigenlijk niet hoe ze ermee om moesten gaan.
Precies.
Daarom zijn we hier om antwoorden en ondersteuning te bieden.
Dus Marta, hoe denk je dat obesitas je heeft beïnvloed?
Zoals je totale, je totale zelfbeeld, je totale idee van wie je werkelijk bent?
En denk je dat het je op de een of andere manier heeft gevormd?
Zeker.
Ja.
Ik ben altijd een erg onzeker persoon geweest omdat ik erg onzeker was over hoe ik eruitzag.
En dus ik was gewoon zoiets van, ik was zoiets van, ik wilde niet worden gezien, weet je, ik wilde niet dat mensen me opmerkten.
Ik werd erg angstig om opgemerkt te worden door andere mensen.
En ja, het is gewoon zo, ik was me erg bewust van hoe ik eruitzag, van hoe ik mezelf presenteerde, wat zich uiteindelijk ook op school openbaarde.
Ik deed geen presentaties voor de klas omdat dat betekende dat mensen naar me zouden kijken.
Dat wilde ik niet.
Tijdens gym had ik veel angst ervoor omdat ik de dingen niet alleen niet kon, maar ze ook niet leuk vond om te doen.
En mensen keken naar me en ik voelde me beoordeeld, wat waarschijnlijk niet zo erg was als ik dacht, maar ik voelde me echt beoordeeld.
En ik denk dat ik pas de laatste jaren eindelijk een beetje uit dat gedachtegoed ben gekomen. – Je denkt dat mensen zich meer aantrekken van dingen dan ze daadwerkelijk doen. – Ja, ja. – Op die manier. – Ja, het leidde er wel toe dat ik daardoor veel angst ontwikkelde voor alles.
Dus ja, hoe zit het met jou? – Dus voor mij grotendeels hetzelfde.
Eerlijk gezegd, het is obesitas dat je denkpatronen vormt, zelfs als je gelooft dat je ermee om bent gegaan.
Dus laten we zeggen dat je niet langer wordt beschouwd als levend met obesitas, of jezelf niet langer zo ervaart, en anderen je ook niet meer zo ervaren.
Maar de mentaliteit ervan blijft nog steeds bij je.
Dus de manier waarop je denkt, is al gevormd en kan niet meer veranderd worden.
En zoals u al zei, zal angst u volgen.
Op dit moment denk ik dat ik er volledig mee afgerekend heb.
Ik ben gegroeid uit de mentaliteit om me zorgen te maken over hoe anderen mij zien.
Ik heb…
Ik denk dat het eerlijk gezegd gewoon wat tijd nodig had om volwassen te worden.
En je begint je absoluut comfortabel te voelen in je eigen vel om jezelf te accepteren en dat zelfvertrouwen bouwt zich op en bouwt zich op en bouwt zich op en op een gegeven moment geef je er niet meer om.
Maar zelfs als het je niet meer kan schelen, blijven bepaalde gewoonten die je vroeger had, hardnekkig bestaan.
Dus je denkt er nog steeds over na om bijvoorbeeld voor anderen te eten.
En je schaamt je altijd als je dik bent om voor anderen te eten, omdat je weet dat iedereen met een beschuldigende vinger naar je zal wijzen en je zal uitlachen. – Het geeft me echt om, en ik heb het gevoel dat sommige van mijn vrienden er niet zoveel om geven als om kleding.
‘Want lange tijd kon ik niet echt dragen wat mijn vrienden droegen, of het op dezelfde manier dragen.
En ik denk er nog steeds veel aan.
Net als wanneer ik ga winkelen, denk ik nog steeds van, oh, die jeans vind ik echt leuk.
Misschien lukt het niet.
En ik heb zoiets van, nee, wacht, maar misschien nu wel.
Het is nog steeds iets dat me echt raakt, kleding. – Ja, kleding was een groot deel ervan.
Ik herinner me altijd dat ik opgroeide, bijvoorbeeld, er waren altijd wel wat trends op school, op de middelbare school, bijvoorbeeld, de manier, een bepaalde manier waarop mensen zich kleden, en het is gewoon wat er op dat moment trendy is.
En ik herinner me dat ik niet in die kleren paste.
Zoals mijn ouders bijvoorbeeld, die zouden ze voor me willen kopen, maar ik zou er niet in passen.
Ik kon nooit goede spijkerbroeken vinden.
Ik kon nooit leuke jasjes of zoiets vinden.
En het ging voor mij, bijvoorbeeld, bij het kopen van een broek, altijd over wat me zou passen.
En het ging er nooit om wat ik leuk zou vinden.
Dus een paar jaar later, toen ik zo'n 90 kilo kwijt was, en dat was toen ik begon met werken omdat ik mijn eigen geld verdiende, gaf ik zoveel geld uit aan kleding omdat ik voor het eerst in mijn leven overal in paste.
Dus ik begon te kiezen wat ik wel en niet wilde kopen.
Dat klinkt logisch.
Ja.
Nu ik op de universiteit zit, krijg ik maandelijks zakgeld.
Ik ga soms winkelen.
Ik keur goed.
Oké, dus wanneer we het hebben over leven met obesitas en de manier waarop we ermee omgaan, de manier waarop we onze antwoorden vinden, moeten we altijd praten over onze interacties met zorgverleners.
Dus hoe is uw mening over HPK's veranderd in de loop der jaren?
Is het veranderd en hoe zou u uw interacties met de artsen beoordelen?
Ik moet zeggen dat ik nooit veel medische hulp heb gehad, maar ik zocht het ook niet echt, want toen ik heel jong was, had ik mijn kinderarts en hij was een geweldige man, maar toen kreeg hij kanker en hij stierf, en zijn opvolger, daar had ik een paar afspraken mee, en weet je, ze namen mijn BMI en zo op, en het was altijd boven de ideale waarde, maar het enige antwoord dat mijn ouders kregen, want weet je, ze waren gewoon zo van “oh oké, dus misschien moeten we hier iets aan doen, wat kunnen we doen?”
en ze zeiden zoiets als: “oh, ze is echt jong, ze groeit er wel in, het komt goed, maak je geen zorgen, je maakt je te veel zorgen.”
En dus denk ik dat het hen ook een beetje ontmoedigde om medische hulp te zoeken, omdat het zoiets was van: ze doen niets, ik krijg geen antwoorden, ik probeer wel iets anders.
Ze gaven het soort van op, ik ga niet zeggen dat ze dokters opgaven, maar het was gewoon niet iets wat erg aanwezig was in mijn leven.
En ook aan de kant van mijn moeder hebben we drie verpleegkundigen, dus twee van haar broers en een van hun echtgenotes.
En ze zeiden ook tegen haar, zo van, niet, ze zeiden gewoon: “Oh, ik denk dat je je een beetje te veel zorgen maakt.".
Weet je, misschien, misschien legt dat, dat veel druk op de situatie.
Maak je er niet zo druk om, het komt wel goed met haar.”
Niet dat ik haar compleet wegwuif, maar probeer haar zorgen ook een beetje te verlichten.
Om haar te herverzekeren.
Ja, precies.
En dus heb ik eigenlijk nooit veel medische hulp gehad in die zin.
Ik ging ongeveer twee jaar naar een voedingsdeskundige en ze was een lieve, lieve vrouw.
Ze heeft me veel geholpen.
En al die jaren heb ik altijd psychologische hulp gehad.
Dus ik heb niet echt veel mening omdat ik niet veel ervaring had.
Endegene die ik had, was erg onbehulpzaam.
Oké, maar één ding dat ik hier interessant vind, is dat je zegt dat je nooit echt medische hulp hebt gezocht.
Gelooft u dat u of uw ouders er in de eerste plaats verantwoordelijk voor waren om ernaar te zoeken?
Dat denk ik ook.
Ik denk dat het waarschijnlijk had geholpen, maar ik ben er niet zeker van of de middelen in Portugal wel aanwezig waren om de hulp daadwerkelijk te krijgen.
Oké, dat is een heel ander probleem en onderwerp, maar het probleem hier in wat je zegt is naar mijn mening dat jij vindt dat jij verantwoordelijk was om hulp te zoeken of dat je ouders daarvoor verantwoordelijk waren. Ik denk dat een minderjarige, in dit geval de adolescent, nooit verantwoordelijk is om hulp te zoeken bij een zorgverlener. De verantwoordelijkheid, geloof ik, wordt gedeeld tussen je ouders en de zorgverleners.
Dus ik denk dat zij degene zijn die jou oplossingen moeten aanbevelen.
Zij zijn degene die jou op een, uiteraard de juiste manier, op een nette en niet-beschamende manier, uiteraard, moeten benaderen, maar jij bent daar nooit verantwoordelijk voor geweest.
En dit is het zelfverwijt waar we het altijd over hebben.
En je bent nog steeds niet uit die mentaliteit, wat gek is na al die tijd.
Het was nooit jouw schuld.
Het was nooit jouw verantwoordelijkheid.
En ja, het is naar mijn mening een gedeelde verantwoordelijkheid.
En in mijn persoonlijke reis werd ik ook nooit professioneel benaderd door een zorgverlener, door mijn huisarts of wie dan ook, in een professionele setting of op een professionele manier met advies of oplossingen.
Er werd me altijd verteld, oh, hij groeit er wel in.
Ach, hij heeft gewoon wat beweging nodig of zo.
Dat waren geen oplossingen.
Maar zoals u zegt, op dat moment in Bulgarije denk ik niet dat de mensen veel andere opties hadden.
Er waren geen oplossingen.
Er zijn nog steeds in veel gevallen, niet genoeg oplossingen voor de mensen.
Maar ja, we streven ernaar dat te veranderen en te streven naar beter.
Dus als we daarover praten, wat zou u dan graag willen zien veranderen?
Bijvoorbeeld, niet alleen in Portugal, maar op Europees niveau, laten we het zo bespreken.
Wat betreft programma's, wat betreft mogelijkheden, wat betreft oplossingen voor mensen die worstelen met dezelfde dingen als wij toen deden. – Nou, ik denk dat er meer beschikbare informatie zou moeten zijn.
Net als vanzelfsprekend, want als je naar de kinderarts gaat bijvoorbeeld, dan heb je meestal van die kleine folders buiten en daarop staan dan bijvoorbeeld verschillende onderwerpen, weet je, misschien soms diabetes, ik weet het niet, waterpokken, gewoon dingen waar kinderen mee te maken kunnen krijgen, weet je, en waar ouders die informatie voor nodig hebben. – Er is er nooit één voor obesitas. – Ik heb er nog nooit één gezien voor obesitas.
Dus ik denk dat meer beschikbaarheid van die informatie zou helpen en ook, weet je, het feit dat het een chronische ziekte is en weet je, het is gewoon niet ja, het is een chronische ziekte, het is niet zomaar een keuze, want ik heb het gevoel dat veel mensen nog steeds denken dat het een keuze is, het gaat gewoon om wat je eet, je dieet en alles, en ik denk ook dat die mentaliteitsverandering in de samenleving en bij artsen enorm zou helpen. Ja, daar ben ik het helemaal mee eens. Naar mijn mening, zeker, want in sommige landen wordt het duidelijk al erkend als een ziekte, maar je bent een stap voor, in Portugal, maar in de meeste landen wordt obesitas nog steeds niet erkend als een ziekte en zelfs als we een stap in de goede richting zouden willen zetten, is dit ons eerste doel en onze eerste absolute noodzaak waar we mee te maken hebben. Want je zegt dat mensen nog steeds geloven dat overgewicht en obesitas een keuze is. Hoe kan het een keuze zijn, als je jezelf die vraag stelt?
Niemand zou ooit kiezen om te leven met wat wij hebben moeten doorstaan, niemand zou die beslissing ooit in welke situatie dan ook nemen, niemand zal dat zichzelf aandoen.
Dus als niemand die keuze ooit gaat maken.
Hoe kunnen we nog steeds geloven dat het een keuze is?
Ja, maar iets dat ik ook denk, bijvoorbeeld, wanneer kinderen tekenen van obesitas beginnen te vertonen, hebben hun ouders niet de informatie, dus ze denken gewoon: “Oh, misschien is het wat we haar geven, zoals we het kind voeden.".
We moeten het dieet van het kind veranderen.
Ze moeten actiever worden en zo.”
En omdat ze niet weten dat het een chronische ziekte is en niet zomaar een keuze in levensstijl, omdat dat is wat de maatschappij ons heeft verteld, weten ze ook niet hoe ze, weet je, informatie kunnen vinden, enige vorm van hulp kunnen zoeken, dat soort dingen.
Ja, zeker.
Ik ben het er helemaal mee eens.
Het vinden van de juiste informatie is momenteel het grootste probleem omdat we bronnen hebben die niet worden geverifieerd.
We hebben wijdverbreide informatie op internet die feitelijk onjuist is, we hebben officiële onderzoekers die bewijzen dat het onjuist is, maar opnieuw gaat het om klikken, het gaat erom wat wordt gepusht en wat de meeste weergaven verzamelt.
En momenteel is de informatie die de meeste views verzamelt, niet de juiste informatie.
Maar we gaan opnieuw verhuizen, we zetten de juiste stappen en promoten de juiste studies, we promoten de juiste informatie.
En ik geloof dat ouders over een paar jaar meer toegang zullen hebben dan ooit tevoren.
En zij zouden onze belangrijkste focus moeten zijn van mensen die we moeten beïnvloeden en aan wie we moeten laten zien dat er meerdere factoren zijn in de problemen met het leven met obesitas bij hun kinderen.
En doorgaand op ons gesprek over het vinden van de juiste informatie en niet weten waar te zoeken of wat te doen, waar te beginnen.
Hier kunnen we zeker de website van eCPO, de Europese Coalitie voor Mensen met Obesitas, promoten.
Daar vindt u de broodnodige informatie.
Je vindt er ook de podcast die we maken en er zijn veel afleveringen waar jullie, de jongeren, advies geven over wat je nodig had, wat je graag anders had gezien en ja, er is ook gewoon algemene goede informatie te vinden op de Azos website.
Er zijn veel onafhankelijke studies die niet worden beïnvloed door grote bedrijven of door de belangen van anderen, en er zijn publicaties die de vele aspecten van obesitas delen en hoe je kunt helpen.
Misschien nog een laatste advies van jou aan iemand die zich momenteel in jouw situatie bevindt en die worstelt.
Nou, ik denk dat iedereen die ermee worstelt en moeite heeft met hoe ze dit zien, zal helpen en alles, weet je, het zal beter zijn, weet je, je zit nu in een donkere plek, het komt wel goed.
Geef niet op en weet je, het is niet zo diep, focus er niet zo op.
Er zijn andere dingen in het leven waar het beter is om je op te richten.
Ik denk het wel. – Zeker, laat een ziekte niet de persoon vormen die je daadwerkelijk bent. – Ja, ja, je hebt een hele persoonlijkheid, een hele mentaliteit, zoek gewoon andere dingen om je op te richten. – Zoek andere dingen om je op te richten en zorg er ook voor dat je je eigen oordeel vormt, dat je je eigen onderzoek doet, dat je de juiste mensen om je heen vindt en dat je weloverwogen beslissingen neemt.
Neem niet zomaar een beslissing voor je toekomst gebaseerd op iets dat je op internet hebt gelezen of iets dat je hebt gehoord.
Doe je eigen onderzoek en neem weloverwogen beslissingen en ja. – Ja. – Zorg goed voor jezelf. – Welkom terug en ik kan je nu al vertellen dat ik geen stem zou hebben gehad zoals die van Constantijn of Marta, vooral niet op Marta's leeftijd.
Dus een pluim voor hen beiden dat ze zulke geweldige voorvechters voor zichzelf en voor toekomstige generaties zijn.
En dank aan Marta voor het werk dat ze aan het boek heeft verricht.
En dat zag ik me uitrollen over Europa, wat best fantastisch is.
Nu praten we, we gaan verder en we praten over, nou, wat moeten we zien veranderen?
We hebben enige bekendheid met het boek.
We hebben enkele belangenbehartigingsinspanningen gaande, maar waar is de mogelijkheid om dit op een ander niveau te stimuleren?
En daar hebben we deze door een Europarlementariër georganiseerde bijeenkomst door Europarlementariër Castillo en Eazo vandaag in het parlement.
Dit evenement zal van zeer hoog niveau zijn.
U kunt daar de agenda zien, het is door de ME's gehost, en het zal zijn wat ik hoop dat een stap in de goede richting zal zijn voor ons allemaal.
We hopen dat we de nodige momentum zullen creëren, maar hoe ziet die behandeling en het management in de gezondheidszorg eruit?
Hoe beïnvloedt het patiënten daadwerkelijk?
En hier vind ik het echt belangrijk dat we later uiteraard feedback zullen geven over hoe het evenement is verlopen, maar dat u hoort en luistert naar het gesprek dat Jamie en Sven hadden.
Nu, Jamie komt uit Nederland.
Hij werkt daar met de NVOO-groep, hij is 30 jaar oud en een enorm en prachtig voorvechter van een persoon voor obesitas.
En hij had een geweldig gesprek met Sven in IJsland, die 18 jaar oud is en behandeld is voor obesitas en als tiener zeer succesvol was, wat zeer, zeer zeldzaam is.
Laten we dus eens luisteren hoe het gesprek verliep en laten we hopen dat we daar na dit beleidsevenement meer van zien. – Mijn naam is Jamie Wiefeltjes.
Ik ben 30 jaar oud en kom uit Nederland.
Ik zit in het bestuur van de Nederlandse Vereniging voor Mensen met Overgewicht en Obesitas.
Ik ben een patiënt of iemand die zelf obesitas heeft. – Mijn naam is Sveet en ik kom uit IJsland.
Ik ben 18 jaar oud. - Sinds ik een baby was, ben ik altijd zwaar geweest.
Toen ik vijf jaar oud was, zei mijn dokter dat ik obesitas had.
Dus dat is een label dat ik al mijn hele leven met me meedraag.
En op een manier die het ook moeilijk maakte, bijvoorbeeld voor een deel mijn moeder, ze maakte zich altijd echt zorgen over mijn gewicht.
Dus, eh, ze probeerde altijd een gezond gewicht te behouden, maar toen ik in de puberteit kwam, ehm, en ik meer mogelijkheden had, eh, ja, is het een beetje, eh, in de verkeerde richting gegaan, eh, waardoor ik veel aankwam.
Ik was, toen ik nog een kind was en op een bepaald niveau zat, altijd groter dan de rest.
Weet je, toen ik begon tot nu is het, weet je, iets meer dan twee jaar geleden.
En hoeveel gewicht ben je in die ongeveer twee jaar afgevallen?
Ik ben ongeveer 55 kilo kwijtgeraakt. 55 kilo.
Ja, dat is anders voor mij.
Toen ik jonger was, kreeg ik altijd veel negatieve opmerkingen van mensen om me heen en dat is me echt bijgebleven.
Dus zelfs nu, ik ben 30 nu en ik heb nog steeds het gevoel dat ik te veel ruimte inneem in een kamer.
Zoals wanneer ik uitga met vrienden en het is een drukke club of zoiets, dan voel ik me niet op mijn gemak.
Want dan zou ik het gevoel hebben dat ik te groot ben voor de ruimte, ook al is het niet waar, ik begin me comfortabeler te voelen, maar ja, ik ben er nog niet waar jij bent.
Weet je, ik gebruikte het pesten als motivatie om door te gaan.
Ik heb ze zojuist ongelijk bewezen.
Nou, dat heb je gedaan.
Wat zie je voor je toekomst?
Zo, want je gebruikt nu de medicatie, en hoe zie je dat voor je in de toekomst?
Ik weet met zekerheid dat als ik met die medicijnen zou stoppen, ik zou aankomen.
Maar net zoals obesitas een ziekte is, is voor mij afvallen en op een gezond gewicht blijven en al die dingen, een levenslange last, soort van.
Het is ook iets dat deel uitmaakt van mij, deel van wie ik ben.
Wat wil je doen met het verhaal dat je hebt en de dingen die je hebt meegemaakt als persoon?
Ik wil jongeren echt inspireren.
Ja, nou ja, voor mij is het een beetje hetzelfde.
Ik wil mensen helpen, laten voelen dat ze niet alleen zijn.
En dat hun strijd niet alleen hun strijd is en dat de dingen die ze voelen dat ze mogen voelen, die dingen mogen voelen en dat als ze horen dat ze worstelen met gewichtsverlies of met hun ontlasting of met alle ziekten die daarbij komen, dat het niet hun schuld is, want vaak hoort men dat het oh je moet meer bewegen, je moet minder eten en dan komt alles goed. Maar het zijn meestal vele verschillende dingen die een rol spelen, zoals medicijngebruik of iets anders.
Dus wat ik echt wil doen is mensen inspireren en een soort luisterend oor voor ze zijn, op zo'n manier dat ze zich niet alleen voelen.
Ja, dat wil ik gebruiken om al die mensen echt te helpen, en dat zijn er veel.
Dus als ik advies zou moeten geven aan mensen die leven met obesitas, dan zou het zijn dat het oké is om je niet oké te voelen.
En het is oké om je op een gegeven moment vast te voelen zitten.
Maar het is de drive in jezelf die je moet gebruiken om te spreken en naar je huisarts of je dokter te gaan, of misschien naar een vriend of iemand, en hen deel te laten uitmaken van je verhaal en deel te laten uitmaken van je strijd.
Je hoeft niet de wereld op je schouders te dragen en mensen hierin te betrekken om de hulp te krijgen die je verdient.
Vine is echt simpel.
Het is gewoon nooit opgeven.
Dus welkom terug en een enorm, gigantisch dankjewel aan Jamie en Sven voor hun gesprek.
Ik hoop echt dat dit mensen inspireert om zich achter Wereld OBC Dag te scharen en te pleiten voor de behandeling en het management die we nodig hebben.
En gewoon luisteren naar het gesprek van de jongens inspireert me zo.
Ze zijn geweldige pleitbezorgers.
Het zijn fantastische mensen en ik ben zo blij en dankbaar dat ze deel uitmaken van onze obesitasgemeenschap.
Blijf het gebruiken, één ding zal ik zeggen, blijf het gebruiken, blijf alsjeblieft alle hashtags gebruiken, blijf alsjeblieft retweets plaatsen, delen en becommentariëren op sociale media.
We hebben helemaal geen negatieve reacties gehad, wat zo goed is om te zien dat het communicatieteam op de achtergrond meekijkt.
Maar hoe ziet die behandeling eruit?
Dus we hebben gehoord over het bewustzijn, we hebben gehoord over obesitas als een chronische ziekte en de boeklancering, en we hebben gesproken over de noodzaak van beleidsmaatregelen.
We hebben gesproken over Sven en gehoord van hem, en ik veronderstel, de impact die zijn behandeling op hem had als een zeer jonge man in IJsland.
Hoe ziet die behandeling eruit?
Laten we dus luisteren naar een paar verschillende fragmenten van mijn collega's.
Dus we hebben Dr. Gerhard Prager, en u ziet zijn titel op het scherm en al zijn geweldige werk als voorzitter.
We hebben ook Dr. Andrew Jenkinson, die de leiding heeft over obesitas, de grote waarheid, die als je die nog niet hebt gezien, zeker moet bekijken.
Daar vind je alle feitelijke informatie over obesitas en de gesprekken die hij voert met andere professionals.
Dan horen we van Susie en Jason.
Susie Burnie uit Ierland, geduldige steun en een geweldige collega met wie ik werk, en Jason Halford op het gebied van medicatiebehandeling, omdat onze chirurgen natuurlijk zullen praten over bariatrische chirurgie, maar waar is de discussie over de "skinny jabs" of het hete hangijzer, zoals ze zeggen, namelijk medicatie voor obesitasbeheer, hè?
En dan horen we van de geweldige, en enige, meneer.
Ken Clare, mijn dierbare vriend en collega die al vele, vele jaren een mentor is. als hij het samenvat en zegt: “Hé, laten we niet vergeten dat we ook endo-bariatries hebben.".
Wat is minimaal invasieve chirurgie?”
Ik ben zo gefascineerd.
“Holistisch, wat is het nut van het MDT-team, het multidisciplinaire team?
Waarom hebben we ze nodig?
Waarom hebben we er meer nodig?”
En obesitas.
Dus laten we luisteren naar mijn collega's en vrienden en hen allemaal bedanken voor het geven van hun tijd, maar laten we ons een beetje laten informeren.
Goedemorgen allemaal.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om de obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben een consultatief bariatrisch chirurg aan UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Dit gesprek wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae, die proberen de aandacht te vestigen op obesitasbehandelingen.
Dus Gerhard, zou jij jezelf eerst willen voorstellen aan het publiek. – Dank je, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben professor metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen en ik ben de directe oud-voorzitter van IFSO World en de oud-voorzitter van het IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en uiteraard sterk betrokken bij dat vakgebied.
En het is mijn grote genoegen om vandaag hier bij u te zijn en met Andrew, die een absolute expert is op dit gebied, de behandelingsmodaliteiten en -opties die we hebben in 3-topiciteit te bespreken. – Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling en of de behandeling werkt of dat ze echt calorieën moeten beperken en diëten en naar de sportschool moeten gaan en dergelijke.
Mijns inziens werken die zaken, die interventies, niet zo goed. Maar, weet je, onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventie, en met name de nieuwe medicijnen en ook de nieuwe soorten chirurgie, evolueren echt.
Wat zijn uw gedachten over de huidige behandelingen, resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard? – Dank u.
Dit is natuurlijk een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties in de behandeling van obesitas en dit geeft ons uiteraard steeds meer mogelijkheden.
Ik denk dat de langste data die we nu hebben van OMM's, medicijnen voor obesitasmanagement, tot vier jaar is.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen aanbieden, verschillende behandelingsopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Het is, in mijn beleving, meer vergelijkbaar met kanker.
Dus met verschillende behandelingsopties hebben we een gefaseerde aanpak voor de ziekte, wat betekent dat u zou kunnen beginnen met iets als diëten of het veranderen van uw eetgedrag, lichaamsbeweging, en vervolgens opschalen naar medicatie voor gewichtsbeheersing.
En uiteraard is chirurgie niet voor iedereen de eerste behandeloptie, maar misschien wel voor patiënten met extreme vormen van obesitas, zoals stadium vier, stadium vijf obesitas. – Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals u zegt, de mate van obesitas en of iemand lijdt aan andere stofwisselingsproblemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, die hen een hartrisico geven.
Dus ja, ik denk, weet je, voor iemand die echt lijdt, weet je, behoorlijk erg onder een hoge body mass index en misschien diabetes, wat voor soort operaties zijn effectief en wat is hun veiligheidsprofiel, Gerhard? – Over het algemeen is chirurgie extreem, bariatrische chirurgie is uiterst veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Dus mensen hoeven echt niet bang te zijn.
Als chirurgen enhanced recovery protocollen toepassen, staan patiënten binnen 60 minuten na de operatie op en kunnen ze het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Dus chirurgie is extreem veilig.
Wat zijn de best bestudeerde soorten chirurgie?
Het betreft duidelijk sleeve-gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door one anastomosis gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit op de markt, de SADES, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral bij patiënten met een zeer hoge BMI.
Maar wij hebben duidelijk de beste lange-termijngegevens over gecompliceerde Y-gastrische bypassoperaties. – Ja, en ik denk dat voor de kijkers die misschien niet bekend zijn met, weet je wel, de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, het allemaal kijkoperaties zijn.
Dus kleine snedes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder narcose.
U verblijft één nacht in het ziekenhuis, sommige afdelingen sturen mensen zelfs naar een soort lokaal hotel of zoiets.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je eigenlijk geen week vrij te nemen.
Als je thuiswerkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Dus herstel is geweldig.
En om het in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat mijn patiënten gemiddeld ongeveer 120, 130 kilogram wegen, en ik weet zeker dat u het daarmee eens bent, Gerhard.
Deze mensen zullen binnen een jaar na de operatie afvallen en hun gewicht rond de 75 kilogram stabiliseren.
En het is niet zo dat je je voelt zoals je je voelt nadat je bijvoorbeeld bent afgevallen door te diëten, waarbij je constant naar eten hunkert.
Het voelt heel natuurlijk voor de patiënt.
Ze zijn een ander persoon en de strijd is verdwenen.
Er is veel vooroordeel tegen obesitas en het feit dat het niet wordt erkend als een ziekte.
Maar ik denk dat er onlangs enkele interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in The Lancet, Gerhard.
Zou je dat nader kunnen toelichten? – Ja, de Lancet-commissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen preklinische obesitas, waarbij er geen schade of nadelen zijn aan de overmatige vetophoping, en klinische obesitas, die duidelijk stelt dat het een ziekte is, wat betekent dat er nadelige gevolgen zijn van die overmatige vetophoping.
Dit kan vanzelfsprekend zijn, zoals diabetes, gewrichtsproblemen, maar ook psychische problemen of kortademigheid bij inspanning.
Dus het hangt erg af van het individu.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas te erkennen als een ziekte en steeds meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmethoden moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties. – Ja, ik ben het ermee eens.
Dit is het cruciale punt voor overheden en zelfs artsen, aangezien we nog steeds niet goed worden opgeleid over obesitas op de medische faculteit, om te erkennen dat obesitas een metabole aandoening is die wordt veroorzaakt door voeding en levensstijlfactoren, en niet door hebzucht of luiheid van een bepaalde bevolkingsgroep.
En ik denk dat er een groter begrip is dat het de metabole effecten zijn van bewerkt en suikerrijk voedsel en snacks.
Het zijn de effecten ervan op het blokkeren van onze natuurlijke gewichtsregulatiepaden die obesitas veroorzaken.
En we weten dat sommige mensen kunnen eten, en het is heel heterogeen, mensen zijn heel verschillend.
Sommige mensen kunnen de hele tijd slecht eten en in bed blijven liggen zonder aan te komen, maar anderen niet.
Het neigt erg familiaal te zijn.
En ik denk dat deze erkenning ervan als een stofwisselingsziekte en een ziekte net als kanker zeer gunstig is.
Of dat zal doordringen tot het algemene denken of niet, is een ander, is een ander gesprek.
Uiteraard zijn de pers en media erg, erg geïnteresseerd in de nieuwe afvalmedicijnen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg in geïnteresseerd zijn.
Sommige mensen verdragen ze heel goed, sommige mensen niet.
Mensen maken zich zorgen over, weet je, de bijwerkingen en de risico's van deze procedures.
Wat zijn uw ervaringen daarmee, Gerhard?
Nummer één, de beschikbaarheid is niet geheel gegeven.
Sommige van de medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze zijn nog steeds erg duur, dus niet iedereen kan zich dat veroorloven en ons openbare zorgstelsel vergoedt het momenteel niet.
Bovendien, wanneer je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, maar eerst moet gezegd worden dat deze nieuwe medicijnen onder studierelaties behoorlijk goed werken.
Maar als je naar echte data kijkt, stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan natuurlijk verschillende redenen hebben.
U noemde al bijwerkingen, veel patiënten zijn behoorlijk verstopt en voelen dat.
Natuurlijk, daar moet je zelf voor zorgen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de mogelijkheid van kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens dat deze medicijnen erg veilig zijn.
De vraag is natuurlijk hoe lang ze werken en je ze levenslang moet innemen.
Wanneer je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is wanneer je flink wat gewicht verliest, je spiermassa, magere lichaamsmassa, verliest of dreigt te verliezen.
Het is hetzelfde als je een operatie hebt.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten te nemen, te sporten en ik denk dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken echt moeten aanmoedigen om ook een hogere eiwitinname te hebben om het verlies van spiermassa te minimaliseren.
En toen denk ik dat een grote studie uit Amerika, weet je, aantoonde dat binnen een jaar na het stoppen met de medicijnen, mensen minstens tweederde van het gewicht zouden aankomen.
Nou, ik denk, weet je, als je naar twee jaar kijkt, zullen mensen zwaarder zijn dan voor de medicatie.
Het andere, enigszins zorgwekkende is dat wanneer je weer aankomt, je de neiging hebt om centraal aan te komen, wat veel meer visceraal vet is, dat gevaarlijke vet waarvan we allemaal weten dat het diabetes en dergelijke veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is jouw ervaring, sommige mensen, weet je, na een bepaald soort dieet, kunnen ze weer aankomen.
En ik denk dat ze goede agenten waren, toch, voor die mensen? - Ja, we hadden een IFSO Wereld Consensus Conferentie met opinieleiders, onderzoekers en experts van interne geneeskunde op dat gebied.
En daar kwamen we met een duidelijke aanbeveling uit.
Wanneer u terugkerende gewichtstoename heeft, en dat komt natuurlijk vaker voor na een sleeve-gastrectomie, vergeleken met een Roux-en-Y-gastric bypass, bij de eerste poging, moet u de nieuwe OMM's gebruiken.
En studies laten nu zien dat je twee derde van het teruggewonnen gewicht kunt verliezen met de nieuwe OMMs.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen opnieuw onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, vergroten.
Zeker waar. – Ja, ik bedoel, ik denk dat de medicatie, ze werken zeker voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jarenlang op zullen zitten. je moet ze waarschijnlijk gebruiken met het idee om te helpen met een soort reset van gewicht en gewoontes.
Veel mensen kunnen hun gewoonten niet veranderen omdat eetlust en ingesleten gedragingen erg moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt dat je eetlust gewoon wegneemt en in je hersenen uitzet, dan is het bijvoorbeeld veel makkelijker om te stoppen met gedachteloos eten in de avond, waar veel mensen moeite mee hebben om te stoppen.
Ik denk dat het de slimme manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt dit, hoe je ze op de slimme manier gebruikt.
En ik denk dat, weet je, steeds meer de manier zal zijn waarop we aangemoedigd zullen worden om ze te gebruiken.
Met metabole chirurgie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadiging, hongerfactoren, zoals u weet, en het interessante is dat deze medicijnen na de operatie minstens zo goed werken als zonder operatie.
Het lijkt dus niet veel invloed te hebben als je geopereerd bent op hoe deze medicijnen werken.
En ik denk dat dit een andere zeer interessante bevinding is die we momenteel nog niet volledig begrijpen. – Ja, ja, precies.
Ik denk dat we waarschijnlijk geen tijd meer hebben, Gerhard.
Het is altijd een heel prettig genoegen om u te zien.
Je hebt fantastisch werk verricht voor IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrip van obesitas. Heb je nog afsluitende woorden voor de mensen die hiernaar kijken en die worstelen met of leven met obesitas, ter gelegenheid van Wereld Obesitas Dag?
Ik denk dat we in 2025 meer behandelingsopties voor deze ziekte hebben dan ooit tevoren en dat mensen echt hulp moeten zoeken voor deze behandeling.
Het platform ECPO biedt uiteraard prachtige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen en ik moedig mensen met obesitas aan om behandeling te zoeken.
En ik denk dat u fantastisch werk doet met uw boek, met uw inhoud op sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het dit jaar Venetië is, toch?
Venetië is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Dus ik ben erg enthousiast en ik kijk ernaar uit om je daar te zien.
Goed.
Een fijne dag gewenst.
Dank u wel.
Dankjewel, Andrew.
Jij ook.
Tot ziens.
Hoi, Jason.
Het is geweldig om met je te praten voor deze patiëntenruimte die ECPO organiseert.
Wat leuk je te zien.
Hoi, Susie.
Hoe gaat het met je?
Goed.
Goed.
Nou, luister, Jason, we gaan het vandaag vanuit het psychologische perspectief hebben over obesitasmedicatie en het belang daarvan als behandeling voor sommige mensen die met obesitas leven.
Zou je het daar met ons over willen hebben?
Ja.
Nou, de medicijnen tegen obesitas werken of richten zich op de biologie van het eetlustsysteem.
En we weten dat bij mensen met obesitas het hongersysteem niet goed functioneert.
Voedsel heeft niet de impact op het appetite-systeem zoals het zou moeten.
Dus wat deze medicijnen doen, is werken op dezelfde systemen als voedsel en die signalen naar de hersenen versterken.
Dus het uitschakelen van de honger, het opbouwen van dat volheids- en verzadigingsgevoel, wat mensen weer controle geeft over hun eetgedrag.
Dat is een woord dat we horen in de patiëntengroepen.
Mensen noemen het voedselruis en vinden het soms moeilijk om die voedselruis in hun hoofd uit te leggen.
En als ze deze obesitasbehandelingen gebruiken, denken ze niet constant aan eten.
Die drang naar honger is er niet altijd.
Het is echt fascinerend.
Voedselgeluid is een interessant concept.
We hebben er de laatste 18 maanden veel meer over gehoord.
En het is letterlijk de ervaring van wat een obesogene omgeving is, die constant aanzet tot consumptie.
In feite, commercieel gezien, drijft het bewust de consumptie aan, als je nadenkt over voedselmarketing.
En als je geen functioneel eetlustsysteem hebt, komt die ruis, die druk in je hoofd, en het leidt constant af.
We weten dat mensen die op dieet zijn, worden afgeleid door dergelijk geluid.
En als je leeft met obesitas, en je hebt al een aangetast eetlustsysteem, heb je een dubbel probleem.
Dus het is een heel interessante manier om te kijken naar bijna een soort van annuleren, zoals ruisonderdrukkende oordopjes.
Het is niet voor iedereen, maar het is heel interessant dat het stimuleren van dat systeem van de eetlust die ruis, die afleiding kan verminderen.
En ik denk dat om, nou ja, de discussie op gang te brengen, we de aannames die mensen kunnen hebben, moeten bespreken.
En omdat we weten dat, weet je, er veel gesproken wordt over obesitasmedicatie en er altijd wel iets is waar, weet je, over gesproken wordt.
Maar om hier wat dieper op in te gaan, het gaat niet alleen om het feit dat ze voor gewichtsverlies zijn.
Weet je, mensen nemen aan dat we de magenprikken hebben gehoord en alle stigma's erachter.
Maar voor veel mensen die deze medicijnen innemen, denk ik niet dat ze begrijpen dat het niet alleen gaat om een getal op de weegschaal.
Alsof ik mijn eigen voorbeeld wil geven.
Voor het eerst in mijn volwassen leven, heb ik de afgelopen drie jaar mijn energie op peil gehouden.
Dus ik ben geen stenen aan het winnen of verliezen.
Maar toch, als iemand op straat me zou aankijken en een aanname zou doen over mijn lichaamsbouw en -grootte, zouden ze waarschijnlijk denken dat ik ongezond ben en dat ik moet afvallen.
Maar toch ben ik de gezondste die ik in mijn volwassen leven ben geweest.
En ik denk dat er een enorme aanname bestaat dat deze medicijnen alleen maar over gewichtsverlies gaan.
Nou, ik zal dat eerst op twee manieren uitpakken.
Gewichtsverlies is een gevolg van eetlustregulatie.
Maar gewichtsverlies is een bemiddelaar van gezondheid.
En ik denk dat veel mensen die met obesitas leven, eigenlijk willen dat hun obesitas en hun discussies rond hun medische aandoening over gezondheid gaan en niet alleen over gewicht, en niet gereduceerd worden tot hun gewicht.
En hun gewicht zal een getal zijn, en hun succesvolle mislukking zal daarover worden beoordeeld.
Maar ook, een gewicht behouden.
We weten dat gewichtsbeheersing moeilijk is.
Sommige mensen vallen af en komen daarna weer aan.
Ze vallen af, ze komen weer aan, ze wisselen van verschillende oplossingen of pogingen, zelf of door verschillende behandelregimes.
En eigenlijk is gewicht behouden en gezondheid behouden door gewicht te behouden een succesvolle therapeutische uitkomst. – Ik hou daarvan.
En de levenskwaliteit is absoluut iets wat we veel van de patiënten horen.
En een andere aanname is dat het gewoon je eetlust vermindert, dat je gewoon minder eet.
En ik weet uit eigen ervaring dat dat niet waar is, want als ik uit eten ga en ik zeg dat ik op een conferentie ben of dat ik op reis ben en ik ga uit eten in een restaurant, en voor mij, zeg maar, als ik een hamburger eet, en als dat bewerkt vlees is, en ik ben halverwege de burger, krijg ik eigenlijk een heel andere sensatie in mijn mond.
Het is alsof er meer speeksel is.
Ik begin me een beetje ziek te voelen.
Ik kan de burger niet opeten in mijn eentje.
Mijn eetlust is er zeker niet.
Maar als ik thuis eet en naar een slager ga en mijn eigen kwalitatief goede hamburger maak, kan ik de hele burger eten en me er veel beter, voller en verzadigd bij voelen.
En ik denk dat mensen aannemen dat het alleen gaat om het verminderen van je eetlust, terwijl het echt complexer is. – Ja, en het eetlustsysteem is complexer dan simpele honger en verzadiging.
Er zijn beloningsmechanismen die eetgedrag stimuleren, zelfs in de afwezigheid van normale honger.
En er zijn cognitieve processen zoals remming.
Nu in uw scenario, in beide gevallen, in de bewerkte vleesburger en in de huisgemaakte burger, vlees van hogere kwaliteit, wordt uw eetlust onderdrukt. U eet minder, u heeft de controle.
Wat echter interessant is, is wellicht de bewerkte burger, die minder lonend, minder lekker is, je krijgt eigenlijk een grotere onderdrukking, omdat het je eigenlijk afkeert van voedsel dat niet lonend is.
Dus het moet behoorlijk lonend zijn, zelfs voor jou, om een relatief redelijke hoeveelheid in de gezonde burger te consumeren.
En dat komt omdat het maatschappelijk systeem verbonden is met het beloningssysteem.
En het maatschappelijk systeem kan dat beloningssysteem dempen.
Dus voor minder, minder bevredigende voedingsmiddelen, haal je er weinig plezier uit en relatief minder plezier op zich.
Ja.
En ik denk dat dit iets is dat veel mensen die deze medicijnen gebruiken niet begrijpen.
Helaas moeten we dit onder de aandacht brengen.
Oké.
Dus bij de laatste aanname, om er even kort over te praten, Jason, als je wilt, is er dit gevoel dat als je obesitasmedicatie krijgt voorgeschreven nadat je bariatrische chirurgie hebt ondergaan als behandeling, dat je op de een of andere manier gefaald hebt, hetzij dat de operatie zelf niet meer werkt, hetzij dat je gefaald hebt in je gedrag en dat je weer aangekomen bent en de medicijnen nodig hebt.
Wat vind je daarvan?
Ja, falen, falen is een heel beladen woord, nietwaar?
En we weten dat bariatrische chirurgie een zeer ingrijpende interventie is.
En, weet je, er zijn meer radicale technieken binnen de bariatrische chirurgie.
Verschillende mensen reageren op die interventies op verschillende manieren.
Maar leidt zelden tot levenslange permanente gewichtsvermindering.
Je moet doorgaan met andere dingen, en chirurgie, en chirurgie is een ingreep.
Medicijnen zijn interventies.
Uiteraard neem je drugs gedurende een bepaalde periode.
Chirurgie is eenmalig, of er kan een correctie plaatsvinden.
Maar leven met obesitas is levenslang management.
En als je nadenkt over levenslang management, gebruik je een reeks interventies, of het nu gedragsmatig, nutritioneel, farmacologisch of chirurgisch is gedurende de levensloop om je obesitas te beheersen.
Dus niemand faalt, maar wat het aangeeft is dat er geen genezing is.
Geen enkele chirurgische ingreep is een genezing.
Geen enkele farmaceutische interventie is een genezing, zelfs niet terwijl u ermee bezig bent.
Zeker, als je ermee stopt, is er een terugslag omdat je het farmacologische effect verliest.
Dus waar we het over hebben, is het gebruik van tools gedurende je managementtraject.
Er zullen dus gewichtsschommelingen zijn, maar falen is, zoals ik al zeg, een heel beladen woord.
Wat het betekent is dat interventie op dat moment niet voor u heeft gewerkt.
En daar zullen redenen voor zijn.
Het is veel ingewikkelder. – En ik denk dat dat voor mij samenvat wat de term leven met obesitas betekent.
En mensen weten terecht dat het woord betekent dat we taal die we liever niet gebruiken, zoals de taal over dikke mensen, niet moeten gebruiken.
Maar leven met obesitas is dat beheren wanneer er verandering op je afkomt.
Dus voor mij speelt de menopauze mogelijk nu een rol bij het veranderen van mijn reactie op mijn behandeling van nu.
Dat is geen falen van mijn kant.
Dat is een reactie op mijn behandeling, gebaseerd op hoe mijn lichaam verandert.
En dat is omdat het waar is, het levensloop.
En ik hoop echt dat we hier meer bewustzijn over kunnen creëren.
Maar de ene zorg die ik hier voel is: wat gebeurt er met mensen die medicijnen gebruiken zonder toezicht?
En ik denk dat de rol van begeleiding terwijl men deze gebruikt, want we horen wel van mensen die beginnen en het past niet bij hen, het past niet bij iedereen.
En daar is die aanname weer, dat het zal werken.
En misschien blijven sommige mensen het nemen als ze bijwerkingen krijgen en zich te ziek voelen.
Ik vind het erg belangrijk dat mensen een zorgverlener hebben die hen in de gaten houdt.
Wat zou je daarvan vinden?
Ik denk dat we eerst moeten uitleggen wat ze waarschijnlijk van de behandeling kunnen verwachten, zowel wat betreft de effecten, zoals op hun eetlust en dergelijke, maar ook wat betreft de bijwerkingen en hoe die ervaren zullen worden en hoe ze ermee om kunnen gaan.
En het feit is dat als je met een arts werkt, deze de dosis weer kan verlagen voordat hij deze verhoogt.
Deze dingen worden over het algemeen opgehoogd vanwege de bijwerkingen.
Ze zijn erg krachtig en ongeveer de helft van de mensen stopt voordat ze de volledige titratie bereiken, en dat komt door de bijwerkingen, omdat die niet goed worden beheerd.
Maar vergeet ook niet dat er grote variatie is in hoe mensen op dit medicijn reageren.
Sommige mensen lijken erg, erg responsief te zijn.
Andere mensen lijken helemaal niet zo goed te reageren.
En zonder dat dat uitgelegd wordt, zonder dat dat gemonitord wordt, is dat problematisch.
Je hebt steun nodig.
Je hebt die medische hulp nodig.
Je hebt die voedingsondersteuning ook nodig.
Je hebt een zeer radicale reductie van je energie-inname en je moet die dieetkwaliteit hoog houden.
Dus uiteraard verminder je calorieën, maar je moet ook nadenken over de micronutriënten.
Je moet nadenken over het eiwit.
Je moet ook denken aan dingen als sarcopenie, verlies van spiermassa.
Er zijn dus veel dingen waar je over na moet denken.
Dit zijn veel krachtigere medicijnen, weet je, die nu beschikbaar komen voor minder ingrijpende operaties.
En dus moeten we nadenken over de voeding.
We moeten ook nadenken over de psychologie, want net als bij bariatrische chirurgie hebben mensen veel verwachtingen rond gewichtsverlies en wat het hen gaat brengen.
En zelfs als je erin slaagt om af te vallen, brengt dit niet noodzakelijkerwijs de veranderingen in je leven teweeg die je zou verwachten.
En die verwachtingen moeten ook worden gemanaged.
Mensen moeten zich daar ook van bewust zijn.
Gewichtsverlies lost niet alles op.
Sterker nog, het zou dingen kunnen onthullen.
Ik denk dat je dat goed voor ons hebt samengevat, Jason.
En we zien dat mensen hoge verwachtingen hebben, omdat ik denk dat ze elkaar vergelijken.
Vaak kan sociale media daar een probleem voor zijn.
Mensen kunnen zeggen: nou, ik zag iemand anders X, Y, Z verliezen.
En dit benadrukt echt dat we individueel allemaal erg complex zijn.
We hebben allemaal verschillende redenen voor onze obesitas en verschillende reacties op de behandelingen.
Jason, hartelijk dank voor het gesprek vandaag.
Ik blijf graag en praat verder, maar ik denk dat we nu aan Vicky moeten teruggeven.
Zorg goed voor jezelf, en we spreken elkaar snel.
Bedankt, Vicky.
Bedankt, Susie.
Goedemiddag allemaal, waar u deze fantastische patiëntenlounge ook bekijkt.
Ik heb het erg leuk gevonden om het vorm te zien krijgen en mijn taak is om de opmerkingen van onze vier vorige experts over ontwikkelingen in behandeling en management samen te vatten en te beoordelen.
We begonnen met Gerhard uit Wenen en met Andrew uit Londen en zij legden ons op een zeer vakkundige en bondige manier de veranderingen en de actuele ontwikkelingen in de bariatrische chirurgie uit. Ze koppelden dit ook aan medicijnen voor obesitasmanagement, waarvan we allemaal weten dat ze een groot verschil maken en een grote impact hebben op de manier waarop mensen met obesitas momenteel worden behandeld.
Er was ook discussie over nieuwe procedures, SADES, waarvan ik zeker weet dat we er in de toekomst steeds meer over zullen horen.
Daarna werden we gevolgd door twee experts, onze eigen Susie Birney van ICPO in Ierland en Jason Holford van de Universiteit van Leeds, en ze hadden een fantastisch gesprek dat voor mij echt de fysiologie, de hersenchemie en de gevoelens rond het gebruik van medicijnen voor gewichtsbeheersing naar de kern bracht, en Susie bracht zoals altijd met zoveel duidelijkheid naar voren hoe ze sprak over haar ervaringen als persoon die met obesitas leeft.
Er is geen twijfel over mogelijk dat er in de toekomst meer medicijnen op de markt zullen komen en dat is goed nieuws.
Er zal meer keuze zijn voor mensen met obesitas, meer gepersonaliseerde zorg op maat, maar dat brengt ook een probleem met zich mee met betrekking tot de toegang tot zorg en ik denk dat dat iets is waar we het in de toekomst allemaal over zullen hebben.
Ik wil ook andere gebieden aanpakken om wat problemen te ontdekken.
Een gaat over het steeds meer ontwikkelende gebied van endobariatrie.
Veel mensen en zelfs leden van onze lokale steungroep hier in Engeland hebben een verticale maagpl{//vertaling ontbreekt} ondergaan, een procedure die sommigen nieuw noemen maar die al geruime tijd bestaat.
Het wordt gezien als een alternatief voor mensen die een minder invasieve, orgaansparende procedure zonder incisie wensen, en we zullen daar naar mijn zekerheid steeds meer van zien. En nogmaals, het is geweldig, het is een extra optie in het hele scala aan behandelingen voor mensen die met obesitas leven.
Ik denk dat ik ook een paar punten wil aanstippen over de manier waarop de multidisciplinaire teamondersteuning zich ontwikkelt, met name rond psychologie en jij vindt, net als ik, dat dit heel belangrijk is voor jouw zorg en voor mij is dat in alle stadia van mijn gezondheidstraject zo belangrijk geweest, van CGT, CAT en nu enige compassiegerichte therapie.
Voor mij ben je nooit te oud of te ver op je reis om daar baat bij te hebben.
Het zou verkeerd zijn om niet te vermelden dat de rol van diëtisten en voedingsdeskundigen in wat we doormaken, en het is interessant dat onze experts daarover spraken, belangrijk is, niet alleen in chirurgische gevallen, maar ook voor iedereen die een behandeling ondergaat met medicijnen voor gewichtsbeheersing.
Dat is dus echt belangrijk om vast te houden.
We zijn allemaal ook activiteitenspecialisten in het helpen om meer te bewegen en sarcopenie is een probleem dat steeds vaker voorkomt in onze gemeenschap en ik denk dat het echt belangrijk is dat mensen dat oppikken.
En het ene grote ding dat ik jullie tot slot wil meegeven is steun van je leeftijdsgenoten.
Ik zou de afgelopen 22 jaar van mijn reis niet hebben overleefd zonder de steun van mensen zoals ik.
Die steun is altijd gratis verleend, het is gegeven, alles wat ik heb gegeven heb ik altijd tienvoudig teruggekregen en ik raad iedereen aan die momenteel geen steungroep bijwoont om er een te zoeken.
Als je professioneel luistert, kijk dan waar de lokale steun van de peergroup is en ik heb de afgelopen jaren veel geluk gehad met het ontwikkelen van een trainingshandleiding voor facilitators van peergroup-ondersteuning en ik denk dat dat voor mij erg waardevol is geweest in sommige leerervaringen.
Dus ik wil u vanavond of vanmiddag meegeven dat de dingen verbeteren, dat er meer keuze is, dat toegang nog steeds een probleem kan zijn, maar dat we samen obesitas kunnen aanpakken.
Dank u wel.
Dus hier heb je het, alles wat je moet weten en waarschijnlijk een heleboel vragen die ik zie op sociale media die we ook moeten beantwoorden en we zullen ervoor zorgen dat we dat doen zoals iemand had voorgesteld.
Heel erg bedankt Claire voor de suggestie van een patiëntenlounge die is gewijd aan de behandeling en het beheer van obesitas, zodat alle aspecten kunnen worden behandeld.
Een volledige 360 graden kijk op chirurgie, op farmacotherapie, op holistische zorg, op het multidisciplinaire team, op alles wat we moeten weten.
Dus ja, we zullen dat opvolgen.
Dus dank u wel voor de vraag en de aanbeveling.
Hartelijk dank aan iedereen die daadwerkelijk bericht stuurt.
Ik kan het tempo niet bijhouden van alle commentaren die gaande zijn.
Het team is ermee bezig en ik hoop dat ze velen van jullie kunnen beantwoorden, want ze zijn druk met verschillende evenementen en dergelijke.
Maar we wilden eigenlijk meteen overschakelen en kijken naar wat er in Europa gebeurt.
Laten we dus kijken wat er vandaag in verschillende Europese landen gebeurt.
Hallo allemaal, mijn naam is Lorenzo.
Ik neem dit op in Boekarest, Roemenië, en vertegenwoordig een vereniging genaamd Samen Tegen Obesitas.
Voor Wereld Obesitas Dag plannen we een aantal activiteiten, zoals het versturen van een persbericht naar mediakanalen met kernboodschappen van ECPO voor Wereld Obesitas Dag, samen met twee verschillende patiëntenorganisaties uit Roemenië.
We zullen ook een online webinar organiseren, gepresenteerd door mijzelf, met een arts gespecialiseerd in diabetes, metabole ziekten en voeding.
We zullen een nieuwsbrief versturen naar meer dan 70.000 e-mailadressen van mensen die geïnteresseerd zijn in gezondheid, evenals medische professionals.
En uiteraard een social media campagne, net als bij elke andere vriend van ECBO.
Heel erg bedankt en een fijne Wereld Obesitasdag allemaal. – Hallo, ECBO.
We zijn druk bezig met het opnemen van onze "share your story" documentaire voor Wereld Obesitas Dag.
En we bezoeken Adele in De Merune in Nederland.
Hier is onze cameraman.
Hallo.
En we delen verschillende verhalen vanuit het perspectief van verschillende patiënten om de zorgprofessionals hun vooroordelen over obesitas te tonen.
Dus ik hoop je heel snel te zien op Wereld Obesitas Dag. – Hallo.
Ik ben Hanna Vrabcová en ik groet u vanuit Slowakije.
Ik wil u graag kennis laten maken met ons project voor Wereld Obesitas Dag, ROC 2025.
Wij zullen de Nederlandse vertaling van de WHO-aanbeveling inzake lichamelijke activiteit 2020 presenteren.
We gaan drie podcasts maken over het voorlichten van patiënten met obesitas.
Op de website CS Dravia zal er een gesprek plaatsvinden over de impact van obesitas op de gezondheid.
We zullen trainingen geven aan ouderen over voeding en lichaamsbeweging.
We zullen het hebben over het stigma en de terminologie waarmee mensen te maken krijgen.
Er zullen nog meer activiteiten zijn.
Tot ziens allemaal op Wereld Obesitasdag Europa 2025.
Obesitas samen aanpakken.
Hallo, hier is Yure Bezita uit Zwitserland.
Ik zal onze actie voor de Wereld 2025 presenteren.
Allereerst presenteren we het boek “Mevrouw, wat is obesitas?”
Het zal worden gepresenteerd voor de scholen, maar ook voor de kinderarts en het grote publiek.
Ten tweede zullen we ook een ronde tafel hebben met de specialisten en ook een commissie van uw bezoekers en leden om te spreken over obesitasmanagement, GLP-1, en een nieuwe video van Uribesitas over traumatische ervaringen van stigmatisering en discriminatie.
En we zullen ook een symposium organiseren voor artsen over obesitasmanagement en stigmatisering.
En zo heb je het.
En dank aan onze geweldige collega's.
We konden niet elk land in Europa laten zien, omdat dat natuurlijk de hele wachtruimte in beslag zou nemen.
Maar dank aan degenen die daadwerkelijk deelden wat er vandaag of zelfs gisteren gebeurt in hun eigen land, zoals in Ierland, of in de komende dagen of de komende maanden.
Want Wereld Obesitas Dag pleit niet zomaar voor één dag.
Het pleit voor een verandering in het leven, terwijl we doorgaan, terwijl we het hele jaar doorgaan.
Zoveel van de programma's die plaatsvinden, zoals in Duitsland met onze collega's daar, die zullen maandenlang duren.
Blijf dus delen via social media.
Ik kan je niet meer aanmoedigen.
Het wordt nu wat later en ik moet me een beetje omkleden.
Het wordt een beetje grauw buiten.
Er werd me hier wat zonneschijn beloofd, maar dat lijkt er blijkbaar niet in te zitten.
Maar ik wil u graag afsluiten met enkele laatste woorden van onze prachtige nieuwe president, Deanna Castillo, een fantastisch mens en persoon die leeft met obesitas en andere chronische ziekten, en die ook zo gepassioneerd is om verandering te bewerkstelligen en deze reis voort te zetten.
Dus ze is hier bij ons, ze zal vandaag in het Parlement zijn, maar ze heeft wel een opname gedaan voor Royal OBC Day.
Dus bedankt aan mijn geweldige team, die jullie allemaal kennen, maar wiens namen je in de aftiteling zult zien.
Ook aan onze partners, zonder wie we deze evenementen niet konden produceren en organiseren.
Dat konden we simpelweg niet.
Dus dank aan u allen.
Bedankt voor het luisteren en kijken.
En we zien u graag terug in de volgende Patient Lounge.
En blijf alstublieft, alstublieft, alstublieft uw pleitbezorgers in uw eigen land steunen, terwijl we samen de obesitas aanpakken op Wereld Obesitas Dag 2025.
Tot ziens, doei. – Hoi, ik ben Diana Castillo, de nieuwe president van ECPO.
Ik ben enthousiast om de bijdrage te zien van patiëntenorganisaties die zich bij ons initiatief hebben aangesloten en om te zien hoe ons werk elk jaar op Wereld Obesitas Dag een sterke en duidelijke boodschap blijft overbrengen over informatie, beheer en het belang van het samen aanpakken van obesitas.
Hartelijk dank, en ik wens u een fijne Wereld Obesitas Dag 2025.
Ik ben Vicky Mooney en ik zal uw gastheer zijn voor het komende uur.
En ik ben een patiënt met obesitas en andere chronische ziekten, maar ik ben ook de uitvoerend directeur van ECPO, dat eigenlijk het beste team ter wereld heeft, zou ik zeggen.
En een dikke hallo van iedereen die het op het moment ongelooflijk druk heeft vandaag, druk bezig in verschillende landen en verschillende organisaties en op verschillende evenementen voor Wereld Obesitas Dag.
Waarom is het eigenlijk zo belangrijk dat we zo druk zijn?
En waarom is het belangrijk dat u dit volgende uur bij ons blijft en onze patiëntenlounge in de gaten houdt?
Nou, we moeten het bewustzijn rond obesitas als chronische ziekte vergroten.
En we moeten de dringende actie in heel Europa hiervoor aanwakkeren.
We moeten die geweldige stemmen van patiëntadvocaten uit de obesitasgemeenschap, de gemeenschap van mantelzorgers en de gemeenschap van NCD, non-communicabele ziekten, mobiliseren en versterken.
We moeten ze in heel Europa promoten.
We moeten hen hun stem, hun tijd, hun platform geven.
We moeten ook aandringen op krachtige beleidsmaatregelen.
En als ik zeg robuust, bedoel ik dat we als patiënten actie willen ondernemen.
We willen niet, ja, obesitas is een chronische ziekte.
Daar is ons fantastische kleine bordje.
We willen het zien, zoals Suzy zou zeggen, uitgevoerd in het zorgsysteem.
We willen dat de wachtlijsten omlaag gaan.
We willen de behandeling die daadwerkelijk is ingevoerd zien, de beheerplannen.
We willen meer obesitasbehandelcentra in heel Europa zien.
We willen zien dat de wachttijden worden verkort.
We willen een vergoeding zien.
We willen dat allemaal zien.
We vragen misschien veel, maar we verdienen het wel.
We willen natuurlijk ook gewichtsdiscriminatie, stigma en vooringenomenheid uitroeien, wat helaas nog steeds heel prominent aanwezig is in dit moderne tijdperk in ons beleid, onze gezondheidszorgsystemen, binnen families en gemeenschappen, en helaas nog steeds acceptabel is als een verhaal binnen de samenleving.
Dus echt en waar, je hoeft me het komende uur niet te luisteren.
Je zult blij zijn te horen, want wat we nu hebben komt op je scherm.
En u zult zien dat we ons richten op het veranderen van systemen en gezondere levens door obesitas samen aan te pakken, volgens de World Obesity Federation.
Oké, hoe gaan we dat doen?
We hebben een aantal segmenten.
Ik ben er erg enthousiast over omdat we het belang van het boek voor onderwijs en bewustwording over obesitas als ziekte hebben, wat “Mama, wat is obesitas?” is.”
En bij ons zullen zijn moeder en patiënt Bernadette uit Ierland, maar we hebben ook Ruth, een van onze fantastische zorgverleners en ook een patiënt uit IJsland.
We luisteren naar een van de auteurs van het boek, Martha, die 18 jaar oud is uit Portugal, en ze deelt enkele van haar gedachten met Constantine, die onze jeugdleider in Bulgarije is en ook patiënt.
Dus krijgen we inzicht in die jongere generatie en wat hun gedachten en ervaringen zijn.
Ik ben 47.
Mijn ervaringen zijn heel anders dan die van Marta op 18-jarige leeftijd, of toch niet?
Zodat we daar dieper op in kunnen gaan.
En dan gaan we verder met beleidswijziging.
Nu, Brussel vorig jaar, en het parlement en de commissie, toen het ging om de Dag van de Graaf van Beesley, was het heel stil.
Heel.
Het is hier doodstil.
Dus wat we vandaag doen is heel, heel anders.
En ik geef u een inkijkje in het evenement dat later vandaag plaatsvindt, dat georganiseerd wordt door de Europarlementariërs Castillo en Iazzo, en waaraan de patiëntengemeenschap deelneemt, waar een aantal van mijzelf en mijn collega's zich nu bevinden.
En het is erg, erg spannend voor ons om deze stap te zetten op dit platform en onze stem te laten horen.
En waarom is dat eigenlijk belangrijk?
Wel, ik denk dat het geweldige aan dit is dat je straks zult horen van Jamie uit Nederland, die ongeveer 30 jaar oud is, en Sven uit IJsland, die 18 jaar oud is, over hun ervaringen met obesitas.
En dat zal benadrukken wat die beleidswijziging werkelijk kan betekenen voor die generaties in de toekomst en wat die behandeling werkelijk kan doen. en dat zult u zelf zien in hun opname.
Wat hebben we nog meer nodig?
We moeten het over de behandeling hebben.
Hoe praten we over behandelingen?
Nou, hallo, we hebben enkele van de beste sprekers uit de chirurgische gemeenschap, uit de IAASO-gemeenschap en natuurlijk patiënten, die vertellen over de verschillende beschikbare behandelingen voor obesitas.
Nu hebben we Dr.
Gerhard, ik noem hem Gerhard, maar officieel zal ik zeggen Dr.
Gerhard Prager, en hij wordt geïnterviewd door Dr.
Andrew Jenkinson, die de leiding heeft over “Obesity, The Big Truth”, heeft een aantal boeken geschreven, beide binnen de chirurgische gemeenschap, en ze zullen daar een gesprek over hebben.
Maar dan hebben we Susie Burney, die mijn rechterhand is bij ECPO.
En Susie had inderdaad een heel bijzondere conversatie met Jason Halford over farmacotherapie, wat momenteel een hot topic is, toch?
Iedereen heeft het over afslankmedicijnen, zoals ze ze noemen, of skinny jabs, zoals ze zijn gedoopt.
Hier bij ECPO noemen we ze medicijnen voor obesitasmanagement, omdat het niet alleen om het gewicht gaat, maar om alles wat bij obesitas komt kijken.
Dus Susie heeft een geweldig gesprek gaande met Jason daarover, en om het af te ronden en ervoor te zorgen dat we inclusief zijn voor alle behandelingen en het management van obesitas, deelt Ken Clare ook zijn gedachten.
En dan gaan we verder met hoe we vandaag de bekendheid en educatie bevorderen.
Wat gebeurt er in Europa?
Dus u krijgt inzichten uit diverse landen in Europa waar zij gedurende enkele seconden delen wat er gaande is, of het nu de lancering van het boek “Mam, wat is obesitas?” betreft.”
in het IJslands, of het nu gaat om het vergroten van het bewustzijn voor NCD's in Slowakije of Roemenië, of het nu gaat om evenementen ter plaatse in Duitsland, wat er in Portugal gebeurt, wat er in Frankrijk plaatsvindt, wat doen collega's uit de Scandinavische landen?
Dus je zult dat allemaal zien en we zullen uiteraard ook van enkele van de presidenten horen om ons een beetje een boost te geven voor Royal OBC Day, want het is een ongelooflijk drukke dag.
Om contact op te nemen, vragen we je nu de hashtags te gebruiken die nu op je scherm verschijnen.
Ik ga ze niet noemen, want dan zou ik ze waarschijnlijk verkeerd noemen, want het zijn er drie.
Maar het is echt belangrijk dat je die hashtags daadwerkelijk gebruikt, zodat het team je opmerkingen kan oppikken, ze opnieuw kan delen, de activiteiten die je doet, die ook kan herdelen, laten we echt en waarachtig samenkomen en vandaag verandering teweegbrengen.
Maak indruk, maak een statement, oké?
Dus je kunt dat doen op alle sociale mediaplatforms.
Als je dit terug wilt kijken, kan dat natuurlijk, het zal beschikbaar zijn op onze websites en onze social media kanalen aangezien we het opnemen natuurlijk.
En u kunt ons ook vergezellen in het bedanken van hen die eCPO steunen als partners.
En u kunt al onze partners op het scherm daar zien.
Zonder hen zouden we deze producties eigenlijk niet kunnen doen.
We zouden ons team hier in Brussel en onze activiteiten in heel Europa niet kunnen ondersteunen.
Dus daarom, daarom, daarom, sluit u zich alstublieft bij ons aan om hen te bedanken.
Oké, laten we beginnen.
Allereerst hebben we het, zoals ik al zei, over het boek “Mama, wat is obesitas?”.”
En dit is behoorlijk persoonlijk voor mij, want in het boek heette het jonge meisje Mia, en dat was vernoemd naar mijn dochter Mia, mijn jonge dochter Mia, die dit jaar 18 wordt.
Laten we dus luisteren naar wat Bernadette en Ruth te delen en te bespreken hadden toen Ierland en IJsland een boek, "Mama, wat is obesitas", lanceerden in hun moedertalen.
Hallo Bernadette, hoe gaat het met je?
Het gaat goed met me, Ruth.
Hoe gaat het?
Het gaat goed met mij.
Dank u wel.
Ik wilde je iets vragen over het boek, Mam, Wat is obesitas?
Ja, we hebben gisteravond gelanceerd.
We hebben het boek officieel gelanceerd in het Engels voor Ierland, maar ook in het Iers, wat geweldig is omdat het plaatsen in Ierland kan bereiken waar niet alle Engelse boeken zouden komen.
Maar het belang hiervan is het feit dat het ouders, het het kinderen leert waarmee ze leven.
Dat denk ik ook.
En ook om de dialoog te openen over obesitas als chronische ziekte en voor zorgprofessionals om iets te hebben waarmee ze, weet je, het gesprek kunnen aangaan.
En ook voor ouders om met hun kinderen te praten, dat het niet hun schuld is.
Het is niets waar ze zich voor hoeven te schamen.
Maar het is een ziekte die behandeld kan worden en behandeld moet worden.
Dus ik denk dat het echt belangrijk is om het in ons, in het IJslands te hebben, weet je, want veel mensen lezen en spreken wel Engels, maar het is niet onze moedertaal, dus ik denk dat het echt belangrijk is dat ook kinderen het boek kunnen lezen, maar ook met hun, weet je, ouders en zorgverleners, dus ik denk dat het, weet je, goed is voor schoolverpleegkundigen en, weet je, huisartsen en iedereen om een boek te hebben.
Ik heb geluk dat ik een huisarts heb die erg begripvol is en die altijd informatie bij me zoekt, zoals folders die we zouden maken, tijdschriften die we maken.
Dus dit boek zal zo goed voor hem zijn, maar ook voor de rest van de artsen in de praktijk die misschien niet zo begripvol zijn als hij.
En daarom, zoals ik al zei, is het bij de lancering zo belangrijk dat we belanghebbenden van alle kanten hebben, de gezondheidsprofessionals, degenen die obesitas begrijpen, weet u, en degenen die dat begrip ontwikkelen, die nu leren vanwege de wetenschap die we nu kennen.
En daarmee komen we terug bij het boek.
Ik bedoel, vanzelfsprekend is het boek gericht op jonge kinderen.
Dus het is niet wetenschappelijk, maar zonder wetenschappelijk te zijn, brengt het wel over wat dit kind kan meemaken, weet je, en waarom ze niet zo behandeld mogen worden op school, waarom ze niet gestigmatiseerd mogen worden vanwege de vorm van hun lichaam.
Ik denk dat dit boek echt goed is om een gesprek op gang te brengen, zoals ik al eerder zei, en ik had dit boek geweldig gevonden toen ik een kind was.
Ruth, ik ben het met je eens.
Hetzelfde, net als toen ik een kind was, het was mijn schuld.
Het was de schuld van mijn moeder.
Het was, weet je, dus de link was er en met zo'n boek maakt het het denk ik zo veel makkelijker voor iedereen om te beseffen dat ze met iets leven, zoals ze met astma leven, zoals ze met psoriasis leven, weet je, dat het een medisch probleem is dat medische behandeling nodig heeft.
En een chronische ziekte.
De ziekte is niets wat ze zijn.
Ze zijn eerst persoon.
Het is iets dat ze hebben, niet iets dat ze zijn.
Absoluut.
Daarom is de taal ook zo belangrijk.
En vooral als je met een kind praat, als je ze op jonge leeftijd de juiste taal kunt bijbrengen over een ziekte waarmee ze leven, maakt het het gemakkelijker om later niet te accepteren dat ze gestigmatiseerd worden, zelfs in de gezondheidszorg.
Als ze begrijpen wat ze hebben, dan verbetert het soort van, hopelijk, hoe mensen met hen omgaan.
Ja, ik denk dat het kan helpen, weet je, om stigma en vooroordelen te verminderen en meer mensen kunnen leren wat obesitas is, dat het een ziekte is.
Ja, daar ben ik het mee eens.
Er is nog steeds zoveel in de media waar mensen de verkeerde dingen geloven over deze ziekte omdat we de verkeerde dingen leren en heel vaak door, ik weet het niet, gezondheid en fitness omdat, weet je, het een financieel probleem is.
Terwijl obesitas anders is en obesitas een werkelijke ziekte is.
En ik denk dat we daar moeten verbeteren hoe de media deze kwesties zouden aanpakken, zelfs tot de beelden die ze zouden gebruiken, zoals een foto van een kind in een slechtzittende outfit.
Het is zo triest om te zien dat in deze tijd, wanneer dat kind geen keuze heeft, waarmee het leeft.
En daarom, zoals ik al zei, is dit boek, nogmaals, zo belangrijk.
En om het in scholen te krijgen, om het in zorginstellingen te krijgen.
Dit gaat niet alleen over de lancering van het boek, Us, Last Night, You, Today.
Oké.
Nee.
Ja.
Het gaat niet alleen om lanceren en het dan laten gebeuren.
Dit gaat erom dat we het voortzetten, zodat mensen ervan leren.
En we kunnen het gesprek openen.
Precies en hoe meer mensen erover praten, hoe minder gestigmatiseerd het wordt.
En zeker als we er allemaal bepaalde bewoordingen omheen gebruiken, dan wordt het denk ik een gewoonte voor andere mensen als ze dat horen of lezen.
En we weten dat er ouders zijn die misschien niet op ons lijken, die als kind misschien niet met obesitas hebben geleefd of die dat tot op de dag van vandaag niet hebben.
En ze moeten ook begrijpen wat hun kind is.
Ja.
Liever, opnieuw, dan te denken dat het de schuld van hun kind is of dat het hun schuld is.
Ja, als ouders.
Ja.
En ik denk dat het boek die ouder ertoe zou kunnen aanzetten om ook hun kind medische hulp te laten zoeken.
Ja.
Dus, ik kijk ernaar uit om te zien welk boek en dat iedereen het leest.
Veel mensen?
Ik weet zeker dat je lancering net zo goed zal gaan als de onze gisteravond.
Het was een prachtige avond voor iedereen.
Dus, heel veel succes met je lancering.
Dank u wel.
En fijn om van je te horen.
Nou, een enorme dankjewel aan Bernadette en Ruth voor hun inzichten, hun gesprek.
Ik was gisteravond zelf bij de lancering van het Ierse boek, en ik kan je nu vertellen dat de leiding van de HSE, Dawn Lauscha, de staatssecretaris van Volksgezondheid, de ASOI-gemeenschap, de patiëntengemeenschap, al deze vitale en belangrijke mensen in de gemeenschap die we nodig hebben, Dr.
Stuart Flint, Het was buitengewoon om te zien hoeveel mensen er op kwamen dagen om de boekenlancering in Ierland te steunen.
Dus aan collega's in Reykjavik en op IJsland, Solveig, die onze voormalige president was, wens ik jullie allemaal het allerbeste.
Ruth, heel erg bedankt, en veel succes met je boeklancering, en ik hoop dat die net zo succesvol wordt als die van Ierland.
Dit boek zou hier niet zijn zonder Marta, die een van onze jongeren is, en een geweldige pleitbezorger voor obesitas met haar eigen stem op slechts 18-jarige leeftijd.
Dus laten we luisteren naar Constantine en Marta en hun gesprek. – Jongens, dit is Constantine en naast mij is een van mijn gasten van de Voice of Youth podcast, Marta. – Hoi, ik ben Marta.
Ik ben 18 en ik ben hier om mijn ervaring te delen. – Over het delen van je ervaring met obesitas met anderen, hoe denk je dat obesitas je heeft beïnvloed en wanneer denk je dat het allemaal voor jou begon?
Ik ben me altijd wel bewust geweest van obesitas in mijn leven omdat ik al vrij jong omging met de Portugese Vereniging, APCOE, en mijn grootmoeder van moederskant er haar leven lang mee te maken had, dus ik was me er altijd van bewust wat het was, maar persoonlijk realiseerde ik me toen dat het ook iets was waar ik mee te maken had.
Het was ongeveer in groep 3, groep 4, ik weet het niet helemaal zeker.
Ik was vroeger behoorlijk actief en ik weet niet, een aantal vrienden begonnen me gewoon te vragen, zoals: “Oh, kun je zo snel rennen?
Kun jij dit doen?
Kun je dat?”
En ik dacht: “Ja, waarom vraag je me dat?”
En toen begon ik die twijfels gewoon bij me te dragen en begon ik te merken dat ik misschien een beetje anders was dan de rest en ja, toen begon ik dingen te associëren en toen realiseerde ik me voor het eerst dat er iets was waar ik ook mee te maken had.
Ja, ik heb gemerkt dat school een grote rol speelt omdat je het verschil merkt tussen jezelf en je vrienden, klasgenoten, enzovoort.
En dat was het voor mij ook eigenlijk.
Dus school was de tijd dat ik begon te merken dat ik anders was, maar het besef van “oh wacht, ik moet hier echt iets aan doen” kwam bij mij waarschijnlijk op de middelbare school, dus tijdens de tienerjaren.
Dus zoals we zelfrealisatie en de invloed van op jonge leeftijd naar school gaan en de verschillen zien bespraken, is dit naar mijn mening een zeer belangrijke rol voor de ouders.
Vanuit mijn persoonlijke ervaringen had ik altijd de steun van mijn ouders en zij pushten me altijd om beter te doen, om te sporten, om fysieke activiteiten te ondernemen, om beter te eten en om kansen voor mij te vinden om met dit mogelijke probleem om te gaan, omdat we destijds niet echt zeker waren of het een probleem zou zijn om met obesitas om te gaan.
Maar ik heb altijd de steun gehad, dus het is interessant hoe jij erover denkt. – Ik zal zeggen dat het een behoorlijk lastig onderwerp voor me is, omdat mijn familie me altijd steunde in de zin dat ze wilden dat ik beter werd en, weet je, beter zou eten, meer zou bewegen. Die steun heb ik altijd van hen gehad.
Maar er was ook veel gewichtsgerelateerd vooroordeel en stigma, weet je, het was erg geïnternaliseerd.
En dus was het een soort mix daarvan, weet je, alsof ze hun best deden, maar het ging gepaard met veel stigma en vooroordelen, die ik uiteindelijk ook een beetje heb geïnternaliseerd, wat niet echt hielp.
Maar over het algemeen waren ze erg ondersteunend, ze deden hun best.
Dat is logisch en ik heb het zelf ook gemerkt.
Ik reageer er niet veel op omdat ik het heb geaccepteerd.
Ik heb het geaccepteerd, je weet wel, ik dacht, je moet er gewoon mee omgaan.
Het is hun generatie, het is hun mening en hun manier van functioneren.
En ik denk dat we ervan af bewegen, wat goed is.
Nee, ja, ik heb het geaccepteerd en ik heb altijd ingezien dat het niet kwaadwillend was.
Ja, dat was zo, het kwam uit een goed hart, weet je, ze deden hun best.
Ze waren rechtvaardig, ze wisten eigenlijk niet hoe ze ermee om moesten gaan.
Precies.
Daarom zijn we hier om antwoorden en ondersteuning te bieden.
Dus Marta, hoe denk je dat obesitas je heeft beïnvloed?
Zoals je totale, je totale zelfbeeld, je totale idee van wie je werkelijk bent?
En denk je dat het je op de een of andere manier heeft gevormd?
Zeker.
Ja.
Ik ben altijd een erg onzeker persoon geweest omdat ik erg onzeker was over hoe ik eruitzag.
En dus ik was gewoon zoiets van, ik was zoiets van, ik wilde niet worden gezien, weet je, ik wilde niet dat mensen me opmerkten.
Ik werd erg angstig om opgemerkt te worden door andere mensen.
En ja, het is gewoon zo, ik was me erg bewust van hoe ik eruitzag, van hoe ik mezelf presenteerde, wat zich uiteindelijk ook op school openbaarde.
Ik deed geen presentaties voor de klas omdat dat betekende dat mensen naar me zouden kijken.
Dat wilde ik niet.
Tijdens gym had ik veel angst ervoor omdat ik de dingen niet alleen niet kon, maar ze ook niet leuk vond om te doen.
En mensen keken naar me en ik voelde me beoordeeld, wat waarschijnlijk niet zo erg was als ik dacht, maar ik voelde me echt beoordeeld.
En ik denk dat ik pas de laatste jaren eindelijk een beetje uit dat gedachtegoed ben gekomen. – Je denkt dat mensen zich meer aantrekken van dingen dan ze daadwerkelijk doen. – Ja, ja. – Op die manier. – Ja, het leidde er wel toe dat ik daardoor veel angst ontwikkelde voor alles.
Dus ja, hoe zit het met jou? – Dus voor mij grotendeels hetzelfde.
Eerlijk gezegd, het is obesitas dat je denkpatronen vormt, zelfs als je gelooft dat je ermee om bent gegaan.
Dus laten we zeggen dat je niet langer wordt beschouwd als levend met obesitas, of jezelf niet langer zo ervaart, en anderen je ook niet meer zo ervaren.
Maar de mentaliteit ervan blijft nog steeds bij je.
Dus de manier waarop je denkt, is al gevormd en kan niet meer veranderd worden.
En zoals u al zei, zal angst u volgen.
Op dit moment denk ik dat ik er volledig mee afgerekend heb.
Ik ben gegroeid uit de mentaliteit om me zorgen te maken over hoe anderen mij zien.
Ik heb…
Ik denk dat het eerlijk gezegd gewoon wat tijd nodig had om volwassen te worden.
En je begint je absoluut comfortabel te voelen in je eigen vel om jezelf te accepteren en dat zelfvertrouwen bouwt zich op en bouwt zich op en bouwt zich op en op een gegeven moment geef je er niet meer om.
Maar zelfs als het je niet meer kan schelen, blijven bepaalde gewoonten die je vroeger had, hardnekkig bestaan.
Dus je denkt er nog steeds over na om bijvoorbeeld voor anderen te eten.
En je schaamt je altijd als je dik bent om voor anderen te eten, omdat je weet dat iedereen met een beschuldigende vinger naar je zal wijzen en je zal uitlachen. – Het geeft me echt om, en ik heb het gevoel dat sommige van mijn vrienden er niet zoveel om geven als om kleding.
‘Want lange tijd kon ik niet echt dragen wat mijn vrienden droegen, of het op dezelfde manier dragen.
En ik denk er nog steeds veel aan.
Net als wanneer ik ga winkelen, denk ik nog steeds van, oh, die jeans vind ik echt leuk.
Misschien lukt het niet.
En ik heb zoiets van, nee, wacht, maar misschien nu wel.
Het is nog steeds iets dat me echt raakt, kleding. – Ja, kleding was een groot deel ervan.
Ik herinner me altijd dat ik opgroeide, bijvoorbeeld, er waren altijd wel wat trends op school, op de middelbare school, bijvoorbeeld, de manier, een bepaalde manier waarop mensen zich kleden, en het is gewoon wat er op dat moment trendy is.
En ik herinner me dat ik niet in die kleren paste.
Zoals mijn ouders bijvoorbeeld, die zouden ze voor me willen kopen, maar ik zou er niet in passen.
Ik kon nooit goede spijkerbroeken vinden.
Ik kon nooit leuke jasjes of zoiets vinden.
En het ging voor mij, bijvoorbeeld, bij het kopen van een broek, altijd over wat me zou passen.
En het ging er nooit om wat ik leuk zou vinden.
Dus een paar jaar later, toen ik zo'n 90 kilo kwijt was, en dat was toen ik begon met werken omdat ik mijn eigen geld verdiende, gaf ik zoveel geld uit aan kleding omdat ik voor het eerst in mijn leven overal in paste.
Dus ik begon te kiezen wat ik wel en niet wilde kopen.
Dat klinkt logisch.
Ja.
Nu ik op de universiteit zit, krijg ik maandelijks zakgeld.
Ik ga soms winkelen.
Ik keur goed.
Oké, dus wanneer we het hebben over leven met obesitas en de manier waarop we ermee omgaan, de manier waarop we onze antwoorden vinden, moeten we altijd praten over onze interacties met zorgverleners.
Dus hoe is uw mening over HPK's veranderd in de loop der jaren?
Is het veranderd en hoe zou u uw interacties met de artsen beoordelen?
Ik moet zeggen dat ik nooit veel medische hulp heb gehad, maar ik zocht het ook niet echt, want toen ik heel jong was, had ik mijn kinderarts en hij was een geweldige man, maar toen kreeg hij kanker en hij stierf, en zijn opvolger, daar had ik een paar afspraken mee, en weet je, ze namen mijn BMI en zo op, en het was altijd boven de ideale waarde, maar het enige antwoord dat mijn ouders kregen, want weet je, ze waren gewoon zo van “oh oké, dus misschien moeten we hier iets aan doen, wat kunnen we doen?”
en ze zeiden zoiets als: “oh, ze is echt jong, ze groeit er wel in, het komt goed, maak je geen zorgen, je maakt je te veel zorgen.”
En dus denk ik dat het hen ook een beetje ontmoedigde om medische hulp te zoeken, omdat het zoiets was van: ze doen niets, ik krijg geen antwoorden, ik probeer wel iets anders.
Ze gaven het soort van op, ik ga niet zeggen dat ze dokters opgaven, maar het was gewoon niet iets wat erg aanwezig was in mijn leven.
En ook aan de kant van mijn moeder hebben we drie verpleegkundigen, dus twee van haar broers en een van hun echtgenotes.
En ze zeiden ook tegen haar, zo van, niet, ze zeiden gewoon: “Oh, ik denk dat je je een beetje te veel zorgen maakt.".
Weet je, misschien, misschien legt dat, dat veel druk op de situatie.
Maak je er niet zo druk om, het komt wel goed met haar.”
Niet dat ik haar compleet wegwuif, maar probeer haar zorgen ook een beetje te verlichten.
Om haar te herverzekeren.
Ja, precies.
En dus heb ik eigenlijk nooit veel medische hulp gehad in die zin.
Ik ging ongeveer twee jaar naar een voedingsdeskundige en ze was een lieve, lieve vrouw.
Ze heeft me veel geholpen.
En al die jaren heb ik altijd psychologische hulp gehad.
Dus ik heb niet echt veel mening omdat ik niet veel ervaring had.
Endegene die ik had, was erg onbehulpzaam.
Oké, maar één ding dat ik hier interessant vind, is dat je zegt dat je nooit echt medische hulp hebt gezocht.
Gelooft u dat u of uw ouders er in de eerste plaats verantwoordelijk voor waren om ernaar te zoeken?
Dat denk ik ook.
Ik denk dat het waarschijnlijk had geholpen, maar ik ben er niet zeker van of de middelen in Portugal wel aanwezig waren om de hulp daadwerkelijk te krijgen.
Oké, dat is een heel ander probleem en onderwerp, maar het probleem hier in wat je zegt is naar mijn mening dat jij vindt dat jij verantwoordelijk was om hulp te zoeken of dat je ouders daarvoor verantwoordelijk waren. Ik denk dat een minderjarige, in dit geval de adolescent, nooit verantwoordelijk is om hulp te zoeken bij een zorgverlener. De verantwoordelijkheid, geloof ik, wordt gedeeld tussen je ouders en de zorgverleners.
Dus ik denk dat zij degene zijn die jou oplossingen moeten aanbevelen.
Zij zijn degene die jou op een, uiteraard de juiste manier, op een nette en niet-beschamende manier, uiteraard, moeten benaderen, maar jij bent daar nooit verantwoordelijk voor geweest.
En dit is het zelfverwijt waar we het altijd over hebben.
En je bent nog steeds niet uit die mentaliteit, wat gek is na al die tijd.
Het was nooit jouw schuld.
Het was nooit jouw verantwoordelijkheid.
En ja, het is naar mijn mening een gedeelde verantwoordelijkheid.
En in mijn persoonlijke reis werd ik ook nooit professioneel benaderd door een zorgverlener, door mijn huisarts of wie dan ook, in een professionele setting of op een professionele manier met advies of oplossingen.
Er werd me altijd verteld, oh, hij groeit er wel in.
Ach, hij heeft gewoon wat beweging nodig of zo.
Dat waren geen oplossingen.
Maar zoals u zegt, op dat moment in Bulgarije denk ik niet dat de mensen veel andere opties hadden.
Er waren geen oplossingen.
Er zijn nog steeds in veel gevallen, niet genoeg oplossingen voor de mensen.
Maar ja, we streven ernaar dat te veranderen en te streven naar beter.
Dus als we daarover praten, wat zou u dan graag willen zien veranderen?
Bijvoorbeeld, niet alleen in Portugal, maar op Europees niveau, laten we het zo bespreken.
Wat betreft programma's, wat betreft mogelijkheden, wat betreft oplossingen voor mensen die worstelen met dezelfde dingen als wij toen deden. – Nou, ik denk dat er meer beschikbare informatie zou moeten zijn.
Net als vanzelfsprekend, want als je naar de kinderarts gaat bijvoorbeeld, dan heb je meestal van die kleine folders buiten en daarop staan dan bijvoorbeeld verschillende onderwerpen, weet je, misschien soms diabetes, ik weet het niet, waterpokken, gewoon dingen waar kinderen mee te maken kunnen krijgen, weet je, en waar ouders die informatie voor nodig hebben. – Er is er nooit één voor obesitas. – Ik heb er nog nooit één gezien voor obesitas.
Dus ik denk dat meer beschikbaarheid van die informatie zou helpen en ook, weet je, het feit dat het een chronische ziekte is en weet je, het is gewoon niet ja, het is een chronische ziekte, het is niet zomaar een keuze, want ik heb het gevoel dat veel mensen nog steeds denken dat het een keuze is, het gaat gewoon om wat je eet, je dieet en alles, en ik denk ook dat die mentaliteitsverandering in de samenleving en bij artsen enorm zou helpen. Ja, daar ben ik het helemaal mee eens. Naar mijn mening, zeker, want in sommige landen wordt het duidelijk al erkend als een ziekte, maar je bent een stap voor, in Portugal, maar in de meeste landen wordt obesitas nog steeds niet erkend als een ziekte en zelfs als we een stap in de goede richting zouden willen zetten, is dit ons eerste doel en onze eerste absolute noodzaak waar we mee te maken hebben. Want je zegt dat mensen nog steeds geloven dat overgewicht en obesitas een keuze is. Hoe kan het een keuze zijn, als je jezelf die vraag stelt?
Niemand zou ooit kiezen om te leven met wat wij hebben moeten doorstaan, niemand zou die beslissing ooit in welke situatie dan ook nemen, niemand zal dat zichzelf aandoen.
Dus als niemand die keuze ooit gaat maken.
Hoe kunnen we nog steeds geloven dat het een keuze is?
Ja, maar iets dat ik ook denk, bijvoorbeeld, wanneer kinderen tekenen van obesitas beginnen te vertonen, hebben hun ouders niet de informatie, dus ze denken gewoon: “Oh, misschien is het wat we haar geven, zoals we het kind voeden.".
We moeten het dieet van het kind veranderen.
Ze moeten actiever worden en zo.”
En omdat ze niet weten dat het een chronische ziekte is en niet zomaar een keuze in levensstijl, omdat dat is wat de maatschappij ons heeft verteld, weten ze ook niet hoe ze, weet je, informatie kunnen vinden, enige vorm van hulp kunnen zoeken, dat soort dingen.
Ja, zeker.
Ik ben het er helemaal mee eens.
Het vinden van de juiste informatie is momenteel het grootste probleem omdat we bronnen hebben die niet worden geverifieerd.
We hebben wijdverbreide informatie op internet die feitelijk onjuist is, we hebben officiële onderzoekers die bewijzen dat het onjuist is, maar opnieuw gaat het om klikken, het gaat erom wat wordt gepusht en wat de meeste weergaven verzamelt.
En momenteel is de informatie die de meeste views verzamelt, niet de juiste informatie.
Maar we gaan opnieuw verhuizen, we zetten de juiste stappen en promoten de juiste studies, we promoten de juiste informatie.
En ik geloof dat ouders over een paar jaar meer toegang zullen hebben dan ooit tevoren.
En zij zouden onze belangrijkste focus moeten zijn van mensen die we moeten beïnvloeden en aan wie we moeten laten zien dat er meerdere factoren zijn in de problemen met het leven met obesitas bij hun kinderen.
En doorgaand op ons gesprek over het vinden van de juiste informatie en niet weten waar te zoeken of wat te doen, waar te beginnen.
Hier kunnen we zeker de website van eCPO, de Europese Coalitie voor Mensen met Obesitas, promoten.
Daar vindt u de broodnodige informatie.
Je vindt er ook de podcast die we maken en er zijn veel afleveringen waar jullie, de jongeren, advies geven over wat je nodig had, wat je graag anders had gezien en ja, er is ook gewoon algemene goede informatie te vinden op de Azos website.
Er zijn veel onafhankelijke studies die niet worden beïnvloed door grote bedrijven of door de belangen van anderen, en er zijn publicaties die de vele aspecten van obesitas delen en hoe je kunt helpen.
Misschien nog een laatste advies van jou aan iemand die zich momenteel in jouw situatie bevindt en die worstelt.
Nou, ik denk dat iedereen die ermee worstelt en moeite heeft met hoe ze dit zien, zal helpen en alles, weet je, het zal beter zijn, weet je, je zit nu in een donkere plek, het komt wel goed.
Geef niet op en weet je, het is niet zo diep, focus er niet zo op.
Er zijn andere dingen in het leven waar het beter is om je op te richten.
Ik denk het wel. – Zeker, laat een ziekte niet de persoon vormen die je daadwerkelijk bent. – Ja, ja, je hebt een hele persoonlijkheid, een hele mentaliteit, zoek gewoon andere dingen om je op te richten. – Zoek andere dingen om je op te richten en zorg er ook voor dat je je eigen oordeel vormt, dat je je eigen onderzoek doet, dat je de juiste mensen om je heen vindt en dat je weloverwogen beslissingen neemt.
Neem niet zomaar een beslissing voor je toekomst gebaseerd op iets dat je op internet hebt gelezen of iets dat je hebt gehoord.
Doe je eigen onderzoek en neem weloverwogen beslissingen en ja. – Ja. – Zorg goed voor jezelf. – Welkom terug en ik kan je nu al vertellen dat ik geen stem zou hebben gehad zoals die van Constantijn of Marta, vooral niet op Marta's leeftijd.
Dus een pluim voor hen beiden dat ze zulke geweldige voorvechters voor zichzelf en voor toekomstige generaties zijn.
En dank aan Marta voor het werk dat ze aan het boek heeft verricht.
En dat zag ik me uitrollen over Europa, wat best fantastisch is.
Nu praten we, we gaan verder en we praten over, nou, wat moeten we zien veranderen?
We hebben enige bekendheid met het boek.
We hebben enkele belangenbehartigingsinspanningen gaande, maar waar is de mogelijkheid om dit op een ander niveau te stimuleren?
En daar hebben we deze door een Europarlementariër georganiseerde bijeenkomst door Europarlementariër Castillo en Eazo vandaag in het parlement.
Dit evenement zal van zeer hoog niveau zijn.
U kunt daar de agenda zien, het is door de ME's gehost, en het zal zijn wat ik hoop dat een stap in de goede richting zal zijn voor ons allemaal.
We hopen dat we de nodige momentum zullen creëren, maar hoe ziet die behandeling en het management in de gezondheidszorg eruit?
Hoe beïnvloedt het patiënten daadwerkelijk?
En hier vind ik het echt belangrijk dat we later uiteraard feedback zullen geven over hoe het evenement is verlopen, maar dat u hoort en luistert naar het gesprek dat Jamie en Sven hadden.
Nu, Jamie komt uit Nederland.
Hij werkt daar met de NVOO-groep, hij is 30 jaar oud en een enorm en prachtig voorvechter van een persoon voor obesitas.
En hij had een geweldig gesprek met Sven in IJsland, die 18 jaar oud is en behandeld is voor obesitas en als tiener zeer succesvol was, wat zeer, zeer zeldzaam is.
Laten we dus eens luisteren hoe het gesprek verliep en laten we hopen dat we daar na dit beleidsevenement meer van zien. – Mijn naam is Jamie Wiefeltjes.
Ik ben 30 jaar oud en kom uit Nederland.
Ik zit in het bestuur van de Nederlandse Vereniging voor Mensen met Overgewicht en Obesitas.
Ik ben een patiënt of iemand die zelf obesitas heeft. – Mijn naam is Sveet en ik kom uit IJsland.
Ik ben 18 jaar oud. - Sinds ik een baby was, ben ik altijd zwaar geweest.
Toen ik vijf jaar oud was, zei mijn dokter dat ik obesitas had.
Dus dat is een label dat ik al mijn hele leven met me meedraag.
En op een manier die het ook moeilijk maakte, bijvoorbeeld voor een deel mijn moeder, ze maakte zich altijd echt zorgen over mijn gewicht.
Dus, eh, ze probeerde altijd een gezond gewicht te behouden, maar toen ik in de puberteit kwam, ehm, en ik meer mogelijkheden had, eh, ja, is het een beetje, eh, in de verkeerde richting gegaan, eh, waardoor ik veel aankwam.
Ik was, toen ik nog een kind was en op een bepaald niveau zat, altijd groter dan de rest.
Weet je, toen ik begon tot nu is het, weet je, iets meer dan twee jaar geleden.
En hoeveel gewicht ben je in die ongeveer twee jaar afgevallen?
Ik ben ongeveer 55 kilo kwijtgeraakt. 55 kilo.
Ja, dat is anders voor mij.
Toen ik jonger was, kreeg ik altijd veel negatieve opmerkingen van mensen om me heen en dat is me echt bijgebleven.
Dus zelfs nu, ik ben 30 nu en ik heb nog steeds het gevoel dat ik te veel ruimte inneem in een kamer.
Zoals wanneer ik uitga met vrienden en het is een drukke club of zoiets, dan voel ik me niet op mijn gemak.
Want dan zou ik het gevoel hebben dat ik te groot ben voor de ruimte, ook al is het niet waar, ik begin me comfortabeler te voelen, maar ja, ik ben er nog niet waar jij bent.
Weet je, ik gebruikte het pesten als motivatie om door te gaan.
Ik heb ze zojuist ongelijk bewezen.
Nou, dat heb je gedaan.
Wat zie je voor je toekomst?
Zo, want je gebruikt nu de medicatie, en hoe zie je dat voor je in de toekomst?
Ik weet met zekerheid dat als ik met die medicijnen zou stoppen, ik zou aankomen.
Maar net zoals obesitas een ziekte is, is voor mij afvallen en op een gezond gewicht blijven en al die dingen, een levenslange last, soort van.
Het is ook iets dat deel uitmaakt van mij, deel van wie ik ben.
Wat wil je doen met het verhaal dat je hebt en de dingen die je hebt meegemaakt als persoon?
Ik wil jongeren echt inspireren.
Ja, nou ja, voor mij is het een beetje hetzelfde.
Ik wil mensen helpen, laten voelen dat ze niet alleen zijn.
En dat hun strijd niet alleen hun strijd is en dat de dingen die ze voelen dat ze mogen voelen, die dingen mogen voelen en dat als ze horen dat ze worstelen met gewichtsverlies of met hun ontlasting of met alle ziekten die daarbij komen, dat het niet hun schuld is, want vaak hoort men dat het oh je moet meer bewegen, je moet minder eten en dan komt alles goed. Maar het zijn meestal vele verschillende dingen die een rol spelen, zoals medicijngebruik of iets anders.
Dus wat ik echt wil doen is mensen inspireren en een soort luisterend oor voor ze zijn, op zo'n manier dat ze zich niet alleen voelen.
Ja, dat wil ik gebruiken om al die mensen echt te helpen, en dat zijn er veel.
Dus als ik advies zou moeten geven aan mensen die leven met obesitas, dan zou het zijn dat het oké is om je niet oké te voelen.
En het is oké om je op een gegeven moment vast te voelen zitten.
Maar het is de drive in jezelf die je moet gebruiken om te spreken en naar je huisarts of je dokter te gaan, of misschien naar een vriend of iemand, en hen deel te laten uitmaken van je verhaal en deel te laten uitmaken van je strijd.
Je hoeft niet de wereld op je schouders te dragen en mensen hierin te betrekken om de hulp te krijgen die je verdient.
Vine is echt simpel.
Het is gewoon nooit opgeven.
Dus welkom terug en een enorm, gigantisch dankjewel aan Jamie en Sven voor hun gesprek.
Ik hoop echt dat dit mensen inspireert om zich achter Wereld OBC Dag te scharen en te pleiten voor de behandeling en het management die we nodig hebben.
En gewoon luisteren naar het gesprek van de jongens inspireert me zo.
Ze zijn geweldige pleitbezorgers.
Het zijn fantastische mensen en ik ben zo blij en dankbaar dat ze deel uitmaken van onze obesitasgemeenschap.
Blijf het gebruiken, één ding zal ik zeggen, blijf het gebruiken, blijf alsjeblieft alle hashtags gebruiken, blijf alsjeblieft retweets plaatsen, delen en becommentariëren op sociale media.
We hebben helemaal geen negatieve reacties gehad, wat zo goed is om te zien dat het communicatieteam op de achtergrond meekijkt.
Maar hoe ziet die behandeling eruit?
Dus we hebben gehoord over het bewustzijn, we hebben gehoord over obesitas als een chronische ziekte en de boeklancering, en we hebben gesproken over de noodzaak van beleidsmaatregelen.
We hebben gesproken over Sven en gehoord van hem, en ik veronderstel, de impact die zijn behandeling op hem had als een zeer jonge man in IJsland.
Hoe ziet die behandeling eruit?
Laten we dus luisteren naar een paar verschillende fragmenten van mijn collega's.
Dus we hebben Dr. Gerhard Prager, en u ziet zijn titel op het scherm en al zijn geweldige werk als voorzitter.
We hebben ook Dr. Andrew Jenkinson, die de leiding heeft over obesitas, de grote waarheid, die als je die nog niet hebt gezien, zeker moet bekijken.
Daar vind je alle feitelijke informatie over obesitas en de gesprekken die hij voert met andere professionals.
Dan horen we van Susie en Jason.
Susie Burnie uit Ierland, geduldige steun en een geweldige collega met wie ik werk, en Jason Halford op het gebied van medicatiebehandeling, omdat onze chirurgen natuurlijk zullen praten over bariatrische chirurgie, maar waar is de discussie over de "skinny jabs" of het hete hangijzer, zoals ze zeggen, namelijk medicatie voor obesitasbeheer, hè?
En dan horen we van de geweldige, en enige, meneer.
Ken Clare, mijn dierbare vriend en collega die al vele, vele jaren een mentor is. als hij het samenvat en zegt: “Hé, laten we niet vergeten dat we ook endo-bariatries hebben.".
Wat is minimaal invasieve chirurgie?”
Ik ben zo gefascineerd.
“Holistisch, wat is het nut van het MDT-team, het multidisciplinaire team?
Waarom hebben we ze nodig?
Waarom hebben we er meer nodig?”
En obesitas.
Dus laten we luisteren naar mijn collega's en vrienden en hen allemaal bedanken voor het geven van hun tijd, maar laten we ons een beetje laten informeren.
Goedemorgen allemaal.
We zijn hier met professor Gerhard Prager om de obesitas en de medische en chirurgische behandeling ervan te bespreken.
Mijn naam is Andrew Jenkinson.
Ik ben een consultatief bariatrisch chirurg aan UCLH in Londen en auteur van Why We Eat Too Much.
Dit gesprek wordt aangemoedigd door worldobesityday.ae, die proberen de aandacht te vestigen op obesitasbehandelingen.
Dus Gerhard, zou jij jezelf eerst willen voorstellen aan het publiek. – Dank je, Andrew.
Ja, mijn naam is Gerhard Prager.
Ik ben professor metabole en bariatrische chirurgie aan de Medische Universiteit van Wenen en ik ben de directe oud-voorzitter van IFSO World en de oud-voorzitter van het IFSO European Chapter.
Ik ben zelf metabool en bariatrisch chirurg en uiteraard sterk betrokken bij dat vakgebied.
En het is mijn grote genoegen om vandaag hier bij u te zijn en met Andrew, die een absolute expert is op dit gebied, de behandelingsmodaliteiten en -opties die we hebben in 3-topiciteit te bespreken. – Ja.
Dus ik denk dat patiënten zich zorgen maken over verschillende aspecten van de behandeling en of de behandeling werkt of dat ze echt calorieën moeten beperken en diëten en naar de sportschool moeten gaan en dergelijke.
Mijns inziens werken die zaken, die interventies, niet zo goed. Maar, weet je, onze interventies die we kunnen bieden, medische en chirurgische interventie, en met name de nieuwe medicijnen en ook de nieuwe soorten chirurgie, evolueren echt.
Wat zijn uw gedachten over de huidige behandelingen, resultaten en veiligheid voor patiënten, Gerhard? – Dank u.
Dit is natuurlijk een uitstekende vraag.
Met de nieuwe medicijnen hebben we nieuwe opties in de behandeling van obesitas en dit geeft ons uiteraard steeds meer mogelijkheden.
Ik denk dat de langste data die we nu hebben van OMM's, medicijnen voor obesitasmanagement, tot vier jaar is.
En wat we kunnen zien is dat ze werken.
Ze werken niet bij alle patiënten.
En dit is misschien ook een van de mooie dingen die we verschillende patiënten kunnen aanbieden, verschillende behandelingsopties.
En ik denk dat we de ziekte obesitas opnieuw moeten bekijken.
Het is, in mijn beleving, meer vergelijkbaar met kanker.
Dus met verschillende behandelingsopties hebben we een gefaseerde aanpak voor de ziekte, wat betekent dat u zou kunnen beginnen met iets als diëten of het veranderen van uw eetgedrag, lichaamsbeweging, en vervolgens opschalen naar medicatie voor gewichtsbeheersing.
En uiteraard is chirurgie niet voor iedereen de eerste behandeloptie, maar misschien wel voor patiënten met extreme vormen van obesitas, zoals stadium vier, stadium vijf obesitas. – Ja, ik denk dat het afhangt van, zoals u zegt, de mate van obesitas en of iemand lijdt aan andere stofwisselingsproblemen, diabetes, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, die hen een hartrisico geven.
Dus ja, ik denk, weet je, voor iemand die echt lijdt, weet je, behoorlijk erg onder een hoge body mass index en misschien diabetes, wat voor soort operaties zijn effectief en wat is hun veiligheidsprofiel, Gerhard? – Over het algemeen is chirurgie extreem, bariatrische chirurgie is uiterst veilig.
Dit is keer op keer bewezen.
Dus mensen hoeven echt niet bang te zijn.
Als chirurgen enhanced recovery protocollen toepassen, staan patiënten binnen 60 minuten na de operatie op en kunnen ze het ziekenhuis binnen 24 uur verlaten.
Dus chirurgie is extreem veilig.
Wat zijn de best bestudeerde soorten chirurgie?
Het betreft duidelijk sleeve-gastrectomie en Roux-en-Y gastric bypass, gevolgd door one anastomosis gastric bypass.
En er is nu een nieuwe kit op de markt, de SADES, die veelbelovende resultaten laat zien, vooral bij patiënten met een zeer hoge BMI.
Maar wij hebben duidelijk de beste lange-termijngegevens over gecompliceerde Y-gastrische bypassoperaties. – Ja, en ik denk dat voor de kijkers die misschien niet bekend zijn met, weet je wel, de verschillende nuances van de verschillende soorten operaties, het allemaal kijkoperaties zijn.
Dus kleine snedes, operaties duren ongeveer een uur, anderhalf uur onder narcose.
U verblijft één nacht in het ziekenhuis, sommige afdelingen sturen mensen zelfs naar een soort lokaal hotel of zoiets.
En, weet je, als je op kantoor werkte, hoefde je eigenlijk geen week vrij te nemen.
Als je thuiswerkt, kun je letterlijk twee of drie dagen vrij nemen.
Dus herstel is geweldig.
En om het in perspectief te plaatsen, ik bedoel, ik denk dat mijn patiënten gemiddeld ongeveer 120, 130 kilogram wegen, en ik weet zeker dat u het daarmee eens bent, Gerhard.
Deze mensen zullen binnen een jaar na de operatie afvallen en hun gewicht rond de 75 kilogram stabiliseren.
En het is niet zo dat je je voelt zoals je je voelt nadat je bijvoorbeeld bent afgevallen door te diëten, waarbij je constant naar eten hunkert.
Het voelt heel natuurlijk voor de patiënt.
Ze zijn een ander persoon en de strijd is verdwenen.
Er is veel vooroordeel tegen obesitas en het feit dat het niet wordt erkend als een ziekte.
Maar ik denk dat er onlangs enkele interessante ontwikkelingen zijn gepubliceerd in The Lancet, Gerhard.
Zou je dat nader kunnen toelichten? – Ja, de Lancet-commissie kwam met een nieuwe definitie van obesitas, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen preklinische obesitas, waarbij er geen schade of nadelen zijn aan de overmatige vetophoping, en klinische obesitas, die duidelijk stelt dat het een ziekte is, wat betekent dat er nadelige gevolgen zijn van die overmatige vetophoping.
Dit kan vanzelfsprekend zijn, zoals diabetes, gewrichtsproblemen, maar ook psychische problemen of kortademigheid bij inspanning.
Dus het hangt erg af van het individu.
En ik denk dat dit een heel belangrijke stap in de goede richting is om obesitas te erkennen als een ziekte en steeds meer patiënten toegang te geven tot behandeling.
En dit is het cruciale punt.
Dit betekent niet alleen chirurgie.
Ik denk dat we het hele concept van de behandeling van obesitas met verschillende behandelmethoden moeten heroverwegen en onze patiënten toegang moeten geven tot alle opties. – Ja, ik ben het ermee eens.
Dit is het cruciale punt voor overheden en zelfs artsen, aangezien we nog steeds niet goed worden opgeleid over obesitas op de medische faculteit, om te erkennen dat obesitas een metabole aandoening is die wordt veroorzaakt door voeding en levensstijlfactoren, en niet door hebzucht of luiheid van een bepaalde bevolkingsgroep.
En ik denk dat er een groter begrip is dat het de metabole effecten zijn van bewerkt en suikerrijk voedsel en snacks.
Het zijn de effecten ervan op het blokkeren van onze natuurlijke gewichtsregulatiepaden die obesitas veroorzaken.
En we weten dat sommige mensen kunnen eten, en het is heel heterogeen, mensen zijn heel verschillend.
Sommige mensen kunnen de hele tijd slecht eten en in bed blijven liggen zonder aan te komen, maar anderen niet.
Het neigt erg familiaal te zijn.
En ik denk dat deze erkenning ervan als een stofwisselingsziekte en een ziekte net als kanker zeer gunstig is.
Of dat zal doordringen tot het algemene denken of niet, is een ander, is een ander gesprek.
Uiteraard zijn de pers en media erg, erg geïnteresseerd in de nieuwe afvalmedicijnen.
Mijn ervaring is dat mensen er erg in geïnteresseerd zijn.
Sommige mensen verdragen ze heel goed, sommige mensen niet.
Mensen maken zich zorgen over, weet je, de bijwerkingen en de risico's van deze procedures.
Wat zijn uw ervaringen daarmee, Gerhard?
Nummer één, de beschikbaarheid is niet geheel gegeven.
Sommige van de medicijnen zijn beschikbaar, andere niet.
Ze zijn nog steeds erg duur, dus niet iedereen kan zich dat veroorloven en ons openbare zorgstelsel vergoedt het momenteel niet.
Bovendien, wanneer je kijkt naar gegevens uit de echte wereld, maar eerst moet gezegd worden dat deze nieuwe medicijnen onder studierelaties behoorlijk goed werken.
Maar als je naar echte data kijkt, stopt meer dan 50% van de mensen die deze medicijnen gebruiken binnen een jaar.
En dit kan natuurlijk verschillende redenen hebben.
U noemde al bijwerkingen, veel patiënten zijn behoorlijk verstopt en voelen dat.
Natuurlijk, daar moet je zelf voor zorgen.
Dus ik denk dat men zich geen zorgen hoeft te maken over bijwerkingen zoals de mogelijkheid van kanker.
Er zijn nu echt goede gegevens dat deze medicijnen erg veilig zijn.
De vraag is natuurlijk hoe lang ze werken en je ze levenslang moet innemen.
Wanneer je ermee stopt, zien we dat je weer aankomt.
En een ander belangrijk punt is wanneer je flink wat gewicht verliest, je spiermassa, magere lichaamsmassa, verliest of dreigt te verliezen.
Het is hetzelfde als je een operatie hebt.
Wij als chirurgen besteden daar veel zorg aan.
We moedigen onze patiënten aan om veel eiwitten te nemen, te sporten en ik denk dat onze collega's van de interne afdelingen de patiënten die deze medicijnen gebruiken echt moeten aanmoedigen om ook een hogere eiwitinname te hebben om het verlies van spiermassa te minimaliseren.
En toen denk ik dat een grote studie uit Amerika, weet je, aantoonde dat binnen een jaar na het stoppen met de medicijnen, mensen minstens tweederde van het gewicht zouden aankomen.
Nou, ik denk, weet je, als je naar twee jaar kijkt, zullen mensen zwaarder zijn dan voor de medicatie.
Het andere, enigszins zorgwekkende is dat wanneer je weer aankomt, je de neiging hebt om centraal aan te komen, wat veel meer visceraal vet is, dat gevaarlijke vet waarvan we allemaal weten dat het diabetes en dergelijke veroorzaakt.
Ik denk ook, ik bedoel, wat is jouw ervaring, sommige mensen, weet je, na een bepaald soort dieet, kunnen ze weer aankomen.
En ik denk dat ze goede agenten waren, toch, voor die mensen? - Ja, we hadden een IFSO Wereld Consensus Conferentie met opinieleiders, onderzoekers en experts van interne geneeskunde op dat gebied.
En daar kwamen we met een duidelijke aanbeveling uit.
Wanneer u terugkerende gewichtstoename heeft, en dat komt natuurlijk vaker voor na een sleeve-gastrectomie, vergeleken met een Roux-en-Y-gastric bypass, bij de eerste poging, moet u de nieuwe OMM's gebruiken.
En studies laten nu zien dat je twee derde van het teruggewonnen gewicht kunt verliezen met de nieuwe OMMs.
Dus het is zeker de moeite waard om dat eens te proberen.
Ik denk dat deze nieuwe medicijnen opnieuw onze mogelijkheden, ons arsenaal om obesitas te behandelen, vergroten.
Zeker waar. – Ja, ik bedoel, ik denk dat de medicatie, ze werken zeker voor een groot deel van de mensen, maar ik denk dat ze op een slimme manier gebruikt moeten worden.
Dus mensen moeten er niet aan beginnen met de gedachte dat ze er jarenlang op zullen zitten. je moet ze waarschijnlijk gebruiken met het idee om te helpen met een soort reset van gewicht en gewoontes.
Veel mensen kunnen hun gewoonten niet veranderen omdat eetlust en ingesleten gedragingen erg moeilijk te veranderen zijn.
Maar als je een medicijn hebt dat je eetlust gewoon wegneemt en in je hersenen uitzet, dan is het bijvoorbeeld veel makkelijker om te stoppen met gedachteloos eten in de avond, waar veel mensen moeite mee hebben om te stoppen.
Ik denk dat het de slimme manier is.
Mijn project, mymetabology.com, onderzoekt dit, hoe je ze op de slimme manier gebruikt.
En ik denk dat, weet je, steeds meer de manier zal zijn waarop we aangemoedigd zullen worden om ze te gebruiken.
Met metabole chirurgie veranderen we natuurlijk veel van deze hormonen, verzadiging, hongerfactoren, zoals u weet, en het interessante is dat deze medicijnen na de operatie minstens zo goed werken als zonder operatie.
Het lijkt dus niet veel invloed te hebben als je geopereerd bent op hoe deze medicijnen werken.
En ik denk dat dit een andere zeer interessante bevinding is die we momenteel nog niet volledig begrijpen. – Ja, ja, precies.
Ik denk dat we waarschijnlijk geen tijd meer hebben, Gerhard.
Het is altijd een heel prettig genoegen om u te zien.
Je hebt fantastisch werk verricht voor IFSO en voor de wetenschappelijke vooruitgang in het begrip van obesitas. Heb je nog afsluitende woorden voor de mensen die hiernaar kijken en die worstelen met of leven met obesitas, ter gelegenheid van Wereld Obesitas Dag?
Ik denk dat we in 2025 meer behandelingsopties voor deze ziekte hebben dan ooit tevoren en dat mensen echt hulp moeten zoeken voor deze behandeling.
Het platform ECPO biedt uiteraard prachtige mogelijkheden en toegang tot experts die de ziekte kunnen behandelen en ik moedig mensen met obesitas aan om behandeling te zoeken.
En ik denk dat u fantastisch werk doet met uw boek, met uw inhoud op sociale media om mensen te helpen een behandeling voor de ziekte te krijgen.
Dank je Gerhard, het is een genoegen.
Ik zie je waarschijnlijk in, ik denk dat het dit jaar Venetië is, toch?
Venetië is het Europese IFSO Chapter Congres en we verwachten meer dan 1000 deelnemers.
Dus ik ben erg enthousiast en ik kijk ernaar uit om je daar te zien.
Goed.
Een fijne dag gewenst.
Dank u wel.
Dankjewel, Andrew.
Jij ook.
Tot ziens.
Hoi, Jason.
Het is geweldig om met je te praten voor deze patiëntenruimte die ECPO organiseert.
Wat leuk je te zien.
Hoi, Susie.
Hoe gaat het met je?
Goed.
Goed.
Nou, luister, Jason, we gaan het vandaag vanuit het psychologische perspectief hebben over obesitasmedicatie en het belang daarvan als behandeling voor sommige mensen die met obesitas leven.
Zou je het daar met ons over willen hebben?
Ja.
Nou, de medicijnen tegen obesitas werken of richten zich op de biologie van het eetlustsysteem.
En we weten dat bij mensen met obesitas het hongersysteem niet goed functioneert.
Voedsel heeft niet de impact op het appetite-systeem zoals het zou moeten.
Dus wat deze medicijnen doen, is werken op dezelfde systemen als voedsel en die signalen naar de hersenen versterken.
Dus het uitschakelen van de honger, het opbouwen van dat volheids- en verzadigingsgevoel, wat mensen weer controle geeft over hun eetgedrag.
Dat is een woord dat we horen in de patiëntengroepen.
Mensen noemen het voedselruis en vinden het soms moeilijk om die voedselruis in hun hoofd uit te leggen.
En als ze deze obesitasbehandelingen gebruiken, denken ze niet constant aan eten.
Die drang naar honger is er niet altijd.
Het is echt fascinerend.
Voedselgeluid is een interessant concept.
We hebben er de laatste 18 maanden veel meer over gehoord.
En het is letterlijk de ervaring van wat een obesogene omgeving is, die constant aanzet tot consumptie.
In feite, commercieel gezien, drijft het bewust de consumptie aan, als je nadenkt over voedselmarketing.
En als je geen functioneel eetlustsysteem hebt, komt die ruis, die druk in je hoofd, en het leidt constant af.
We weten dat mensen die op dieet zijn, worden afgeleid door dergelijk geluid.
En als je leeft met obesitas, en je hebt al een aangetast eetlustsysteem, heb je een dubbel probleem.
Dus het is een heel interessante manier om te kijken naar bijna een soort van annuleren, zoals ruisonderdrukkende oordopjes.
Het is niet voor iedereen, maar het is heel interessant dat het stimuleren van dat systeem van de eetlust die ruis, die afleiding kan verminderen.
En ik denk dat om, nou ja, de discussie op gang te brengen, we de aannames die mensen kunnen hebben, moeten bespreken.
En omdat we weten dat, weet je, er veel gesproken wordt over obesitasmedicatie en er altijd wel iets is waar, weet je, over gesproken wordt.
Maar om hier wat dieper op in te gaan, het gaat niet alleen om het feit dat ze voor gewichtsverlies zijn.
Weet je, mensen nemen aan dat we de magenprikken hebben gehoord en alle stigma's erachter.
Maar voor veel mensen die deze medicijnen innemen, denk ik niet dat ze begrijpen dat het niet alleen gaat om een getal op de weegschaal.
Alsof ik mijn eigen voorbeeld wil geven.
Voor het eerst in mijn volwassen leven, heb ik de afgelopen drie jaar mijn energie op peil gehouden.
Dus ik ben geen stenen aan het winnen of verliezen.
Maar toch, als iemand op straat me zou aankijken en een aanname zou doen over mijn lichaamsbouw en -grootte, zouden ze waarschijnlijk denken dat ik ongezond ben en dat ik moet afvallen.
Maar toch ben ik de gezondste die ik in mijn volwassen leven ben geweest.
En ik denk dat er een enorme aanname bestaat dat deze medicijnen alleen maar over gewichtsverlies gaan.
Nou, ik zal dat eerst op twee manieren uitpakken.
Gewichtsverlies is een gevolg van eetlustregulatie.
Maar gewichtsverlies is een bemiddelaar van gezondheid.
En ik denk dat veel mensen die met obesitas leven, eigenlijk willen dat hun obesitas en hun discussies rond hun medische aandoening over gezondheid gaan en niet alleen over gewicht, en niet gereduceerd worden tot hun gewicht.
En hun gewicht zal een getal zijn, en hun succesvolle mislukking zal daarover worden beoordeeld.
Maar ook, een gewicht behouden.
We weten dat gewichtsbeheersing moeilijk is.
Sommige mensen vallen af en komen daarna weer aan.
Ze vallen af, ze komen weer aan, ze wisselen van verschillende oplossingen of pogingen, zelf of door verschillende behandelregimes.
En eigenlijk is gewicht behouden en gezondheid behouden door gewicht te behouden een succesvolle therapeutische uitkomst. – Ik hou daarvan.
En de levenskwaliteit is absoluut iets wat we veel van de patiënten horen.
En een andere aanname is dat het gewoon je eetlust vermindert, dat je gewoon minder eet.
En ik weet uit eigen ervaring dat dat niet waar is, want als ik uit eten ga en ik zeg dat ik op een conferentie ben of dat ik op reis ben en ik ga uit eten in een restaurant, en voor mij, zeg maar, als ik een hamburger eet, en als dat bewerkt vlees is, en ik ben halverwege de burger, krijg ik eigenlijk een heel andere sensatie in mijn mond.
Het is alsof er meer speeksel is.
Ik begin me een beetje ziek te voelen.
Ik kan de burger niet opeten in mijn eentje.
Mijn eetlust is er zeker niet.
Maar als ik thuis eet en naar een slager ga en mijn eigen kwalitatief goede hamburger maak, kan ik de hele burger eten en me er veel beter, voller en verzadigd bij voelen.
En ik denk dat mensen aannemen dat het alleen gaat om het verminderen van je eetlust, terwijl het echt complexer is. – Ja, en het eetlustsysteem is complexer dan simpele honger en verzadiging.
Er zijn beloningsmechanismen die eetgedrag stimuleren, zelfs in de afwezigheid van normale honger.
En er zijn cognitieve processen zoals remming.
Nu in uw scenario, in beide gevallen, in de bewerkte vleesburger en in de huisgemaakte burger, vlees van hogere kwaliteit, wordt uw eetlust onderdrukt. U eet minder, u heeft de controle.
Wat echter interessant is, is wellicht de bewerkte burger, die minder lonend, minder lekker is, je krijgt eigenlijk een grotere onderdrukking, omdat het je eigenlijk afkeert van voedsel dat niet lonend is.
Dus het moet behoorlijk lonend zijn, zelfs voor jou, om een relatief redelijke hoeveelheid in de gezonde burger te consumeren.
En dat komt omdat het maatschappelijk systeem verbonden is met het beloningssysteem.
En het maatschappelijk systeem kan dat beloningssysteem dempen.
Dus voor minder, minder bevredigende voedingsmiddelen, haal je er weinig plezier uit en relatief minder plezier op zich.
Ja.
En ik denk dat dit iets is dat veel mensen die deze medicijnen gebruiken niet begrijpen.
Helaas moeten we dit onder de aandacht brengen.
Oké.
Dus bij de laatste aanname, om er even kort over te praten, Jason, als je wilt, is er dit gevoel dat als je obesitasmedicatie krijgt voorgeschreven nadat je bariatrische chirurgie hebt ondergaan als behandeling, dat je op de een of andere manier gefaald hebt, hetzij dat de operatie zelf niet meer werkt, hetzij dat je gefaald hebt in je gedrag en dat je weer aangekomen bent en de medicijnen nodig hebt.
Wat vind je daarvan?
Ja, falen, falen is een heel beladen woord, nietwaar?
En we weten dat bariatrische chirurgie een zeer ingrijpende interventie is.
En, weet je, er zijn meer radicale technieken binnen de bariatrische chirurgie.
Verschillende mensen reageren op die interventies op verschillende manieren.
Maar leidt zelden tot levenslange permanente gewichtsvermindering.
Je moet doorgaan met andere dingen, en chirurgie, en chirurgie is een ingreep.
Medicijnen zijn interventies.
Uiteraard neem je drugs gedurende een bepaalde periode.
Chirurgie is eenmalig, of er kan een correctie plaatsvinden.
Maar leven met obesitas is levenslang management.
En als je nadenkt over levenslang management, gebruik je een reeks interventies, of het nu gedragsmatig, nutritioneel, farmacologisch of chirurgisch is gedurende de levensloop om je obesitas te beheersen.
Dus niemand faalt, maar wat het aangeeft is dat er geen genezing is.
Geen enkele chirurgische ingreep is een genezing.
Geen enkele farmaceutische interventie is een genezing, zelfs niet terwijl u ermee bezig bent.
Zeker, als je ermee stopt, is er een terugslag omdat je het farmacologische effect verliest.
Dus waar we het over hebben, is het gebruik van tools gedurende je managementtraject.
Er zullen dus gewichtsschommelingen zijn, maar falen is, zoals ik al zeg, een heel beladen woord.
Wat het betekent is dat interventie op dat moment niet voor u heeft gewerkt.
En daar zullen redenen voor zijn.
Het is veel ingewikkelder. – En ik denk dat dat voor mij samenvat wat de term leven met obesitas betekent.
En mensen weten terecht dat het woord betekent dat we taal die we liever niet gebruiken, zoals de taal over dikke mensen, niet moeten gebruiken.
Maar leven met obesitas is dat beheren wanneer er verandering op je afkomt.
Dus voor mij speelt de menopauze mogelijk nu een rol bij het veranderen van mijn reactie op mijn behandeling van nu.
Dat is geen falen van mijn kant.
Dat is een reactie op mijn behandeling, gebaseerd op hoe mijn lichaam verandert.
En dat is omdat het waar is, het levensloop.
En ik hoop echt dat we hier meer bewustzijn over kunnen creëren.
Maar de ene zorg die ik hier voel is: wat gebeurt er met mensen die medicijnen gebruiken zonder toezicht?
En ik denk dat de rol van begeleiding terwijl men deze gebruikt, want we horen wel van mensen die beginnen en het past niet bij hen, het past niet bij iedereen.
En daar is die aanname weer, dat het zal werken.
En misschien blijven sommige mensen het nemen als ze bijwerkingen krijgen en zich te ziek voelen.
Ik vind het erg belangrijk dat mensen een zorgverlener hebben die hen in de gaten houdt.
Wat zou je daarvan vinden?
Ik denk dat we eerst moeten uitleggen wat ze waarschijnlijk van de behandeling kunnen verwachten, zowel wat betreft de effecten, zoals op hun eetlust en dergelijke, maar ook wat betreft de bijwerkingen en hoe die ervaren zullen worden en hoe ze ermee om kunnen gaan.
En het feit is dat als je met een arts werkt, deze de dosis weer kan verlagen voordat hij deze verhoogt.
Deze dingen worden over het algemeen opgehoogd vanwege de bijwerkingen.
Ze zijn erg krachtig en ongeveer de helft van de mensen stopt voordat ze de volledige titratie bereiken, en dat komt door de bijwerkingen, omdat die niet goed worden beheerd.
Maar vergeet ook niet dat er grote variatie is in hoe mensen op dit medicijn reageren.
Sommige mensen lijken erg, erg responsief te zijn.
Andere mensen lijken helemaal niet zo goed te reageren.
En zonder dat dat uitgelegd wordt, zonder dat dat gemonitord wordt, is dat problematisch.
Je hebt steun nodig.
Je hebt die medische hulp nodig.
Je hebt die voedingsondersteuning ook nodig.
Je hebt een zeer radicale reductie van je energie-inname en je moet die dieetkwaliteit hoog houden.
Dus uiteraard verminder je calorieën, maar je moet ook nadenken over de micronutriënten.
Je moet nadenken over het eiwit.
Je moet ook denken aan dingen als sarcopenie, verlies van spiermassa.
Er zijn dus veel dingen waar je over na moet denken.
Dit zijn veel krachtigere medicijnen, weet je, die nu beschikbaar komen voor minder ingrijpende operaties.
En dus moeten we nadenken over de voeding.
We moeten ook nadenken over de psychologie, want net als bij bariatrische chirurgie hebben mensen veel verwachtingen rond gewichtsverlies en wat het hen gaat brengen.
En zelfs als je erin slaagt om af te vallen, brengt dit niet noodzakelijkerwijs de veranderingen in je leven teweeg die je zou verwachten.
En die verwachtingen moeten ook worden gemanaged.
Mensen moeten zich daar ook van bewust zijn.
Gewichtsverlies lost niet alles op.
Sterker nog, het zou dingen kunnen onthullen.
Ik denk dat je dat goed voor ons hebt samengevat, Jason.
En we zien dat mensen hoge verwachtingen hebben, omdat ik denk dat ze elkaar vergelijken.
Vaak kan sociale media daar een probleem voor zijn.
Mensen kunnen zeggen: nou, ik zag iemand anders X, Y, Z verliezen.
En dit benadrukt echt dat we individueel allemaal erg complex zijn.
We hebben allemaal verschillende redenen voor onze obesitas en verschillende reacties op de behandelingen.
Jason, hartelijk dank voor het gesprek vandaag.
Ik blijf graag en praat verder, maar ik denk dat we nu aan Vicky moeten teruggeven.
Zorg goed voor jezelf, en we spreken elkaar snel.
Bedankt, Vicky.
Bedankt, Susie.
Goedemiddag allemaal, waar u deze fantastische patiëntenlounge ook bekijkt.
Ik heb het erg leuk gevonden om het vorm te zien krijgen en mijn taak is om de opmerkingen van onze vier vorige experts over ontwikkelingen in behandeling en management samen te vatten en te beoordelen.
We begonnen met Gerhard uit Wenen en met Andrew uit Londen en zij legden ons op een zeer vakkundige en bondige manier de veranderingen en de actuele ontwikkelingen in de bariatrische chirurgie uit. Ze koppelden dit ook aan medicijnen voor obesitasmanagement, waarvan we allemaal weten dat ze een groot verschil maken en een grote impact hebben op de manier waarop mensen met obesitas momenteel worden behandeld.
Er was ook discussie over nieuwe procedures, SADES, waarvan ik zeker weet dat we er in de toekomst steeds meer over zullen horen.
Daarna werden we gevolgd door twee experts, onze eigen Susie Birney van ICPO in Ierland en Jason Holford van de Universiteit van Leeds, en ze hadden een fantastisch gesprek dat voor mij echt de fysiologie, de hersenchemie en de gevoelens rond het gebruik van medicijnen voor gewichtsbeheersing naar de kern bracht, en Susie bracht zoals altijd met zoveel duidelijkheid naar voren hoe ze sprak over haar ervaringen als persoon die met obesitas leeft.
Er is geen twijfel over mogelijk dat er in de toekomst meer medicijnen op de markt zullen komen en dat is goed nieuws.
Er zal meer keuze zijn voor mensen met obesitas, meer gepersonaliseerde zorg op maat, maar dat brengt ook een probleem met zich mee met betrekking tot de toegang tot zorg en ik denk dat dat iets is waar we het in de toekomst allemaal over zullen hebben.
Ik wil ook andere gebieden aanpakken om wat problemen te ontdekken.
Een gaat over het steeds meer ontwikkelende gebied van endobariatrie.
Veel mensen en zelfs leden van onze lokale steungroep hier in Engeland hebben een verticale maagpl{//vertaling ontbreekt} ondergaan, een procedure die sommigen nieuw noemen maar die al geruime tijd bestaat.
Het wordt gezien als een alternatief voor mensen die een minder invasieve, orgaansparende procedure zonder incisie wensen, en we zullen daar naar mijn zekerheid steeds meer van zien. En nogmaals, het is geweldig, het is een extra optie in het hele scala aan behandelingen voor mensen die met obesitas leven.
Ik denk dat ik ook een paar punten wil aanstippen over de manier waarop de multidisciplinaire teamondersteuning zich ontwikkelt, met name rond psychologie en jij vindt, net als ik, dat dit heel belangrijk is voor jouw zorg en voor mij is dat in alle stadia van mijn gezondheidstraject zo belangrijk geweest, van CGT, CAT en nu enige compassiegerichte therapie.
Voor mij ben je nooit te oud of te ver op je reis om daar baat bij te hebben.
Het zou verkeerd zijn om niet te vermelden dat de rol van diëtisten en voedingsdeskundigen in wat we doormaken, en het is interessant dat onze experts daarover spraken, belangrijk is, niet alleen in chirurgische gevallen, maar ook voor iedereen die een behandeling ondergaat met medicijnen voor gewichtsbeheersing.
Dat is dus echt belangrijk om vast te houden.
We zijn allemaal ook activiteitenspecialisten in het helpen om meer te bewegen en sarcopenie is een probleem dat steeds vaker voorkomt in onze gemeenschap en ik denk dat het echt belangrijk is dat mensen dat oppikken.
En het ene grote ding dat ik jullie tot slot wil meegeven is steun van je leeftijdsgenoten.
Ik zou de afgelopen 22 jaar van mijn reis niet hebben overleefd zonder de steun van mensen zoals ik.
Die steun is altijd gratis verleend, het is gegeven, alles wat ik heb gegeven heb ik altijd tienvoudig teruggekregen en ik raad iedereen aan die momenteel geen steungroep bijwoont om er een te zoeken.
Als je professioneel luistert, kijk dan waar de lokale steun van de peergroup is en ik heb de afgelopen jaren veel geluk gehad met het ontwikkelen van een trainingshandleiding voor facilitators van peergroup-ondersteuning en ik denk dat dat voor mij erg waardevol is geweest in sommige leerervaringen.
Dus ik wil u vanavond of vanmiddag meegeven dat de dingen verbeteren, dat er meer keuze is, dat toegang nog steeds een probleem kan zijn, maar dat we samen obesitas kunnen aanpakken.
Dank u wel.
Dus hier heb je het, alles wat je moet weten en waarschijnlijk een heleboel vragen die ik zie op sociale media die we ook moeten beantwoorden en we zullen ervoor zorgen dat we dat doen zoals iemand had voorgesteld.
Heel erg bedankt Claire voor de suggestie van een patiëntenlounge die is gewijd aan de behandeling en het beheer van obesitas, zodat alle aspecten kunnen worden behandeld.
Een volledige 360 graden kijk op chirurgie, op farmacotherapie, op holistische zorg, op het multidisciplinaire team, op alles wat we moeten weten.
Dus ja, we zullen dat opvolgen.
Dus dank u wel voor de vraag en de aanbeveling.
Hartelijk dank aan iedereen die daadwerkelijk bericht stuurt.
Ik kan het tempo niet bijhouden van alle commentaren die gaande zijn.
Het team is ermee bezig en ik hoop dat ze velen van jullie kunnen beantwoorden, want ze zijn druk met verschillende evenementen en dergelijke.
Maar we wilden eigenlijk meteen overschakelen en kijken naar wat er in Europa gebeurt.
Laten we dus kijken wat er vandaag in verschillende Europese landen gebeurt.
Hallo allemaal, mijn naam is Lorenzo.
Ik neem dit op in Boekarest, Roemenië, en vertegenwoordig een vereniging genaamd Samen Tegen Obesitas.
Voor Wereld Obesitas Dag plannen we een aantal activiteiten, zoals het versturen van een persbericht naar mediakanalen met kernboodschappen van ECPO voor Wereld Obesitas Dag, samen met twee verschillende patiëntenorganisaties uit Roemenië.
We zullen ook een online webinar organiseren, gepresenteerd door mijzelf, met een arts gespecialiseerd in diabetes, metabole ziekten en voeding.
We zullen een nieuwsbrief versturen naar meer dan 70.000 e-mailadressen van mensen die geïnteresseerd zijn in gezondheid, evenals medische professionals.
En uiteraard een social media campagne, net als bij elke andere vriend van ECBO.
Heel erg bedankt en een fijne Wereld Obesitasdag allemaal. – Hallo, ECBO.
We zijn druk bezig met het opnemen van onze "share your story" documentaire voor Wereld Obesitas Dag.
En we bezoeken Adele in De Merune in Nederland.
Hier is onze cameraman.
Hallo.
En we delen verschillende verhalen vanuit het perspectief van verschillende patiënten om de zorgprofessionals hun vooroordelen over obesitas te tonen.
Dus ik hoop je heel snel te zien op Wereld Obesitas Dag. – Hallo.
Ik ben Hanna Vrabcová en ik groet u vanuit Slowakije.
Ik wil u graag kennis laten maken met ons project voor Wereld Obesitas Dag, ROC 2025.
Wij zullen de Nederlandse vertaling van de WHO-aanbeveling inzake lichamelijke activiteit 2020 presenteren.
We gaan drie podcasts maken over het voorlichten van patiënten met obesitas.
Op de website CS Dravia zal er een gesprek plaatsvinden over de impact van obesitas op de gezondheid.
We zullen trainingen geven aan ouderen over voeding en lichaamsbeweging.
We zullen het hebben over het stigma en de terminologie waarmee mensen te maken krijgen.
Er zullen nog meer activiteiten zijn.
Tot ziens allemaal op Wereld Obesitasdag Europa 2025.
Obesitas samen aanpakken.
Hallo, hier is Yure Bezita uit Zwitserland.
Ik zal onze actie voor de Wereld 2025 presenteren.
Allereerst presenteren we het boek “Mevrouw, wat is obesitas?”
Het zal worden gepresenteerd voor de scholen, maar ook voor de kinderarts en het grote publiek.
Ten tweede zullen we ook een ronde tafel hebben met de specialisten en ook een commissie van uw bezoekers en leden om te spreken over obesitasmanagement, GLP-1, en een nieuwe video van Uribesitas over traumatische ervaringen van stigmatisering en discriminatie.
En we zullen ook een symposium organiseren voor artsen over obesitasmanagement en stigmatisering.
En zo heb je het.
En dank aan onze geweldige collega's.
We konden niet elk land in Europa laten zien, omdat dat natuurlijk de hele wachtruimte in beslag zou nemen.
Maar dank aan degenen die daadwerkelijk deelden wat er vandaag of zelfs gisteren gebeurt in hun eigen land, zoals in Ierland, of in de komende dagen of de komende maanden.
Want Wereld Obesitas Dag pleit niet zomaar voor één dag.
Het pleit voor een verandering in het leven, terwijl we doorgaan, terwijl we het hele jaar doorgaan.
Zoveel van de programma's die plaatsvinden, zoals in Duitsland met onze collega's daar, die zullen maandenlang duren.
Blijf dus delen via social media.
Ik kan je niet meer aanmoedigen.
Het wordt nu wat later en ik moet me een beetje omkleden.
Het wordt een beetje grauw buiten.
Er werd me hier wat zonneschijn beloofd, maar dat lijkt er blijkbaar niet in te zitten.
Maar ik wil u graag afsluiten met enkele laatste woorden van onze prachtige nieuwe president, Deanna Castillo, een fantastisch mens en persoon die leeft met obesitas en andere chronische ziekten, en die ook zo gepassioneerd is om verandering te bewerkstelligen en deze reis voort te zetten.
Dus ze is hier bij ons, ze zal vandaag in het Parlement zijn, maar ze heeft wel een opname gedaan voor Royal OBC Day.
Dus bedankt aan mijn geweldige team, die jullie allemaal kennen, maar wiens namen je in de aftiteling zult zien.
Ook aan onze partners, zonder wie we deze evenementen niet konden produceren en organiseren.
Dat konden we simpelweg niet.
Dus dank aan u allen.
Bedankt voor het luisteren en kijken.
En we zien u graag terug in de volgende Patient Lounge.
En blijf alstublieft, alstublieft, alstublieft uw pleitbezorgers in uw eigen land steunen, terwijl we samen de obesitas aanpakken op Wereld Obesitas Dag 2025.
Tot ziens, doei. – Hoi, ik ben Diana Castillo, de nieuwe president van ECPO.
Ik ben enthousiast om de bijdrage te zien van patiëntenorganisaties die zich bij ons initiatief hebben aangesloten en om te zien hoe ons werk elk jaar op Wereld Obesitas Dag een sterke en duidelijke boodschap blijft overbrengen over informatie, beheer en het belang van het samen aanpakken van obesitas.
Hartelijk dank, en ik wens u een fijne Wereld Obesitas Dag 2025.