Videoserie

Hoi George, dit is Andrew. Erg leuk om bij je te zijn. Hoe gaat het met je? Het is druk, erg druk.
Zoals je weet, Andrea, krijgen we steeds meer verwijzingen. We krijgen veel verwijzingen voor patiënten met ongecontroleerde diabetes, ongecontroleerde obesitas. Het is gewoon verbazingwekkend, weet je, we zitten allebei op hetzelfde gebied als obesitas, dus type 2 diabetes en chirurgie voor obesitas.
Hoe zijn we hier gekomen? Hoe zou je obesitas definiëren? Wat is het eigenlijk? Ik denk dat er veel misvattingen zijn over obesitas. Wat vindt u daarvan? Ik ben het helemaal met je eens. Ik heb het gevoel dat er veel verkeerde berichten zijn.
Mensen begrijpen de echte reden achter obesitas niet. Ik denk niet dat het wordt gezien als een ziekte, maar eerder als een psychosociale keuze. Dus toen ik net begon, begreep ik niet echt waarom mensen naar me toe kwamen om me te vragen hun maag te verwijderen.
Mijn standpunt was: waarom kun je niet gewoon een dieet volgen en een goed bewegingsregime volgen, gewicht verliezen en het eraf houden? Dus ik begreep, net als de meeste artsen, de hele mechanismen achter obesitas niet echt. Maar hoe meer mensen ik zag en hoe meer mensen met obesitas ik zag, hoe meer ik begon te denken: is het zo simpel als calorieën in, calorieën uit? Wat is je perspectief daarop? Heb je obesitas altijd al begrepen? Ik denk dat als het zo simpel was als calorieën in en calorieën uit, we waarschijnlijk iets anders zouden doen.
Ik denk dat we dat zouden zijn. Meestal beginnen de problemen pas echt als ze op dieet gaan. En ze hebben allemaal bijna dezelfde diëten gevolgd.
Ze gaan door al deze diëten heen en zeggen, ja, ik kan wat gewicht verliezen met een dieet, maar eigenlijk houd ik me dan nog steeds aan het dieet, ik volg nog steeds het dieet, maar eigenlijk verschuiven de gewichten, de weegschaal niet meer na een paar weken. Ze hebben allemaal hetzelfde verhaal. En dan zeggen ze, oké, dan geef ik het gewoon op omdat ik honger heb, moe ben en het gewicht niet verschuift.
Is er misschien iets dat professionals in de gezondheidszorg en de maatschappij missen? Wat is uw mening over de oorzaken van gewichtstoename? Het is duidelijk dat we iets missen in ons begrip van obesitas. 70% van ons basaal metabolisme, dus de hoeveelheid energie die we gebruiken nog voordat we bewegen, is ademhaling, hartslag, immuunsysteem, verwarming van het lichaam. Dat is 70% van de energie die we gebruiken.
Maar wat de meeste artsen volgens mij niet goed begrijpen, is dat 70% energie-uitgaven heel dynamisch zijn. Het kan zowel naar beneden als naar boven gaan. Een van de echt verrassende dingen was dat de hoeveelheid energie die een mens gebruikt, de hoeveelheid stroom, hetzelfde is als een gloeilamp.
Een menselijk lichaam laten werken is dus hetzelfde als wanneer er een gloeilamp op deze tafel zou staan. Dat is hoeveel stroom jij en ik hebben. Als je het je voorstelt als een dimschakelaar.
Dus als je bijvoorbeeld te veel eet, zal het energieverbruik omhoog gaan. Het basaalmetabolisme gaat omhoog. Het is dus een beetje alsof je de dimschakelaar hoger zet.
Dus je verbrandt meer als je te veel eet. En als je dan op dieet gaat en jezelf begint uit te hongeren, gaat die dimschakelaar, je interne dimschakelaar, omlaag. Het is een beetje zoals, misschien voor je tijd, de reclame voor de pauze, waarbij je je pauze hebt gehad en je die gloed in je hebt.
Je gaat naar buiten, de kinderen gaan naar buiten, ze hebben deze gloed. Als je het je voorstelt, stel ik me voor dat je basale stofwisseling een beetje zo is. Maar eigenlijk kan het heel warm en heel koud zijn.
En ik denk dat dit iets is wat we echt verkeerd begrijpen als artsen obesitas proberen te begrijpen. Het lichaam probeert zich aan te passen aan te veel eten, wat het grootste deel van de bevolking meestal doet, of te weinig eten, door de dimschakelaar omhoog of omlaag te zetten. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb er mijn hele leven over gedaan om meer te weten te komen over deze indexen voor energieverbruik en obesitas, pathofysiologie.
Het is niet iets wat we op de universiteit hebben geleerd. Ik weet zeker dat het een vergelijkbaar curriculum was. Ik kan me waarschijnlijk geen colleges herinneren, omdat obesitas helemaal niet als ziekte werd gezien.
De training die we kregen in gewichtsbeheersing was dezelfde als die van een krantenlezer. Zo van: ja, als je te veel eet en te veel hamburgers eet, kun je aankomen. En de oplossing daarvoor is op dieet gaan en naar de sportschool gaan.
Dus het werd niet gezien als een ziekte. Er werden dus helemaal geen colleges over gegeven. Maar eigenlijk is het heel vreemd dat we nu, ik heb geneeskunde gestudeerd in de jaren tachtig, waarschijnlijk in de jaren negentig, toen hadden we nog geen grote obesitascrisis.
Er was, denk ik, minder dan 10% van de mensen die aan obesitas leden, nu meer dan een derde van de mensen. Dus plotseling lijdt een derde van onze patiënten aan obesitas, of we nu dermatoloog, bariatrisch chirurg, orthopedisch chirurg of wat dan ook zijn. En zoals u weet, is het een ziekte die veroorzaakt wordt door het verkeerd aansturen van signalen, nietwaar? Ja.
Hormonale signalen. Ja. Een overvloed aan problemen die leiden tot obesitas.
Denkt u dat er iets aan het veranderen is? En wat zou er volgens jou ontbreken vanuit ons oogpunt als professionals in de gezondheidszorg om dit te ondersteunen? Ik weet het niet, George. Ik bedoel, de WHO erkent obesitas als een ziekte, maar ik vermoed nog steeds dat de meeste van onze collega's het niet echt als een ziekte zien en het als een soort levensstijl zien. Al deze vooroordelen, stigma's over obesitas, bestaan nog steeds.
En wat ik echt heel triest vind, is dat patiënten dat ook denken. Dat beïnvloedt hun gevoel van eigenwaarde zo erg, dat ze denken: ja, eigenlijk zit ik in deze toestand, ik heb diëten geprobeerd, ik kom er gewoon niet uit. Ja, eigenlijk denk ik dat ik een zwakke wil heb.
Dat is verschrikkelijk voor iemand om te denken. En het is zo'n visuele ziekte. Dat is waar.
Dat is precies wat ik ook in mijn klinieken zie. En dit zijn patiënten die al eerder alle zelfsturende interventies om af te vallen hebben geprobeerd, zelfs ondersteuningsprogramma's, zelfs gespecialiseerd advies. Er zit pathologie en biologie achter.
Wat is jouw mening over ultraverwerkte voedingsmiddelen? Speelt het een rol in deze pandemie? Drijven ze de pandemie in zekere zin aan? Ik ga uit van de theorie dat we allemaal onze eigen individuele gewichtsinstelling hebben, zoals de gewichtsinstellingstheorie. En dat je op dieet kunt gaan, een beetje gewicht verliest, wegloopt van dat ingestelde gewicht, maar dat je weer wordt teruggetrokken door het metabolisme, de veranderingen in ons metabolisme, die soort dimmer die op en neer gaat. En ik denk dat onze eigen individuele gewichtspunten worden bepaald door genetica.
Sommige mensen komen van nature aan als ze in een bepaalde omgeving zijn waar bewerkt voedsel en westers voedsel is. Als je naar ontwikkelingslanden gaat waar ze een natuurlijk dieet van lokaal voedsel hebben en voedsel bereiden, zijn de obesitascijfers heel erg laag. Als je naar een westers land gaat, is het obesitaspercentage ongeveer een derde van de bevolking.
En de reden daarvoor zijn niet de calorieën, denk ik. Het zijn niet de calorieën in het voedsel. Het is wat het voedsel met je lichaam doet.
Als je een bevolking een dieet geeft dat veel suiker en geraffineerde koolhydraten bevat, zoals pasta, tarwe, gebak, brood, koekjes, plus plantaardige oliën, wat in principe het westerse dieet is, dus fastfood, als je ze dat geeft, dan beïnvloed je de insulineniveaus in hun lichaam. En ik denk dat dat invloed heeft op onze gewichtsregulatie. Dus ik denk dat het niet de calorieën in het westerse dieet zijn, maar wat het westerse dieet met ons lichaam doet.
Ja, inderdaad. Insulineresistentie speelt zeker een belangrijke rol en leptineresistentie ook. Wat is uw kijk daarop? De ouderwetse kijk op honger en verzadiging, dus wanneer je je vol voelt, was dat je zo'n grote maaltijd zou nemen dat je maag zou uitzetten en je vol zou raken.
Ik denk dat de nieuwe kijk op verzadiging is dat zodra voedsel in je darmen druppelt, je een afgifte van die hormonen krijgt, die naar je hypothalamus gaan en je verzadiging geven. Dat is dus het signaal om te stoppen met eten. Ik denk dat het belangrijkste van het westerse dieet het effect op het leptinesysteem is.
Leptine komt dus uit ons vet. Het komt vrij in het vetweefsel, zoals je al zei, en wordt ook nauw gereguleerd door de afgifte van insuline. En we weten dat bij obesitas en andere aandoeningen bijvoorbeeld polycysteus ovariumsyndroom, zoals je weet, een veel voorkomende endocrinopathie is bij vrouwen in de reproductieve leeftijd.
En het wordt in verband gebracht met insulineresistentie, gebrek aan transport van insuline en het CZS, en dat heeft ook invloed op de afgifte van leptine. En het beïnvloedt zeker onze honger en ons gewicht. Ja, ik bedoel, ik denk, dus wat betreft ons begrip van obesitas, denk ik dat er verschillende, waarschijnlijk drie echt eenvoudige gebieden zijn die eigenlijk artsen en zelfs de bevolking niet begrijpen.
Maar eigenlijk, als ze die zouden begrijpen, zouden ze gewoon zwaarlijvigheid krijgen, ze zouden het begrijpen. De eerste is, zoals we al eerder zeiden, metabole adaptatie. Dus je dimmer gaat omhoog en omlaag.
Dus opeens verbrand je heel veel energie. En als je dan ineens op dieet gaat, verbrand je eigenlijk helemaal niet zoveel. En dit is de reden dat je een dieet kunt volgen en 1.000, 1.200 kilocalorieën per dag verbruikt, maar dat de weegschaal niet verschuift.
Je lichaam is koud. Ik denk dat het tweede misverstand over obesitas deze gewichtsinstellingstheorie is. Dus iedereen heeft zijn eigen individuele gewichtsinstelling.
Je kunt proberen weg te rennen in de sportschool of door een dieet te volgen, maar eigenlijk trekt de woede je weer terug naar waar je bent. En je genetica bepaalt een beetje je gewichtspunt, maar eigenlijk is de omgeving, dus het soort voedsel dat je eet, bepalend. En dat gaat verder met waar dat gewichtsanker is, waar het gewichtspunt is, en dat wordt eigenlijk bepaald door leptineresistentie.
Het is een typisch negatief feedback biologisch systeem. Het is dus hetzelfde als ons hydratatiesysteem. Omdat het lichaam zichzelf reguleert.
Als je veel water drinkt, ga je plassen. Als je een dag niet drinkt, wordt je urine heel erg donker. En het is precies hetzelfde, denk ik, maar we weten nu dat er veel goed bewijs is dat het hetzelfde feedbacksysteem is met eten.
Dus net als wanneer je te veel drinkt, verbruik je dat vocht. Ja. Net zoals je te veel eet, gaat je metabolisme, die dimschakelaar, omhoog en verbrandt het gewoon.
Precies. En ik denk dat dit precies is wat je net noemde, de aanpassing aan thermogenese. Die beschrijving van zelfregulatie van ons gewicht is cruciaal om obesitas te begrijpen.
Dus eigenlijk is het hormoon dat dit doet, de dimmer op en neer zetten, leptine. En zoals je weet, komt leptine uit onze vetcellen. Dus als je veel aankomt, heb je een hoger leptineniveau in je bloedbaan.
Die leptine wordt vervolgens gelezen door de hypothalamus, die de baas is over ons gewicht. De leptine wordt dus gelezen door de hypothalamus en is in feite een brandstofmeter. Dus als je veel brandstof aan boord hebt, vet aan boord, zal het leptineniveau hoog zijn.
En de hypothalamus zal zeggen, oké, we zijn in orde. We kunnen het hongergevoel verminderen, we kunnen het basaalmetabolisme verhogen, we kunnen de dimschakelaar aanzetten en we zijn oké, we kunnen op een gelijk niveau blijven. Als je veel gewicht en vet verliest, gaat dat leptinesignaal omlaag.
De hypothalamus denkt, wacht even, we zijn een beetje leeg. Laten we de eetlust aanwakkeren en de dimschakelaar, de stofwisseling, uitzetten en ons gewicht weer op het ingestelde gewicht brengen. Leptineresistentie is waar deze signalen verkeerd beginnen te gaan, omdat de hypothalamus het leptinesignaal niet meer kan lezen.
Het ding dat het blokkeert is insuline, een gebied dat leptine blokkeert. Ze hebben dus een vergelijkbare signaalroute, denk ik, in de hypothalamus. Dus hoe hoger je insulineniveau, hoe meer het het leptinesignaal blokkeert.
Dus de hersenen ontvangen tegenstrijdige signalen, ze ontvangen signalen dat het leptineniveau laag is, dus de eetlust wordt opgevoerd, het metabolisme wordt uitgeschakeld, en je krijgt vraatzuchtige eetlust en je voelt je behoorlijk moe. Die signalen zijn typisch voor leptineresistentie. Ze zijn niet omdat die persoon van nature hongerig is, of geen wilskracht heeft of lui is.
Het is een symptoom van de ziekte. Wat we zouden willen dat we al die jaren geleden op de medische school hadden geleerd over obesitas. Wat vindt u daarvan? Ik denk dat we eigenlijk niets geleerd hebben.
Obesitas is een complexe, multifactoriële ziekte. Het is het resultaat van een overvloed aan genetische, epigenetische veranderingen. Ik wou dat ik dat geleerd had, echt waar.
Ik wou dat ik geleerd had dat het managen van patiënten met obesitas geen taak van één maand is. Het is een multidisciplinair proces. Er zijn meerdere specialismen bij betrokken, omdat patiënten met obesitas verschillende behoeften hebben en ondersteuning nodig hebben.
Wat is volgens jou de grootste misvatting over wat de algemene bevolking denkt over obesitas? Denkt u dat het gewoon het feit is dat het gewoon die vereenvoudigde energie en energie-output is? Ik denk dat dat het belangrijkste is, maar ook het feit dat het niet in staat zijn om af te vallen en het verloren gewicht vast te houden te wijten is aan een gebrek aan wilskracht. We hebben het eigenlijk over vetopslag, dus de hoeveelheid energie in een lichaam. Uiteraard is vet de belangrijkste opslagplaats van energie.
Adipostitio is een endocriene klier, een endocrien orgaan, dat hormonen afgeeft en onder andere de eetlust reguleert. De bekende chronische lage mate van ontsteking die we kennen bij obesitas. Ik hou van dit model.
Dit is het gewicht van vet, en het ziet eruit als vet. Bij obesitaschirurgie is dit wat we van binnen zien. Vet is verbazingwekkend.
Het is een orgaan. Het is net als het hart, de longen en de nieren. Zoals je zegt, George, wat we niet geleerd hebben op de medische school is dat dit een orgaan is.
Het creëert functie. Wat is de functie, denk je? Ik denk dat het hormonen afgeeft om onze stofwisseling, energie-inname, eetlust en verzadiging te reguleren. Het is eigenlijk onze benzinetank, nietwaar? Het slaat de energie op die we nodig hebben als we in een omgeving zijn waar plotseling geen voedsel is, en dan kunnen we vertrouwen op de gastank.
Dat is het niet alleen. Het reguleert zichzelf via het hormoon leptine. Het produceert veel verschillende ontstekingshormonen.
Het beïnvloedt onze eetlust. In principe reguleert het zichzelf. Als we die vereenvoudigde energievergelijking gebruiken die we op de medische school hebben geleerd, dan komt 1 pond of een halve kilo vetweefsel overeen met 3500 kilocalorieën per dag.
Als je de Big Mac-maaltijd van McDonald's eet, is dat bijna 1000. Als we daar vier van eten bovenop al het andere, dan krijg je dit binnen. Het wordt over je hele lichaam verspreid.
Een pond vet is wat de bevolking van de westerse wereld elk jaar aankomt. Als je het toenemende gewicht uitsplitst, zou het in die tijd moeten zijn geweest. Tussen 1980 en 2000 ging de energie-inname van een gemiddelde Amerikaanse man van 2.200 kilocalorieën per dag naar 2.700 kilocalorieën per dag.
Dat zijn 500 kilocalorieën per dag extra. Dit is 3500. Dat betekent dat de gemiddelde Amerikaanse man of westerse man dit elke week had moeten aankomen.
In een jaar tijd is dat ongeveer vier kilo per jaar. Ze nemen al die energie op, maar die wordt niet omgezet in vet. Dit betekent dat onze gewichtsregulatie, ondanks overeten, echt heel nauwkeurig is.
In feite is het ongeveer 0,4%. Je zou slechts 11 kilocalorieën per dag extra moeten innemen om dit aan te komen. Het suggereert dat het lichaam de controle heeft, maar dat het dit gewicht wil laten toenemen. Denk je dat dit te maken heeft met wat sterk bewerkt voedsel met ons lichaam doet? Ze geven een signaal af.
Ik denk dat ze de signalen veranderen. Door een leptine, denk je? Absoluut. Ik denk dat leptine een sleutelrol speelt in dit proces.
Insuline doet dat ook. Er is een nauwe interactie tussen die twee. Ik vind het verbluffend.
Hoe kan een menselijke populatie die zoveel te veel eet plotseling over-metaboliseren? Je kunt 1000 calorieën per dag op dieet nemen, maar je lichaam raakt er gewoon aan gewend. Ik denk dat dit verklaart waarom onze patiënten zoveel moeite hebben met diëten op de lange termijn. Het lichaam past zich gewoon zoveel aan.
Niet alleen dat, maar zoals je zegt, al die hormonen die van je maag en darmen naar je hersenen gaan om je een vraatzuchtig hongergevoel te geven, bijna als een verzengende dorst. Dit zijn dingen die het gedrag van mensen echt beïnvloeden. Ik ben het helemaal met je eens.
Ik denk dat we niet gebouwd zijn om af te vallen, en de maatschappij waarin we tegenwoordig leven maakt dit ook niet mogelijk. Ik ben het met je eens dat 70% van onze totale energie-uitgaven onze basisstofwisseling is. Maar ik denk dat de sleutel, als je het met me eens bent, in de rest van de calorieën zit.
We hebben activiteitsgerelateerde energie-uitgaven, maar we hebben ook indices zoals dieetgeïnduceerde thermogenese of het thermische effect van voedsel, postprandiale thermogenese. Uit experimenten weten we dat er bepaalde groepen patiënten met obesitas en insulineresistentie zijn die zulke signalen niet goed kunnen waarnemen. We leven in het tijdperk van ultraverwerkt voedsel.
Ze hebben niet de klassieke effecten die we denken in relatie tot alleen de calorieën die ze bevatten, maar ze hebben nog andere effecten. Ik ben een fan van de darm-hersen-as theorie. We weten uit dierstudies, maar ook uit studies bij mensen, dankzij bariatrische chirurgen zoals u, dat patiënten met overgewicht of diabetes of beide de neiging hebben om minder darmpeptidehormonen vrij te geven, zoals GLP-1, Glucagon-like peptide 1, PYY en andere hormonen.
Deze afgifte is gekoppeld aan een fenomeen dat we het in-critine effect noemen, de passage van koolhydraten naar het maagdarmkanaal. Als je glucose via een ader geïnjecteerd krijgt, komt er geen insuline vrij en komt er geen GLP-1 vrij. We weten dat patiënten met overgewicht en diabetes de neiging hebben om minder van deze hormonen aan te maken.
We weten dat obesitas en diabetes verzadigingsweerstanden zijn. Het instelpunt voor je gewicht wordt bepaald door het soort voedsel dat je eet en wat dat voedsel met je doet, plus dingen als je stress, je cortisolniveau, of je goed slaapt of niet, of je familie- of werkstress hebt. Al deze dingen hebben een effect.
Het belangrijkste is het soort voedsel dat je eet. Als het ultraverwerkt is, is de kans veel groter dat het veel suiker, veel geraffineerde koolhydraten en veel ongezonde en onnatuurlijke plantaardige oliën bevat. Deze blokkeren allemaal leptine.
Dat cruciale signaal dat de hersenen nodig hebben om te begrijpen hoeveel energie er aan boord is, wordt verbroken door de ultraverwerkte voedingsmiddelen. Je kunt het je voorstellen als een soort drug die we nemen om aan te komen. Mijn theorie is dat het eigenlijk niet de calorieën zijn.
Je hebt de calorieën nodig om aan te komen, maar de calorieën zijn er. Het zijn niet de calorieën in de ultraverwerkte voedingsmiddelen. Het zijn de geraffineerde koolhydraten die ervoor zorgen dat insuline leptine blokkeert.
Ik ben het met je eens. Wat ik wilde zeggen is dat, zoals je weet, obesitas volgens de strikte criteria van de WHO wordt gedefinieerd als kilo's per vierkante meter, dus met behulp van een BMI. Dus een BMI van 30 kilo per vierkante meter of hoger zou obesitas definiëren.
Maar ik denk dat de BMI een ruwe marker is. Het zegt niet echt veel over de complexiteit van obesitas als ziekte en de gevolgen van obesitas. Wat is uw mening daarover? Je moet rekening houden met de lichaamsvorm van mensen.
Helemaal mee eens. Ik ben het met je eens. Het is een heel eenvoudige markering.
Ik denk dat we er rekening mee moeten houden dat mensen die lijden aan overgewicht en obesitas veel vaker aan obesitas gerelateerde aandoeningen hebben. Er is een overvloed aan aandoeningen. Er zijn ongeveer 220 complicaties van obesitas.
Hart- en vaatziekten is er één van. Cardiometabole ziekten, risico op diabetes, vruchtbaarheidsproblemen, mechanische problemen, artrose, ook bepaalde soorten kanker, bijvoorbeeld prostaatkanker, borstkanker, colorectaal carcinoom, evenals vele andere, neurologische en andere. Ik ben het ermee eens dat obesitas veel ziekten veroorzaakt.
Maar de misvatting is dat obesitas geen ziekte is. Het eerste punt is dat obesitas de primaire ziekte is. De meest voorkomende ziekten die ik zie in mijn obesitaskliniek zijn diabetes type 2, hoge bloeddruk, slaapapneu waarbij je wakker wordt, veel snurkt en 's nachts wakker wordt, onvruchtbaarheidsproblemen zoals je zegt, mechanische problemen, artrose, moeite met bewegen, depressie en ook een verhoogd risico op kanker.
Ik denk dat de belangrijkste punten die we hebben besproken zijn dat we niet begrijpen of dat veel mensen niet begrijpen dat obesitas niet goed wordt onderwezen in medische scholen en dat obesitas in de hersenen van veel mensen niet wordt gedefinieerd als een ziekte. De cruciale drie pijlers van het misverstand over obesitas, dus het feit dat de stofwisseling naar boven en naar beneden draait om zich te verdedigen tegen een setpoint waarvan ons lichaam denkt dat het gezond voor ons is, maar dat het eigenlijk heel vaak niet is, en dan deze verkeerde afvuring van energiesignalen, leptineresistentie, het feit dat dat signaal er wel is maar dat het niet doordringt tot onze hersenen. Ik denk dat het belangrijkste punt is dat obesitas een multifactoriële ziekte is.
Het is niet simpelweg energie in en uit. Dit is ons geleerd op de universiteit. Ik ben het met je eens dat de setpointtheorie heel belangrijk is om te onthouden als het gaat om het beschrijven van obesitas als een ziekte.
Leptineresistentie, leptine is een zeer belangrijke motor van de energieregulatie. Dus leptineresistentie is een belangrijke signaalroute. Het zijn niet de calorieën, maar het feit dat ze werken als een drug die onze stofwisseling verandert en ons een signaal geeft om aan te komen.
Ja, daar ben ik het mee eens. Obesitas. De grote waarheid.

Dus, Andrew, wat is jouw mening over deze nieuwe, relatief nieuwe theorie over gewichten en setpoint? Ik denk dat de setpointtheorie iets is dat echt verklaart wat onze patiënten ons vertellen. Dit gevoel dat hun gewicht is ingesteld op een ongezond niveau en dat wanneer ze proberen een dieet te volgen of te sporten om er weer uit te komen, het gewicht gewoon terugkomt naar deze instelling en het bijna lijkt alsof ze in steen zijn gebeiteld. Je kunt er niet van wegrennen en je kunt er niet van wegdiëten.
En de theorie suggereert dat elk individu zijn eigen gewichtsinstelling heeft en dat die afhankelijk is van je genen. Sommige mensen komen dus uit families die lijden aan obesitas. Het komt uit dit nieuwe gebied van epigenetica.
Dus wat gebeurt er als we in de baarmoeder zitten? Ze hebben signalen die ons DNA veranderen en het is ook afhankelijk van onze voedingsomgeving. Dus het soort voedsel, of het nu ultrabewerkt voedsel is of stress. Ik vind het een geweldige theorie en ik denk dat het klopt met wat patiënten ervaren.
Ze kunnen afvallen met een dieet, maar daarna nemen ze weer toe in gewicht. Maar eigenlijk zeggen ze ook dat ze een beetje hoger gaan. Ik denk dat je je lichaam een signaal geeft dat je je in een soort honger- of hongersituatie bevindt.
Dus als het eten terugkomt, als je van het dieet afkomt, heeft het lichaam die boodschap gekregen. Er kan een hongersnood komen in de toekomst. Laten we wat extra energie opslaan.
Daarom eindigen ze zelfs hoger dan toen ze op dieet gingen. Veel van onze patiënten met obesitas proberen van hun probleem af te komen door wat wij hen vertellen te doen, op dieet te gaan. Wat voor effect heeft dat op hun lichaam en hun stofwisseling? Dat is iets wat we voortdurend zien in de klinieken.
Ik denk niet dat er een goed of fout dieet is. Een dieet dat voor het individu werkt, werkt voor hen. Ik heb het gevoel dat patiënten die we in de klinieken zien, een sterke wilskracht hebben omdat ze zichzelf steeds weer op dieet zetten.
We zien ze in de kliniek en ze zeggen dat ze hun hele leven al op dieet zijn. En ze hebben een verbazingwekkende wilskracht om dat keer op keer te doen. Maar zoals je weet, als je gaat afvallen, als je in de hongermodus gaat, vertraagt dat je metabolisme en in wezen stagneert het gewichtsverlies.
Wat er daarna vaak gebeurt, is dat patiënten hun motivatie verliezen, de psychologie verliezen, stoppen en weer aankomen. En soms is het instelpunt hoger dan het aanvankelijk was. En uiteindelijk komen ze meer aan dan voordat ze met diëten begonnen.
Ja, ik ben het ermee eens dat als je gewicht verliest en verder weg gaat van je streefgewicht, je lichaam je terug wil trekken naar dat streefgewicht. En de reactie van het lichaam is tweeledig. Ten eerste wil het je aanmoedigen om er weer energie in te stoppen.
Dus je krijgt deze hormonen uit de darm, GLP1, PYY ghreline. Deze worden allemaal veranderd om je een vraatzuchtige eetlust te geven en je verzadiging te verminderen. Dus je blijft eten, je voelt je nooit vol.
En de volgende is dat je stofwisseling is verlaagd. Je voelt je dus erg lusteloos. Deze signalen veranderen dus echt de manier waarop je je voelt en gedraagt.
Ze zijn erg krachtig in het veranderen van gedrag. De wilskracht van mensen die diëten moet dus verbazingwekkend zijn. Ik sta er versteld van als ze twee, drie kilo afvallen met een dieet en hun lichaam probeert ze weer terug te trekken.
Dus ja. Er worden nu veel onderzoeken gedaan naar zeer caloriearme diëten. En zoals je weet betekent een zeer caloriearm dieet minder dan duizend calorieën per dag, wat echt moeilijk is om te volgen, vooral gedurende langere perioden.
Maar deze leefstijlinterventies werken niet lang. Ze hebben de neiging om te mislukken. En zoals je heel mooi hebt uitgelegd, is de reden daarvoor dat ons lichaam zal proberen deze stressomgeving tegen te gaan, je weet wel, de hongeromgeving, de dieetomgeving, en het zal de basisstofwisseling vertragen, de door het dieet veroorzaakte thermogenese.
En als we afvallen, verandert dat instelpunt eigenlijk. En het is eigenlijk de neiging om terug te gaan naar het normale. En hoger.
En hoger. Ja. En ik denk dat er bewijs is dat als je een zeer caloriearm dieet volgt, zelfs nadat je weer bent aangekomen, als je klaar bent met het dieet, je eetlusthormonen hoger zijn dan daarvoor.
Dus dit is wat veel mensen die diëten herhaaldelijk zeggen: ik lijk steeds hongeriger en hongeriger en hongeriger te worden. En mijn wilskracht moet sterker en sterker worden, want het werkt tegen je. Dus diëten werken, denk ik, tegen je.
Precies. Het is het tegenregulerende mechanisme van je lichaam om te voorkomen dat je van je instelpunt afwijkt. Dus produceert het eetlustopwekkende hormonen, ghreline.
Het vermindert de afgifte van eetlustremmende hormonen, zoals GLP-1, PYY, oxandamoduline en vele andere. En je zult zeker teruggaan naar je oorspronkelijke instelpunt. Het is echt moeilijk.
En het mislukt. En ik weet zeker dat je veel van deze patiënten in je kliniek ziet. Ik zie ze ook.
Het is bijna alsof je aan een paal vastzit, dat is je instelpunt, aan een elastische band, weet je? En je kunt ervan wegrennen. En hoe verder je wegloopt, hoe sterker het terugtrekt. En dan verlies je de stimulans om een dieet te volgen, wat gewoon weer terugkomt.
Maar hoe verder je weg komt, hoe moeilijker en heftiger de reactie. George, wat denk je dat er in ons lichaam gebeurt als we een caloriearm dieet volgen en beginnen af te vallen? We nemen duidelijk minder energie op en beginnen af te vallen. Maar zoals we eerder beschreven, zijn we gebonden aan de set point theorie.
Ons lichaam zal dus voorkomen dat we voortdurend gewicht verliezen. En ze zullen proberen deze situatie tegen te gaan door de afgifte van bepaalde eetlustremmende hormonen te verminderen. Ze zorgen er dus voor dat we terug willen naar ons normale gewicht.
Er komt ghreline, het hongerhormoon, vrij in de maag door de G-cellen. En er komen minder eetlustremmende darmhormonen vrij, zoals GLP-1, dat wordt afgegeven door de L-cellen met oxytomoduline, PYY en polyhistokinine in de twaalfvingerige darm. En dat zal ons verzadigingsgevoel verminderen.
En dan zullen we geleidelijk gewicht plateau en beginnen aan te komen. Dus de effectiviteit van de interventie wordt na verloop van tijd belemmerd. Wat verandert er volgens jou tijdens een dieet? Daar ben ik het mee eens.
Ik denk dat je een complexe interactie krijgt van al deze kleine hormonen die eigenlijk een verhoogde eetlust en een verminderde stofwisseling veroorzaken. Maar ik denk dat leptine de belangrijkste regelaar is. Dus dit hormoon dat uit je vetcellen komt, als je begint af te vallen, eigenlijk meteen als je op dieet bent, gaat je leptineniveau omlaag.
En je hersenen voelen dit en denken, oké, de tank raakt snel leeg. En dan gaat de hypothalamus, het gewichtscontrolecentrum, al deze hormonale veranderingen produceren die ons dan gedragsveranderingen geven, signalen over hoe we ons moeten gedragen. En deze hormonen en peptiden controleren ons.
Vanuit het oogpunt van geslachtshormonen is er een verschil in de manier waarop we ons gedragen van een kind naar een tiener naar een volwassene naar een oude persoon. Enorme verschillen. En ik denk dat deze verschillen ons gedrag enorm veranderen.
Het is niet je karakter. Het is eigenlijk wat het lichaam wil, hoe het je controleert. Ja.
We zijn gebonden aan biologie. En welke veranderingen in energie-uitgaven gebeuren er tijdens dit proces? Ja. Ik denk dat het verlagen van je basaal metabolisme, dus de hoeveelheid energie die je gebruikt voordat je beweegt, heel dynamisch kan zijn.
En je kunt die dimmer van energie bijna zachter zetten. En ik denk dat dit wordt veroorzaakt door veranderingen in je autonome zenuwstelsel. Dit is dus het zenuwstelsel dat we op de medische school leren: de vecht- of vluchtreactie.
Dus als je in een situatie terechtkomt waarin er een bedreiging is, wordt het sympathische zenuwstelsel gestimuleerd. Vecht, je voelt je sterk. Of vlucht, je wilt wegrennen, maar je kunt heel hard rennen.
En aan de andere kant, als je je ontspant en je je heel ontspannen voelt, daalt je bloeddruk. Ons is dus geleerd dat dat systeem dient om te overleven. Maar eigenlijk is het secundaire aspect van dat systeem het behouden of verbruiken van energie.
Dus als je op dieet gaat, ga je over op die parasympathische respons. Je verbruikt niet veel energie. Je hartslag is laag.
Terwijl als je te veel eet, je bloeddruk hoog is, je te veel metaboliseert en je extra voedsel kwijtraakt dat je hebt gegeten om te proberen weer op het ingestelde punt te komen. Dus wat je eigenlijk zegt is dat als je afvalt, je energiebehoefte daalt, je basisstofwisseling lager wordt. Dus om gewicht te blijven verliezen, moet je de hoeveelheid voedsel die je eet nog verder verminderen, wat extreem moeilijk is, vooral als je al een zeer caloriearm dieet volgt.
Ik had een patiënte die al jaren met obesitas leefde. Misschien was ze wel 25 kilo zwaar. En ze deed het heel erg goed met wilskracht en daalde naar 1200 kilocalorieën per dag.
Maar ze gebruikte het een jaar lang. En ze ging van 25 stone naar 16 stone. Ze kwam naar mijn kliniek omdat ze nog steeds overgewicht had.
En ze hield zich aan 1200 kilocalorieën per dag. Maar haar gewicht bleef stabiel op 16 stone. Haar lichaam had zich aangepast aan de lage calorieën.
Precies. Wat denk je dat we van deze aflevering geleerd hebben, George? Ik denk dat we heel duidelijk hebben laten zien dat we door de biologie gebonden zijn aan een bepaald gewichtsbereik. Onze lichamen zijn voorbestemd om dat te bereiken.
Dit komt door genetica, epigenetische veranderingen. En het is echt moeilijk om dat instelpunt te veranderen ondanks interventies, leefstijlinterventies en farmacotherapie of andere interventies om af te vallen. Wat is jouw mening, Andrew? Dus ik denk dat we hebben geleerd dat de gewicht set point theorie waarschijnlijk geen theorie is.
Het is waarschijnlijk waar. En het verklaart precies wat onze patiënten ons vertellen. Ze kunnen in gewicht omhoog en omlaag jojo-en, maar ze zitten altijd op dit vaste gewicht.
En dat instelpunt wordt bepaald door onze genen, epigenetica, deze nieuwe wetenschap, maar ook door de omgeving en de kwaliteit van voedsel en van sterk bewerkt voedsel dat we wel of niet hebben. Niet de calorieën. Obesitas.
De grote waarheid.

We hebben een soort vereenvoudigd begrip van obesitas. Mensen met obesitas worden gestigmatiseerd en krijgen de schuld van hun aandoening en het wordt niet echt algemeen gezien als een ziekte. Maar er zit veel wetenschap achter.
Wat is jouw kijk op de wetenschap over wat obesitas veroorzaakt? Andrew, bedankt dat je dit ter sprake brengt. Er is een grote campagne gaande over het veranderen van de taal om obesitas aan te pakken. Er wordt hard gewerkt aan het stigma op obesitas.
Maar ik ben het met je eens dat we de wetenschap missen. En ik denk dat het makkelijk is om de wetenschap te missen omdat obesitas een zeer complexe ziekte is, een multifactoriële ziekte die door veel verschillende parameters wordt aangedreven. Maar ik denk dat de belangrijkste molecule, en je bent het met me eens, denk ik, leptine is.
Dus leptineresistentie is waarschijnlijk de grootste oorzaak van de obesitas pandemie en het effect dat het heeft op de signalering tussen de darm, de hersenen en het vetweefsel. En deze leptineresistentie voedt insulineresistentie en verdere gewichtstoename en onderdrukking van de darmpeptide hormonen. Dit is, denk ik, de belangrijkste oorzaak, samen met genetische en epigenetische veranderingen.
Ja, ik bedoel, ik denk dat ik even moet verduidelijken wat leptineresistentie is. Leptine is een hormoon dat wordt aangemaakt door de vetcellen en dat een signaal moet afgeven aan je gewichtscontrolecentrum in je hersenen, om je hersenen te vertellen hoeveel vet je aan boord hebt, hoeveel energie je aan boord hebt. Het probleem is dat als dat niet meer werkt, het leptinesignaal wordt geblokkeerd door insuline, maar ook door ontstekingen.
Wat vind jij van ontstekingen en obesitas? Is het een ontstekingsziekte? Dat is een heel goed punt. Het vetweefsel geeft dus niet alleen leptine af, maar ook ontstekingsbevorderende cytokinen. Dus ik denk dat, zoals we weten, obesitas is geassocieerd, gekoppeld aan een chronische lage mate van ontsteking.
En dat komt deels door het vrijkomen van ontstekingsbevorderende cytokines zoals TNF-alfa. Maar ik denk dat de voedselkeuzes in de huidige maatschappij dit kunnen beïnvloeden. Zwaarlijvigheid zelf veroorzaakt ontstekingen, maar sommige voedingsmiddelen die we eten, sommige bewerkte voedingsmiddelen, veroorzaken ook ontstekingen.
En hoe meer fastfood en bewerkte voedingsmiddelen we eten, hoe meer de verhouding tussen de twee essentiële vetzuren in onze voeding, omega-3 en omega-6, elkaar in evenwicht houdt. Afhankelijk van de inname in je dieet, en het zijn essentiële vetzuren. Dus de omega-6 omhult elke cel in ons lichaam.
En als je daar een overmaat van krijgt in vergelijking met omega-3, heeft dat op zichzelf al invloed op de insulinesignalering. Dus door een westers dieet, waarbij je niet alleen geraffineerde koolhydraten binnenkrijgt, die insuline veroorzaken, maar ook te veel fastfood en plantaardig voedsel binnenkrijgt, beïnvloed je al je lichaamscellen diepgaand. Dus insuline werkt niet goed.
Nogmaals, je komt in deze enorme vicieuze cirkel van te veel insuline in het lichaam, waardoor leptine wordt geblokkeerd, en dan deze signalen en de symptomen van de ziekte, uithongering, hongergevoel en lusteloosheid. Als we een westers dieet volgen, hebben we veel omega-6, wat ontstekingsbevorderend is. Dus het dieet zelf, het westerse dieet, fastfood en bewerkt voedsel en voedsel dat op de plank ligt, is ontstekingsbevorderend.
Dus in combinatie met het feit dat obesitas zelf een ontstekingsaandoening is, blokkeren deze twee dingen leptine en komt het signaal niet door. Je hebt dus een situatie waarin een patiënt hoge leptinespiegels heeft, maar door de ontsteking, het dieet en de insuline komt dat signaal niet door. We weten dat obesitas diabetes type 2 veroorzaakt.
Welk effect heeft dat op de insulinesignalering? Heb je meer insuline nodig bij diabetes type 2? Ja, het is een vicieuze cirkel. Te veel eten veroorzaakt geen overgewicht. Het is juist obesitas dat overeten veroorzaakt, vanwege alle mechanismen die je hebt uitgelegd.
Zo vroeg in het begin van diabetes blijven de bètacellen, de organen die insuline produceren, de alvleesklier, behouden. Hun functie blijft behouden. Maar na verloop van tijd gaat dat achteruit.
Op een gegeven moment is insuline onvermijdelijk. Maar meer insuline leidt weer tot meer weerstand tegen insuline en dat leidt weer tot meer honger en gewichtstoename. Het is dus een vicieuze cirkel.
Tegenwoordig hebben veel patiënten met ongecontroleerde diabetes bariatrische chirurgie nodig om hun cardiometabole gezondheid te verbeteren en ook hun gezondheid te verbeteren door gewichtsverlies. We hebben een multidisciplinaire aanpak voor de behandeling van patiënten met obesitas. Wat is uw mening daarover? Zijn er voordelen aan het behandelen van patiënten met verschillende behandelingen? Natuurlijk, proberen om de behandeling op maat te maken, maar verschillende modaliteiten, zoals het blokkeren van verschillende routes? Nou, ik zal de medische behandeling zo aan u overlaten, want ik weet dat er veel nieuwe, echt opwindende behandelingen op de markt komen die eigenlijk heel effectief zijn.
Ik zal het zo meteen hebben over bariatrische chirurgie. Maar ik denk dat als we obesitas begrijpen, en precies zoals we het hebben uitgelegd, het een aandoening is die wordt veroorzaakt door het soort voedsel dat we consumeren, niet in het bijzonder de calorieën, maar wat dat voedsel met je lichaam doet. Als we dat begrijpen, dan is het probleem dat veel mensen niet leren koken, door mensen in een heel vroeg stadium van obesitas of overgewicht aan te moedigen om niet op dieet te gaan.
Ze zijn dus overgeleverd aan onze grote supermarkten met al het bewerkte voedsel ertussen. Dus dat zou mijn advies zijn voor iemand die worstelt met overgewicht: ga niet op dieet. Om terug te komen op onze gewichtsetpintheorie: als je bijvoorbeeld een gastric bypass doet, ligt hun gewichtsetpoint hier.
s Nachts is hun streefgewicht weer dicht bij het normale bereik gekomen. Maar ze merken dat de signalen hen eigenlijk naar een licht overgewicht trekken. En dat is echt een fijn gevoel voor hen.
Ze hebben het gevoel dat ze alles onder controle hebben. Ik weet zeker dat je ze eerder hebt gezien. Hoe zit het met de medische behandeling van obesitas? Ik combineer graag behandelingen om zwaarlijvigheid te behandelen.
En dat proberen we in onze eenheid te doen. Ik weet dat andere afdelingen hetzelfde doen. Dus ik denk dat het manipuleren van darmhormonen de belangrijkste medische methode is.
En dit komt voort uit de resultaten van bariatrische operaties. We leven in een tijdperk waarin artsen, waarin artsen zeer bevoorrecht zijn om de opties te hebben om patiënten te behandelen met andere middelen dan advies. Dus ik denk dat de belangrijkste behandelingsopties GLP-1 receptor agonisten zijn, die, zoals je weet, door het geven van suprafysiologische doses van wat in wezen ontbreekt, zoals we eerder beschreven, en we helpen hen hun verzadiging te verbeteren, hun verzadiging te verhogen of hun honger te verminderen.
Maar er zijn andere opties. Er zijn verschillende opties. En één weg blokkeren is niet echt de juiste weg.
Er is niet één goed antwoord op de behandeling van obesitas. We hebben dus verschillende behandelingen, dubbele agonisten, ghreline-enzymremmers, andere behandelingen, GIP, PYY-analogen. En we hebben ook oxyndomoduline-analogen en andere medische behandelingen.
Maar ik denk dat de belangrijkste boodschap is dat we behandelingen op maat moeten maken. We moeten behandelingen combineren om het meeste te halen uit de behandelingen die we hebben. Ja, ik bedoel, ik denk dat de hele verandering in het begrip van obesitas voortkomt uit het besef dat de maag en de darmen eigenlijk wat we zouden noemen een endocrien orgaan zijn, evenals een spijsverteringsorgaan.
Wat we tot voor kort niet begrepen was dat de darmen en de maag deze hormonen produceren die ons gedrag veranderen. En ook het vet, om terug te komen op leptine. Dus ik vind het fascinerend dat jullie nu één hormoon kunnen voorschrijven, GLP-1, dat dat hormoon nabootst dat uit je darmen komt, dat ongeveer een half uur na het eten verschijnt en dat het signaal voor je hersenen zou moeten zijn om te stoppen met eten.
Maar eigenlijk kunnen we dat via een injectie onder de huid geven. En het stopt die terugval van vraatzucht als je gewicht verliest. Dus ik denk dat het geweldige behandelingen zijn.
Aangezien we het hebben gehad over leptineresistentie en leptine de belangrijkste drijfveer is, wat is uw mening over het vervangen van leptine? Is dat een haalbaar pad voor de toekomst? Kunnen we leptine geven vanwege de weerstand tegen leptine? Ik bedoel, dat is een fascinerend onderwerp. En zoals je waarschijnlijk weet, was er jaren geleden, toen leptine werd ontdekt, een paar zussen die geen leptine hadden. Er was dus geen leptinesignaal.
Toen de wetenschappers hen vervolgens leptine gaven, normaliseerde hun gewicht. En dit was als, we hebben het. We hebben obesitas opgelost.
Maar toen de wetenschappers leptine gaven aan mensen die geen natuurlijk leptinetekort hebben maar gewoon zwaarlijvig zijn, hadden ze al veel leptine in hun lichaam. Dus meer geven werkte niet omdat de leptine werd geblokkeerd. Het was dus een spannende tijd in het obesitasonderzoek.
Maar dat was voordat we ons realiseerden dat leptine belangrijk en cruciaal is bij gewichtsregulatie. Maar dat was voordat we leptineresistentie begrepen. Dus George, veel mensen zullen zeggen dat obesitas te maken heeft met voedselverslaving en het feit dat onze sterk bewerkte voedingsmiddelen heel erg lekker zijn en mensen er verslaafd aan raken.
Deze verslaving wordt gedreven door biologie in plaats van door keuzes. We gaan terug naar wat we vandaag de hele dag hebben besproken. Het gaat dus terug naar het vetweefsel en de darmen, de effecten van leptine en weerstand tegen leptine, de effecten van darmhormonen op de eetlustregulator, de hypothalamus.
En het feit dat deze patiënten geblokkeerde signalen hebben als het gaat om eetlust en verzadiging. Ze voelen zich dus hongeriger, hebben de neiging om te veel te eten en dat voedt nog meer overeten. Dus obesitas stimuleert dit proces.
Ja, ik bedoel, ik denk dat ik het ermee eens ben dat als je eenmaal leptineresistentie hebt ontwikkeld, obesitas veroorzaakt door leptineresistentie, de gedragssignalen van je hormonen je die vraatzuchtige eetlust geven. En je hebt een vraatzuchtige eetlust, dat is hormonaal gedrag dat in je wordt ingeprent in een omgeving waar de voedselindustrie voedsel produceert dat mensen echt willen kopen en weer willen gebruiken. We weten dus dat suiker bijvoorbeeld dezelfde signaalroute heeft als opiaten.
Het geeft je dus een vergelijkbare beloning met een veel lagere dosis, maar het geeft je wel een vergelijkbare beloning als je suiker hebt, het is als een drug. Dus ik denk dat er een zekere mate van verslavend, vermeend verslavend gedrag is. Deze mensen hebben enorme honger omdat ze leptineresistent zijn, wat de biologie van obesitas is.
En je hebt hedonisch voedsel om je heen. Dus het is bijna voorbestemd dat je daar een beetje verslaafd aan raakt. Als we de juiste keuzes maken met betrekking tot hun dieet en hun levensstijl, lossen we dan ieders probleem op door dat te doen? Als je gewoon overgewicht hebt en wat kilo's wilt verliezen, denk ik dat als je echt goede veranderingen in je levensstijl doorvoert, leert koken, twee of drie gezonde maaltijden per dag eet, je gewicht na verloop van tijd, misschien na een paar jaar, zal zakken of je streefgewicht zich zal stabiliseren in de richting van een normaal gewicht.
Maar bij mensen met ernstig overgewicht blijft de leptineresistentie tot op zekere hoogte bestaan, zelfs als je die grote veranderingen in je levensstijl doorvoert. En het maakt niet uit hoe hard je probeert om daar vanaf te komen, het zal er nog steeds zijn. En dit is waar deze groep patiënten die lijden aan obesitas baat hebben bij bariatrische chirurgie.
En het is zo'n krachtig middel om de manier waarop de darmen zijn geconfigureerd te veranderen. En dat verandert dan de signalen van de darmen naar de hersenen om deze naadloze verzadiging, gebrek aan eetlust, normaal metabolisme te geven. En hierdoor daalt je gewicht automatisch naar een gezond niveau.
Dus ik denk dat er een vrij grote groep mensen is die lijden aan aanzienlijke obesitas en die zelfs met veranderingen in hun levensstijl meer nodig hebben. Ik denk dat bariatrische chirurgie een heel goede optie is voor mensen die hun hele leven aan obesitas lijden en die in de loop der jaren en decennia steeds zwaarder worden. Ik bedoel, de twee belangrijkste operaties die we doen zijn de gastric bypass en de sleeve constrictor.
En beide beïnvloeden echt het signaal van de maag en darmen naar de hersenen. Er is nog een andere ouderwetse operatie, de maagband, die eigenlijk een soort plastic ring is met een binnenband die je kunt spannen boven de bovenkant van de maag. Dat zorgt voor gewichtsverlies, in principe doordat je stopt met snel eten.
Maar het probleem daarbij is dat als je afvalt, die signalen niet veranderen. Dus Andrew, we hebben veel gesproken over de etiologie van obesitas, de complexiteit van de ziekte en het beheer. We hebben niet veel gesproken over een andere stofwisselingsziekte die nauw samenhangt met obesitas, diabetes type 2, wat zoals je weet een andere pandemie is.
Dus een modaliteit die tegenwoordig vaker wordt gebruikt, is metabole chirurgie om diabetes type 2 te behandelen. Sommige van deze patiënten bereiken echter remissie van diabetes zonder gewichtsverlies. Dus wat is uw mening over de gewichtsverlies onafhankelijke metabole voordelen van het hebben van bariatrische chirurgie? Ik denk dat dat een goede vraag is.
En ja, we zien mensen die diabetes type 2 hebben. Dus in tegenstelling tot diabetes type 1, waarbij er een tekort aan insuline is, is er bij diabetes type 2 in het begin eigenlijk te veel insuline. En eigenlijk blokkeert dat leptine en krijg je deze vicieuze cirkel van obesitas en type 2 diabetes.
Het echt goede aan de gastric bypass in het bijzonder is dat wanneer voedsel wordt ingenomen, het door een klein maagzakje gaat. En daar doorheen gaat het rechtstreeks naar de darm. Dus binnen vijf minuten na het eten zit het voedsel in de darm, de dunne darm, en wat het lichaam waarneemt is dat je te veel gegeten hebt.
Het produceert dus een hormoon dat je zou moeten doen stoppen met eten, GLP-1. Maar het heeft ook een effect op de insulinefunctie. Het verbetert dus aanzienlijk de gevoeligheid of de effectiviteit van insuline.
Van de ene op de andere dag zie je mensen bij wie de afgelopen twee, drie jaar diabetes type 2 is vastgesteld. Je doet een gastric bypass en plotseling hebben ze geen behandeling meer nodig. De diabetes is direct in remissie gegaan omdat GLP-1, vanwege deze verandering in het sanitair van de darmen, aanzienlijk is toegenomen, waardoor insuline weer veel effectiever is en de diabetes omkeert.
En het mooie is dat je duidelijk minder insuline nodig hebt om te werken. Dus het leptinesignaal wordt zeker gezien omdat de insuline die het zicht ontneemt, is verdwenen. En GLP-1 is ook een verzadigingshormoon.
Je hebt geen hongergevoel. Dus al deze dingen zorgen ervoor dat je gewicht veel meer in de richting van de norm gaat. Obesitas is een complexe, multifactoriële ziekte die een multimodale aanpak vereist voor betere resultaten.
Het is een recidiverende ziekte. Patiënten moeten dus worden voorgelicht over de veranderingen die op de lange termijn nodig zijn, zelfs na bariatrische chirurgie. Metabole chirurgie is een zeer effectieve manier om diabetes type 2 te behandelen door de signalering van insuline, leptine, darmpeptide, hormoonafgifte en verzadiging te verbeteren en daardoor ook gewichtsverlies te veroorzaken.
Ik denk dat de belangrijkste punten uit deze aflevering zijn dat obesitas wordt veroorzaakt door leptineresistentie. Leptine is het hormoon dat uit het vet komt en dat ons moet vertellen hoeveel energie we aan boord hebben. En dat wordt geblokkeerd door insuline en ontstekingen.
Hoge insulineniveaus komen door het westerse dieet, suiker en geraffineerde koolhydraten. Ontsteking komt door obesitas zelf, maar wordt ook veroorzaakt door fastfood en bewerkte voedingsmiddelen met omega-6 erin. En dit alles veroorzaakt deze cascade van het leptinesignaal dat niet wordt gelezen.
En het feit dat metabole chirurgie eigenlijk heel goed is om dit aan te pakken, of je het nu gebruikt of niet. Ik denk dat de belangrijkste boodschap is dat leptineresistentie een belangrijke factor is. Het belemmert de afgifte van insuline en insulinegevoeligheid en de effecten van insuline centraal maar ook de afgifte van darmpeptidehormonen en veroorzaakt zo obesitas samen met het westerse dieet.
En ik zou zeggen dat metabole chirurgie een belangrijke modaliteit is voor de behandeling van diabetes mellitus type 2, vooral wanneer deze zich in een vroeg stadium voordoet en niet gecompliceerd is. Onderwijs over obesitas als ziekte ontbreekt. Professionals in de gezondheidszorg moeten zich meer bewust worden van obesitas als ziekte en de complexiteit van etiologie en behandeling.
Ik denk dat we, om obesitas goed te begrijpen, af moeten van die vereenvoudigde energie-in-energie-uit-vergelijking als de primaire oorzaak van obesitas. En veel meer gaan denken in de trant van wat bewerkt en verwesterd voedsel eigenlijk met ons lichaam doet om het aan te zetten tot gewichtstoename. Op een bepaalde manier is obesitas een gepaste reactie op een westers dieet.
Leefstijlinterventies zijn eerder en op dit moment niet succesvol geweest in het behouden van een gezonde stofwisseling. Je bedoelt dus dat hoe meer je op dieet bent, hoe moeilijker het wordt om gewicht te verliezen. Hoe efficiënter je stofwisseling is, hoe meer je weer opveert.
Dus ik denk dat we nu een veel beter begrip hebben van gewichtsregulatie, hoe ons gewicht wordt gereguleerd door leptine en hoe signalen van hormonen in onze maag en darmen GLP1, PYY, ghreline aangeven hoeveel energie we moeten opnemen en hoe leptine zelf inwerkt op onze stofwisseling en aangeeft hoeveel energie we moeten verbruiken. En dit houdt ons meestal in evenwicht totdat we dit probleem met leptineresistentie krijgen, dat obesitas veroorzaakt. Genetische, epigenetische en omgevingsveranderingen binden ons aan het gewogen standpunt en bepalen vooraf onze reactie op verschillende modaliteiten en het effect dat deze zullen hebben op coëxistente complicaties van obesitas.
We leven in het tijdperk van geneeskunde op maat en binnen de NHS hebben we schaarse middelen om patiënten met obesitas te behandelen. Het vinden van de juiste behandeling voor de juiste patiënt op het juiste moment is dus essentieel voor het optimaliseren van de voordelen en resultaten voor patiënten met obesitas. Het vooraf bepalen van de respons op behandeling door het gebruik van multi-omics, miRNA's en exosomen is essentieel om de respons en resultaten te bepalen.
Een multimodale aanpak is de sleutel tot de best mogelijke resultaten voor onze patiënten. Obesitas. De grote waarheid.